ايمني زيستي در پرورش ميگو - قسمت دوم

لارو

یادآوری حوادث و خساراتی که ظرف ۶ سال گذشته صنعت پرورش میگو در ایران را دچار رکود نموده چندان مشکل نیست.در واقع بروز و شیوع بیماری های ویروسی در صنعت میگو از اواسط دهه ۸۰ میلادی این عرصه را بطور جدی تهدید نموده است و همه ساله اخبار جدید مربوط به بروز خسارات سنگین در مزارع پرورش میگو در نقاط مختلف جهان بر روی تلکس خبرگزاری ها خود نمائی می کند.

اما در کنار تمامی مضرّات و خسارات ناشی از شیوع بیماری ها ، فرصت بی نظیر و نقطه عطف تحولات مثبت در صنعت میگو کشور،رویکرد بسیار واقع گرایانه ای بود که در بخش های مختلف دست اندر کار این صنعت،ایجاد گردید.یکی از تغییرات مثبت در رویه فعالیت حلقه های تولید میگو میتوان به فعالیت مسئولانه در بخش تکثیر لارو اشاره کرد.شاید مدیریت بهداشت در تکثیر میگو تا پیش از بروز بیماری لکه سفید در سال ۱۳۸۱،حلقه مفقوده این فعالیت اقتصادی بود.اما پس از خسارات کلانی که شیوع این بیماری سبب گردید، درتمامی بخش های زنجیره تولید بطور اعم و بهداشت بخش تکثیر بطور اخص تمهیدات اولیه جهت پی ریزی یک سیستم بهداشتی جهت تولید مسئولانه و پایدار لارو در نظر گرفته شد.امروزه نشانه های روشنی از آشنائی مدیران کارگاه های تکثیر میگو با اصول BMP(Best Management Practices) به چشم میخورد.هرچند هنوز راه زیادی تااجرای کامل این اصول فراروی صنعت پرورش میگو کشور قرار دارد ،لیکن تا به امروز نیز بخش عمده ای از این راه پیموده شده است.مواردی همچون محصور نمودن کارگاه ها،ایزولاسیون بخش های مختلف و احداث و بکارگیری بهینه حوضچه های سپتیک و تبخیر،گرچه در برخی کارگاه ها اعمال شده ،با اینحال در بعضی کارگاهها یا انجام نشده ویا بطور اصولی مورد استفاده واقع نشده است.

اما گذشته از این بحث، واژه های جدیدی به فرهنگ پرورش میگو ایران راه یافته که این اتفاق نیز ناشی از درگیر شدن صنعت با بیماری های خطرناک در سال های اخیر است.از جمله این اصطلاحات واژه های SPR ،SPF وHigh health است که هرسه به نوعی با هم مرتبط ولی در معنای کاربردی تفاوت مهمی دارند.

در خصوص SPR پیش از این مواردی عنوان شد.این واژه به موجوداتی اطلاق می شود که طی یک پروسه غربالگری ،نسبت به صفت مقاومت در مقابل عامل یک بیماری ،گزینش شده اند.

در اینجا بیشتر به تعریف مفاهیم SPF و High health و بیان تفاوت میان این دو واژه خواهیم پرداخت SPF وHigh health در دهه ۹۰ میلادی بیماری و عوامل بیماریزا در سراسر جهان تلفات سنگینی را به صنعت پرورش میگو وارد ساخت. این تلفات محدود به منطقه،کشور،گونه خاص و یا حتی اقلیم مشخصی نگردیده و در تمامی نقاط دنیا سبب کاهش سود آوری و حتی ورشکستگی برخی دست اندر کاران این فن شد.اما در این اثناء،انستیتو علوم اقیانوسی آمریکا(Oceanic Institute یا به اختصار OI)اقدام به تولید مولدینی نمود که به لحاظ محیط پرورشی کاملاً ایزوله بوده و طی آزمایشات دوره ای و منظمی که بر روی آنها انجام می شد مشخص شده بود که فاقد هرگونه عامل بیماریزا می باشند.این مولدین را Specific Pathogen Free یا SPF نام نهادند و در هنگام بروز بیماریها ،تلفات ناشی از زاده های این مولدین کمترین مقدار ممکن بود.از این رو تقریباً برای تمام محققین محرز گردید سهم عمده ای از شیوع بیماری در مزارع ناشی از ورود لارو آلوده به محیط استخرهای پرورش بوده است.

استفاده از لارو و مولدین SPR و زاده های آنها (High health)در آن مقطع باعث شد تا مدتها ،بیماریهای ویروسی خطرناک وارد ایالات کارولینای جنوبی و تگزاس که از این نوع مولدین ولاروها استفاده می کردند نشود هرچند بعدها ورود لارو آلوده از دیگر نقاط جهان به مناطق یاد شده ،این ایالت ها را نیز درگیر چنین بیماریهائی کرد.

اما در سال ۱۹۹۳،آقای Wyban، از بنیانگذاران فنآوری تولید SPF و SPR ،توصیه نمود در ادبیات فنی صنعت پرورش میگو در جهان تفاوت بین واژه های SPF و High health تحاظ شود.

در حقیقت SPF به موجود زنده ای گفته می شود که در شرایط بسیار دقیق و سختگیرانه قرنطینه ای در محیط محصور نگهداری شود حال آنکه هرگاه موجود (و یا زاده های مولدین یاد شده)از این شرایط خارج شودمادامی که نهایت تلاش در خصوص حفظ شرایط بهداشتی رعایت شودمیتوان به آن High health اطلاق نمود اما دیگرآن موجود SPF نیست.

این واژه ها حتی در کشور ایران نیز گاه به اشتباه به یک معنا بکار برده می شود.به این ترتیب تعجب آور نیست اگر در یک محموله میگو High health نمونه ای مبتلا به یکی از بیماری های ویروسی تشخیص داده شود ولی به هر حال میتوان نسبت به SPF بودن محموله تردید نمود .

● آب مصرفی در مزارع پرورش میگو

رعایت اصول ایمنی زیستی در مزارع پرورش را نمیتوان بدون اجرای موفق فیلتراسیون ،فرآوری و تریتمنت،متصور شد.فیلتراسیون آب ورودی به مزارع در سطوح مختلف در مجتمع های پرورش میگو مجاور مناطق مصبّی(با میزان بالای تنوع گونه ای)، اهمیت ویژه ای می یابد چرا که احتمال ورود ناقلین بیماری را به محیط استخرهای پرورش کاهش می دهد.متأسفانه در چنین مناطقی ،بخصوص در فصل پرورش ،افزایش میزان بار مواد معلق (اعم از زی شناورهای گیاهی و جانوری، ذرات جامد معلق و...) فیلتراسیون را با مشکلات فراوانی مواجه می نماید . با اینحال مراقبت دائمی از توری ها و فیلترهای نصب شده در مسر آب ورودی ،بویژه آن دسته از توری هائی که چشمه ریز تر داشته و بیشتر در معرض تجمع مواد معلق هستند، در این مناطق ضروری و از ارکان مراقبت های بهداشتی به شمار می رود. از دیگر مواردی که در خصوص بکار گیری ایمنی زیستی مربوط به آب می توان متذکر شد،فرآوری و تریتمنت آب پیش از مصرف در استخرهای پرورش است. در این زمینه لازم است ابتدا برخی اصطلاحات،تعریف شده و سیستم های رایج شرح داده شود. از جمله این اصطلاحات ،استخر نیتریفیکاسیون ،استخر تریتمنت و فیلتر دانه ای یا Bead fiter است. این اصطلاحات در متون تخصصی مهندسی آبزیان به تفصیل شرح داده شده و در اینجا تنها به این نکته اشاره می شود که یکی از سیستم های بسیار کارآمد در آبزی پروری ، سیستم مدار بسته یا Zero Exchange است که در آن سازه ها و تمهیدات یاد شده در بالا بسیار ضروری است. علاوه بر آن هوادهی دائم و کارآمد از ملزومات چنین سیستم هائی است.

اما آنچه موجب ترویج سامانه Zero Exchange یا آبزی پروری بدون تعویض آب علی الخصوص در پرورش میگو شده، انتقال بسیاری از بیماریهای خطرناک از جمله بیماری های ویروسی به مزارع پرورش از طریق منابع آبی بود.

محدودیت دسترسی به آب فراوان در این سیستم ،سبب شده تا از طریق ایجاد و بکارگیری برخی روش های معمول در مهندسی آبزی پروری ،این نقیصه جبران شده و حتی در بسیاری موارد،نسبت به نمونه های سیستم باز،از کیفیت و کمیت محصول بالاتری برخوردار باشد.

بطور متوسط جهت پرورش یک کیلو گرم میگو پرورشی طی ۴ ماه دوره پرورش در سیستم های باز ۹۹۰متر مکعب آب نیاز است حال آنکه طبق برآوردها این مقدار در روش Zero Exchange تنها ۴۰۰ لیتر آب است. استفاده از روش Zero Exchange باعث می شود تا علاوه بر اطمینان خاطر از محدودیت ورود عوامل بیماریزا به محیط،هزینه تولید نیز به نحو چشمگیری کاهش یافته و مخاطرات زیست محیطی حاصل از تخلیه دائم پساب مزارع پرورش به زمینهای اطراف نیز به حداقل برسد.



● غذا

هرچند تحت شرایط موجود در صنعت پرورش میگو ،غذاهای دستی در دمای حدود ۹۰ درجه سانتیگراد و فشار بالاتر از psi۷۰۰۰تولید شده و میتوان نسبت به عاری بودن غذای تهیه شده از عوامل بیماریزا مطمئن بود، لیکن در برخی شرایط ،بخصوص زمانی که غذای کافی در دسترس پرورش دهندگان نیست، استفاده از غذای تر ریسک بروز بیماری را بویژه در مناطق ساحلی با سابقه بروز بیماری ، به نحو چشمگیری افزایش میدهد.

در این شرایط تنها راهکار موجود ، اعلام ممنوعیت استفاده از غذای تر توسط نهادهای ناظر و بکارگیری اهرم های نظارتی بسیار قوی و کارآمد است چراکه هیچیک از استراتژی های دیگر نمیتواند به نحو اکمل تضمین کننده سلامت انواع غذاهای تر بکار رفته در مزارع باشد.

حتی در اینخصوص ضد عفونی غذاها نیز توصیه شده است با اینحال عدم استفاده از غذای تر روش مطمئن تری خواهد بود.
منبع :سایت کشاورزی
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

ايمني زيستي در پرورش ميگو - قسمت اول

هرچند واژه ایمنی زیستی(Biosecurity) ازحدود ۵۰ سال پیش وارد صنعت دامپروری جهان شد،ولی هنوز در پرورش میگو چندان شناخته و تعریف شده نیست. البته این موضوع اختصاص به کشور ایران ندارد و در سراسر جهان اصطلاحی است که راه زیادی باید تا مرحله اجرای کامل طی نماید.هنوز هم در کشورهای پیشرو دنیا نظیر چین،تایلند ،اندونزی و حتی هندوستان گهگاه شیوع بیماری ،صدور محصولات آلوده به دیگر کشورها و یا ممانعت نهادهای ناظر بهداشتی از ورود برخی محموله های این کشورها به بازارهای جهانی را به دلیل عدم رعایت بهداشت،عدم دقت در رعایت اصول ایمنی زیستی و ... شاهد هستیم .

اما خواه ناخواه همه کشورها راهی را که صنایع امور دام در این مسیر پیموده اند ،طی خواهند نمود و "باز تعریف" اصول حاکم بر این حوزه بخصوص در ایران بسیار ضروری است چرا که (گذشته از نظارت های جهانی بر بازار صادرات میگو)هزینه های تولید میگو پرورشی در تمامی مراحل و محدودیت تقویم پرورش آن در استان هائی نظیر خوزستان ،جبران خسارات ناشی از شیوع بیماری در این مزارع را تقریباً غیر ممکن و لزوم پیشگیری از طریق رعایت اصول ایمنی زیستی را لازم الاجرا ساخته است.

در این مقاله سعی شده تا بعضی تعاریف و اصطلاحات وارداتی با وضوح بیشتر مورد بحث قرار گرفته و ذهن خوانندگان گرامی در اینخصوص با حوزه ایمنی زیستی بیشتر آشنا گردد. پیشاپیش از اساتید علم دامپزشکی و شیلات نسبت به ورود این حقیر به این حوزه وسیع دانش ،پوزش می طلبم.



● ایمنی زیستی (Biosecurity)

بیو سکوریتی در آبزی پروری را Moss et. al . در ۱۹۹۸ چنین تعریف نموده است:

به مجموعه روش هائی که در مراکز تکثیر و پرورش اعمال میگردد تا آبزیان پرورشی را از ابتلا،شیوع و انتقال بیماری و یا هرنوع شرایط نامطلوب بهداشتی مصون نگهدارد ایمنی زیستی اطلاق می شود.

اما تعریف جدیدی که در سال ۲۰۰۰ در این خصوص (در زیر بخش امور دام) ارائه شد موجب تکمیل این تعریف گردید:

ایمنی زیستی به مجموعه روش های ضروری گفته می شود که به منظور پیشگیری ،مهار و ریشه کنی بیماریهای عفونی واجد اهمیت اقتصادی در دامداری ها بکار گرفته می شود.

امروزه در حقیقت بیو سکوریتی در آبزی پروری تلفیق و یا مجموعه دو تعریف بالاست.به عبارتی این واژه ترکیبی از طب پیشگیری ،آزمایشات تشخیصی ،عملیات ضد عفونی و درنهایت ریشه کنی است که در سطوح مختلف عملیاتی اجرا و پیگیری می شود.

بطور کلی مزارع آبزی پروری را می توان به روش های ساختاری و یا فنی تحت پوشش ایمنی زیستی قرار داد.ایجاد موانعی همچون فنس و توری در اطراف مزرعه و یا احداث حوضچه ضد عفونی در ورودی مزارع پرورش از جمله تمهیدات ساختاری در مزرعه به شمار می رود و معمولاً به نحوی ساخته می شوند که قابل شستشو و ضد عفونی بوده و نیز دسترسی به محیط مزرعه و موجودات پرورشی جز از طریق آنها امکانپذیر نباشد.

اما علاوه بر آنچه در بخشهای بالا ذکر شد (و هم اکنون نیز در اکثر کشورهای جهان مورد اتفاق نظر میان نهادهای بهداشتی ناظر واقع شده است)برخی موارد که به دلیل افزایش هزینه های تولید(و یا بعضاً بواسطه عدم معرفی صحیح )چندان مورد استقبال آبزی پروران واقع نشده است نیز همچون،تریتمنت و فرآوری آب ،استفاده از منابع آبی پشتیبان(استخرهای ذخیره)و حوضچه های تبخیر،در این زمره به شمار می آیند.

بطور کلی مبحث بیو سکوریتی (ایمنی زیستی)را میتوان شامل "یک یا چند" مورد از اقدامات زیر دانست:

قرنطینه،کنترل تردد و نقل و انتقالات (پرسنل ،ماشین آلات و تجهیزات)، واکسیناسیون و درمان، تستهای تشخیصی و در نهایت معدوم سازی و ریشه کنی.

قابل ذکر است در کشورهای مختلف بر اساس راهبردهای متفاوت(اقتصادی،فرهنگی ،اجتماعی و بعضاً سیاسی) سطوح متفاوتی از عملیات یاد شده قابل اجرا و امکانپذیر بوده و به این دلیل اجرا یا عدم اجرای هر یک از موارد فوق را می بایست بصورتی بررسی نمود که تمامی استراتژی های ممکن در آن لحاظ شده باشد.به عنوان مثال برخی از راهبردها در مناطق فقیر نشین هندوستان و یا اندونزی که اکثراً مزارع پرورش را بصورت خانوادگی و به شیوه گسترده اداره می نمایند قابل تثبیت و بکارگیری نبوده و تبعات اجتماعی و اقتصادی آن هزینه های سنگین تری به دنبال خواهد داشت.

از این جهت است که مزارع احداث شده در منطقه Nellore هند با حداقل سطح ایمنی زیستی اداره می شوند و هرگونه اعمال بیو سکوریتی نیز در این منطقه با هزینه نهادهای بین المللی و دولت محلی اجرا میشود.

اما آنچه بیشتر در دهه اخیر در صنعت آبزی پروری توجه سازمانها و نهادهای متولی بهداشت آبزیان و حتی بخشهای اقتصادی دست اندر کار در این صنعت را به خود معطوف نموده تداخل دو شاخه دیگر علوم به نامهای ژنتیک و تغذیه در آبزی پروری است.

در این زمینه تمرکز بیشتر بر پایه ایجاد مقاومت در زاده ها و یا غربال آنها نسبت به عوامل بیماری زای خاص(SPFوSPR)،بهگزینی مولدین با هدف گزینش آبزیان واجد برتری در صفات ویژه و در کنار آن بکارگیری محرکهای سیستم ایمنی در غذا ،کاهش رویکرد تغذیه موجودات پرورشی با غذاهای تر و یا سنتی که ریسک انتقال بیماری توسط آنها بالاست و بکارگیری سیستم های مدرن و در عین حال بهداشتی در فرآوری غذای آبزیان بوده است.

آنچه امروزه بیشتر در آبزی پروری معمول است ،بهگزینی مولدین و پرورش زاده های آنها تحت شرایط ایزوله و تقویت غذائی آنها می باشد که به آنها SPF اطلاق میگردد.به عبارت دیگر فرآیند گزینش مولدین و پرورش زاده هائی که بر اساس تست های تشخیصی ، عاری از عوامل بیماریزای خاص (عمدتاً دارای ارزش اقتصادی)باشند،هدف گذاری اقتصادی و فنی مراکز تولید اینگونه آبزیان است.

شاید گذشته از سهولت بیشتر در راستی آزمائی اینکه مولدین SPF هستند یا خیر، مهمترین علت برای اینکه امروزه بیشتر مولدین علی الخصوص انواع وارداتی آنها SPF هستند، فقدان میگوهای مقاوم (SPR) نسبت به بیماریهای خطرناکی همچون WSSD،IHHN و YHD باشد.تنها انواع اعلام شده مولدین از این نوع که هم اکنون در مقیاس تجاری تولید می شود نسبت به TSV مقاوم هستند که نمیتوان به راحتی صحت و سقم این ادعا را ثابت کرد ولی شاید کمی توجه به مطلب زیر موضوع را بیشترروشن سازد:

بر اساس نظر دانشمندان و محققین ،درصد قابل اتکاء که در تحقیقات وراثت پذیری یک صفت در نظر گرفته می شود ،حدود ۵۰ درصد(۰.۵) است ولی در آزمایشاتی که بر روی وراثت پذیری صفت مقاومت در مقابل بیماری TS(سندرم تائورا) انجام شده این نسبت تنها ۰.۰۹ یا ۹درصد بوده که بسیار کمتر از آن درصدی است که بتوان بر مبنای آن نسبت به مقاومت زاده های تولید شده از مولدین SPR مطمئن بود(Tave- ۱۹۹۳).نکته جالب دیگر اینکه در تحقیقات همین محققین ،مشخص شده که وراثت پذیری صفت رشد(Growth) نسبت به مقاومت در مقابل بیماری سندرم تائورا،معکوس است.به عبارتی ، عملیات غربالگری و بهگزینی مولدین نسبت به یکی از این صفات ،در جهت عکس نسبت به صفت دیگر عمل خواهد نمود.بنابراین حداقل تا امروز ،نمیتوان مدعی تولید مولدینی شد که زاده های آنها هم رشد خوبی داشته باشند و هم نسبت به بیماری تائورا (TAURA) مقاوم (SPR) باشند.

به همین علت شاید بهتر باشد از مولدین SPF بمنظور رعایت هرچه بیشتر ایمنی زیستی و در عین حال توجیه اقتصادی بهره گرفت.

اما عمده عوامل بروز اختلال در بیو سکوریتی را میتوان لارو،آب مصرفی و غذا دانست.از منظر دیگر باید گفت ارکان اساسی سلامت در صنعت پرورش میگو را این سه عامل تشکیل داده اند از این رو هرگاه سلامت و بهداشت در هر سه ضلع این مثلث(بصورت توأم) اعمال گردد میتوان تا حد زیادی نسبت به ایمنی زیستی اطمینان حاصل نمود.
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

شاه ميگو - آب شيرِين

ارزش غذایی جانوران آبزی باعث افزایش مصرف آنها شده است که در این میان شاه میگوی آب شیرین "خرچنگ دراز آب شیرین" جایگاه ویژه ای داشته و به دلیل داشتن خصوصیاتی از جمله رژیم غذایی ارزان، توانایی حمل زنده به بازار، ارزش اقتصادی بالا و بازارپسندی مناسب در دنیا از اهمیت اقتصادی و تجاری خاصی برخوردار است. به طوری که در بسیاری از کشورها همچون ایران بدون این که این گونه در داخل مصرفی داشته باشد، به صورت انبوه تولید شده و صادر می گردد.

متاسفانه در ایران شاه میگو به ندرت مصرف می شود و گرچه حلال است بسیاری از مردم تمایل به خوردن آن ندارند، ولی در اروپا به عنوان غذا سابقه دیرینه دارد و در زمان های قدیم به عنوان غذای گروه اشراف به شمار می رفت. البته تغذیه از شاه میگو از قرن سوم به صورت یک برنامه غذایی در بین مردم عادی جا باز کرده است. حوضه پراکنش این آبزی ارزشمند در آب های شمالی کشور به خصوص تالاب انزلی و رودخانه ارس می باشد و تا قبل از سال ۱۳۶۵ صید این آبزی غیرمرسوم و به دلیل عدم وجود تشکیلات برای بهره برداری و صادرات، صید آن انجام نمی گرفت، اما بهره برداری از این گونه در تالاب انزلی از سال ۶۵ توسط یک شرکت متعلق به ترکیه صورت گرفت.

سال گذشته در دریاچه ارس حدود ۲۴۰ تن شاه میگوی آب شیرین توسط یک شرکت ایرانی صید شد که کیلویی ۱۳ دلار صادر شد. در حال حاضر بزرگترین تولیدکننده و صادرکننده این خرچنگ کشورهای ترکیه و ایران هستند.

هر چند صید این گونه از زیستگاه های طبیعی و صادرات آن به صورت زنده مرسوم ترین شیوه عرضه این آبزی می باشد، ولی با توجه به محدودیت طبیعی و ارزش اقتصادی بالای آن کشورهای زیادی اقدام به تکثیر و پرورش این گونه نموده اند.


● خرچنگ دراز " شاه میگو" آب شیرین

سه خانواده شاه میگوی آب شیرین در دنیا وجود دارد که خانواده Astacidae بومی منطقه آسیای غربی است و گونه Astacus Leptodactylus در ایران وجود دارد. رنگ بدن قهوه ای تیره متمایل به سبز یا طیف هایی از این رنگ ها است که گاهی لکه های تیره دارد. تنوع رنگی آن ارتباط با رنگ مواد زمینه محیط زندگی آن دارد.

جفت اول پاهای سینه ای تبدیل به چنگک شده که باریک است و انبرکی باریک و نوک تیز دارد که حداکثر طول آن به ۱۵ سانتی متر می رسد.


● شرایط زیستی

شاه میگوی آب شیرین در آب های شیرین و لب شور زندگی نموده و بهترین تغییرات میزان شوری برای این گونه ۱۴ – ۴ گرم در لیتر می باشد. افراد جوان به شوری کمتر از ۴ گرم در لیتر حساسند ولی تغییرات شوری بر میزان بقا و رشد بزرگترها تاثیری ندارد. با افزایش دما به سمت ۳۲ درجه بر میزان متابولیسم و در نتیجه میزان مصرف غذا افزوده می شود به طوری که در دمای ۳۲ درجه میزان جذب پروتئین ۷ تا ۱۰ برابر و میزان جذب کربوهیدرات ۱۵ تا ۲۶ برابر خواهد شد، در کل کارایی جذب مواد غذایی با افزایش دما ۵ برابر می شود ولی بهترین دمای پرورش شاه میگو ۲۰ تا ۲۵ درجه است که در این دما بیشترین میزان رشد وجود دارد و در دمای بالاتر از ۲۵ درجه چون میزان متابولیسم و سوخت و ساز پایه افزایش شدیدی می یابد، غذای مصرفی صرف این سوخت و ساز شده و رشد کمتر می شود.


● پرورش شاه میگوی آب شیرین

در ایران نخستین بار پرورش این گونه در استخرهای خاکی با غذاهای دستی، با هدف ایجاد اشتغال زایی، ارزآوری و افزایش تولید آبزیان، به مدت شش ماه در منطقه گیلان انجام گردید. پرورش در ۴ استخر ۴۰۰ مترمربعی با تراکم های ۲۰ و ۳۰ قطعه در هر متربع انجام گرفت. نوزادان پس از جدا شدن از مولدین به مدت ۲۵ روز در سالن تکثیر تغذیه شدند و وقتی به مرحله سوم جوانی «لارو یا مینیاتور» رسیدند، در فصل پاییز به استخرهای پرورش منتقل گردیدند.

در زمان رهاسازی میانگین طول نوزادان ۱۴ میلی متر و میانگین وزن آنها ۱۰۰ میلی گرم بود. استخرهای پرورش ۱۰ روز قبل از رهاسازی لاروها با استفاده از کود حیوانی «آلی» بارور شده بودند.

طول دوره پرورش ۶ ماه بود. در طول این مدت هر ۴۵ روز یک بار زیست سنجی می شد و ثبت می گردید. و چون در این استخرها ضایعات کشتارگاهی و آلودگی آب وجود داشت هر ماه ۵۰ درصد از آب استخرها تخلیه می شد.

خرچنگ ها در دمای ۱۵ درجه سانتی گراد شروع به تغذیه نمودند و هر گاه دما به ۳۰ درجه سانتی گراد می رسید موقتا تغذیه را قطع و با نزول درجه حرارت مجددا شروع می کردند. گیاهان آبزی موجود در کف و دیواره استخر نه تنها مورد تغذیه شاه میگوها قرار می گرفتند بلکه پناهگاه خوبی برای آنها بود. وزن متوسط شاه میگوها و نرخ بازماندگی در پایان دوره پرورش در استخر با تراکم ۲۰ قطعه در هر مترمربع، ۴/۱۶ گرم، طول آنها ۸ سانتی متر و نرخ بازماندگی ۷/۸۷ درصد بود.


● تغذیه

همه چیزخوار بوده و تنوع تغذیه ای زیادی دارد که باعث انعطاف پذیری این گونه در برابر شرایط محیطی مختلف می شود. در استخرهای پرورشی تا رسیدن به مرحله بازاری می توان از غذاهای مختلف استفاده نمود. لارو شیرونومیده، غذای دستی قزل آلا و سیب زمینی پخته به صورت ۵ روز در هفته و با نسبت ۱ تا ۴ درصد وزن بدن در دوره نوزادی و ۳/۰ تا ۱ درصد در دوران انتهایی رشد پیشنهاد می شود. برای کاهش هزینه می توان از ضایعات کشتارگاه ها استفاده کرد تا پروتئین جانوری جیره تامین گردد. برای حصول حداکثر رشد بهترین میزان پروتئین جیره ۴۰ درصد، چربی ۱۰ تا ۱۳ درصد و کربوهیدرات ۲۰ درصد برآورد گردیده است و بهترین زمان غذادهی قبل از غروب آفتاب می باشد. البته در روش گسترده پرورش در استخرهای خاکی با کوددهی منظم استخر، می توان تولیدات طبیعی از جمله لاروشیرونومیده، جلبک و دافنی را افزایش داد. وجود تولیدات طبیعی در محل پرورش بسیار مهم است زیرا جانوران و گیاهان تولیدشده در استخر به بهترین شکل احتیاجات غذایی شاه میگو را برطرف می کنند.


● مشکلات پرورشی

یکی از مهمترین عناصری که در پرورش شاه میگو «خرچنگ» اهمیت دارد کلسیم است که اپتیممم میزان آن در آب ۲۰ تا ۱۰۰ میلی گرم در لیتر می باشد. شاه میگو بعد از پوست اندازی برای ساخت پوسته جدید خود نیاز به کلسیم دارد و در صورت کمبود کلسیم در آب و جیره غذایی موجود، برای رفع نیاز خود به همجنس خواری روی می آورد. در حملاتی که خرچنگ ها به یکدیگر می کنند اگر کشته نشوند معمولا باعث نقص عضو یکدیگر می شوند و چون مقدار زیادی از گوشت آنها در چنگال ها است، نقص عضو باعث کاهش بازارپسندی و ارزش اقتصادی آنها می گردد.

از دیگر مشکلات پرورش گسترده «با سیستم باز، وجود شکارچی ها به خصوص پرندگان، ماهی ها و کاهش سطح اکسیژن می باشد. کاهش سطح اکسیژن استخر معمولا به علت تجزیه مواد آلی کف استخر می باشد که این مشکل را می توان با ایجاد چرخش در آب و با نصب هواده های پارویی اصلاح نمود.


● اهداف پرورش

▪ ایجاد اشتغال کارآمد برای فارغ التحصیلان مرتبط با شیلات و همین طور اشتغال جنبی ناشی از آن

▪ استفاده بهینه از منابع بکر طبیعی جهت اشتغال در مناطقی که کاربری کشاورزی، صنعتی یا مسکونی ندارند.

▪ کمک به اقتصاد کشور و ایجاد درآمدهای ارزی از طریق صادرات تولیدات این حرفه و همچنین افزایش درآمد صنعت آبزی پروری در کشور.


ماهنامه دام، کشت و صنعت
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

رعايت نکات بهداشتي در ماهيان مولد

مقدمه
ماهیان مولد؛ سازنده نسل بعدی برای پرورش یا بازسازی ذخایر آبزیان می باشد ؛ بنابر این اگرمولدی از لحاظ بهداشتی سالم نباشند نسل به وجود آمده از آنها نیز دچار مشگل خواهد بود . از طرفی باتوجه به هزینه های گزافی که صرف مولد سازی می شود ؛ برای نگهداری از مولدین باید تدابیر لازم در نظر گرفته شود تا از هر گونه آسیب واسترس که در نهایت منجربه مرگ با ازدست رفتن آنها می شود؛ جلوگیری شود .

به همین منظور در کلیه پروژه های تکثیر و پرورش ماهی یا سایر آبزیان باید به بحث بهداشت مولدین توجه خاصی مبذول داشت .

بهداشت مولدین به دو بخش کلی تقسیم می شود ؛ پیشگیری و درمان . در بخش پیشگیری در مورد اموری بحث می شود که ممکن است باعث ایجاد شوک واسترس در ماهیا ن و یا ایجاد بیماری و در نهایت آسیب به آنها شود و در بحث درمان راههای جبران خسارت ناشی از استرس و بیماری بر روی ماهی و بهبود شرایط نا مناسب بررسی .اولین فرایندی که معمولا برای تکثیر ماهیان مولد طی می شود صید آنهاست .

بعضی از ماهیان مولد ازمحیط های طبیعی برای تکثیر صید می شوند مثل تاسماهیان ؛ آزاد ماهیان ؛کلمه وماهی سفید و گاهی نیز ازذخیره مولدین سالهای قبل در استخرهای نگهداری مولدین ؛صید می شوند مثل ماهی قزل آلای رنگین کمان وبیشتر گونه های کپور ماهیان پرورشی .

در هنگام صید ماهیان مولد از محیط طبیعی ؛ مهمترین مسئله استفاده از وسیله صید مناسبی است که حداقل آسیب را به ماهیا ن مولد وارد کند

به طور مثال در مورد ماهی آزاد دریای خزر درکشور ما معمولا از شیل یا کلهام که صدمه کمتری به ماهی می زند استفاده می شود ؛ در مورد تاسماهیان صید مولد به وسیله تور گوشگیر انجام می شود که ماهی در آن به شد ت تقلا می کند و به تخمک های آن اسیب وارد شده و باعث ایجاد استرس در ماهی می شود که در اینجا نیز بهتر است از تورهای با چشمه مناسب یا در صورت امکان از کلهام استفاده گردد .

مرحله بعد از صید مولد ین چه از محیط طبیعی و چه از استخرهای پرورش ؛ انتقال آنها به محل تکثیر است که در اینجا دو حالت برای انتقا ل وجود دارد ؛ در مواقعی که فاصله زیادی بین استخر مولدین و محل تکثیر وجود ندارد ؛ متوان از کیف های مخصوص برزنتی (که حداقل آسیب را به ماهی می رساند) یا از وسایلی مثل تشت و چانهای برزنتی استفاده کرد .

در مکانهایی که امکانات خاصی وجود دارد می توان از راههای دیگری هم استفاده نمود به عنوان مثا ل در مرکز تکثیر آزاد ماهیان کلاردشت کانا لهای مخصوصی وجود دارد که ماهی بطور مستقیم به طرف محل تکثیر هدایت می شود . هنگامی که فاصله ها طولانی است باید ازتانکرهای مخصوص استفاده شود ؛ ساده ترین آنها چان های برزنتی می باشد که در پشت وانت نصب می شود که مجهز به کپسول اکسیژن می باشد . در اینجاه باید هوادهی به صورت کامل ودقیق صورت گیرد واز هر گونه ایجاد استرس به ماهی پیشگیری شود وبهتر است آب تا نکر از همان منبع آبی که مولد از ان صید می گردد پر شود تا از ایجاد شوک حرارتی به ماهی جلوگیری به عمل آید درغیر این صورت باید عملیات همدمای با دقت صورت گیرد گاهی اوقات برای انتقال مولدین در فواصل طولانی از مقدار کمی ماده بیهوشی درتا نکراستفاده می شود تا فعا لیت های متا بولیکی ماهی به حداقل کاهش یابد . یکی از آرام بخشهای متداول برای آرام کردن ماهیها ؛ دی کسید کربن است .

غلظت بالای این گاز می تواند برای ماهی ها زیان آوروحتی کشنده باشد ؛ با این حال غلظت کم آن اثر بیهوشی به همراه دارد .برای آرام کردن ماهی ها می توان آنها رابه مدت ۵ دقیقه در معرض ppm ۵۰۰ اسید کربنیک (دی اکسید کربن حل شده درآب ) یا ppm ۶۵۰-بی کربنات سدیم قرار داد. غلظت اسیدکربنیک/ بیکربنات سدیم و مدت زمان استفاده از انها به گونه و مرحله بلوغ ماهی مورد نظر بستگی دارد. به دلیل رعایت ملاحظه سلامتی و ایمنیبه گونه و مرحله بلوغ ماهی مورد نظر بستگی دارد.

به دلیل رعایت ملاحظه سلامتی و ایمنیبه گونه و مرحله بلوغ ماهی مورد نظر بستگی دارد. به دلیل رعایت ملاحظه سلامتی و ایمنی ؛ مواد بیهوشی شیمیایی باید با دقت زیاد مورد استفاده قرار گیرند. بعضی از این مواد برای انسان خطر ناک بوده وبه هنگام استفاده ازآنها ؛ دستورالعمل مصرف کننده باید به دقت رعایت شود. ۱۵۰ پس از رسیدن ماهیان به مرکزتکثیر و قبل از رها سازی آنها در استخرهای نگهداری باید کار همدمایی به دقت صورت گیرد.

جدا سازی نر و ماده در هفته های آخر نزدیک به تولید مثل از اهمیت ویژه ای برخوردار است درغیراینصورت ممکن است مولدین به طور طبیعی دراستخرها تخمریزی نما یند وازطرف دیگر درهفته های آخر گاهی برخورد های فیزیکی شدید بین مولد ین نر درخصوص جنس ماده ؛ صورت می گیرد که ممکن است منجر به آسیب شدید وزخمی شدن بدن مولدین گردد . همچنین جداسازی مولدین نر وماده از ابتدا کمک می کند تا در هنگام کار؛ شناسایی مولد نر و ماده سر یعتر صورت گیرد و نیازی به آزمایش مجدد تعیین جنسیت نباشد .

قبل از عملیات تکثیر باید ماهی مولد توسط کارشناسان بهداشتی کنترل شود تا مشکلی از لحاظ بیماری و آلودگی به انگل وجود نداشته باشد . برای این کار بهتر است از آبشش ها ؛ باله ها و سطح پوست مولد ؛ لام مرطوب تهیه و هر گونه آلودگی انگلی زیر میکرسکوب بررسی شود .

نکته مهم ؛بحث انتقال برخی از بیماریها از ماهی مولد به نسل بعدی یا اصطلا حا انتقال عمو دی بیماری است

انتقال عمودی بیماری بیماری ویروسی IPN یا نکروز عفونی لوزالمعده که عامل آن BIRNAVIRYS است و بیماری باکتریایی کلیه BKD که عامل آنSALMONINARUM RENIBACTERIUM است ؛ در ماهیان قزل آلاثابت شده است ودر مورد انتقال عمودی ویروس IHN وVHS بین دانشمندان اتفاق نظر وجود ندارد .بهر حال در مورد بیماریهای که انتقال عمودی دارند باید به شدت مراقب بود که مولدین به این بیماری ها آلودگی نداشته با شند به خصوص در مورد ماهیان مولدی که از جاهای دیگر خریداری یا آورده می شوند .

باید باید یک دوره قرنطینه رعایت شود . بهتراست مولدین قبل از تکثیر ضد عفونی شوند ؛ اینکار در مورد ماهیانی که تزریق هیپوفیز به آنها صورت می گیرد وبه ویژه قبل از تکثیر ؛ ضروری می باشد .

بدن ماهیان مولد قبل از تکثیر باید با حوله ای تمیزخشک شود تا آب سطح بدن ماهی به داخل تشت تکثیرنریزد ؛ اینکار از دو بعد دارای اهمیت است .

۱) آبی که از بدن ماهی می چکد باعث تحریک تخمک واسپرم وکاهش در صد لقاح می شود .

۲) ممکن است این آب دارای آلودگی باشد که بعدا با تخم ها وارد انکوباتورها شود . پس از تکثیر مولدین ؛ بدن آنها به مدت چند ثانیه داخل محلول آب نمک رقیق فرو برده می شود تا ضد عفونی گردد

که البته این عمل برای همه باکتری ها و انگل ها مو ثر نمی باشد . در ضمن پس از عملیات ؛جهت جلوگیری از عفونت های داخلی می توان از داروهای آنتی بیوتیک به روش تزریق مستقیم دارو به داخل بدن مولد یا به صورت خوراکی استفاده نمود که تمام این اعمال به منظور پیشگیری می باشد . تمام مراحل نقل و انتقال و دستکا ری مولدین به هنگام تکثیر باید به دقت و با ملایمت صورت گیرد تا حداقل استرس به ماهی وارد شود .

در هنگام تخمک کشی و اسپرم گیری باید توجه نمود که فشارزیادی به بدن ماهی مولد وارد نشود زیرا علاوه بر آسیب رسا ندن به تخمک ها واز بین بردن آنهاوموجب صدمه غیر قابل جبران به ماهی و گاهی مرگ آن می شود .

در زمان تزریق هیپوفیز یا تخمک کشی یا اسپرم گیری ویا هر گونه دستکاری مولد ین باید آنها را بیهوش نمود . در تاسماهیان بیهوشی به وسیله ضربه محکم چکش مخصوص به سر ماهی انجام مشود و پس ازتکثیر نیز ماهی می میرد . در سایر ماهیان بیهوشی به وسیله مواد بیهوش کننده مختلف مثل MS۲۲۲ ؛ کینا لدین ؛ فنوکسی اتا نول ؛ بنزوکا ئین ؛کلروبوتا نول ؛هیدروکسی کینالدین ؛ متومودات ؛ متیل پنتینول ؛ آمیل الکل چهار ظرفیتی ؛ اورتان و غیره انجام می شود و از جمله بهترین مواد بیهوش کننده که به تازگی بسیار متداول شده عصاره گل میخک است که اثرات سمی مواد بیهوش کننده شیمیای را ندارد و به علاوه نسبت به آنها ارزانتر می باشد .

مواد شیمیایی بیهوش کننده علاوه بر اثرات سمی که ممکن است برای ما هیان و کارگران داشته باشد ؛می توان قدرت تحرک اسپرم و کیفیت تخم را کاهش دهد .

علاوه بر این باید توجه داشت که قبل از مصرف هر گونه ماده بیهوشی باید آن را روی تعدادی ماهی آزمایش کرد چرا که اندازه ماهی ,PH؛ سختی و دمای آب بر روی کارآی موارد بیهوشی کننده موثر است . بیهوش نمودن ماهی علاوه بر آنکه عملیات تکثیر را برای کارگران تسهیل می کند ؛باعث می شود که استرس کمتری به ماهیان در هنگام دستکاری وارد شود .

در مورد تزریق هیپوفیز جهت القای تخم دهی در کپور ماهیان و تاسماهیان باید میزان کمتر آن ممکن است باعث عدم تحریک کامل و مقدار زیاد آن در مواردی باعث عقیمی و یا حتی مرگ ماهی مولد شود .

ماهیان دهنده هیپوفیز باید بالغ و تخمریز ی نکرده باشند و ترجیحا از همان گونه ای باشند که قرار است تکثیر شود . زمان تزریق هم بسیار مهم است و اکر زودتر از موقع صورت گیرد ؛کیفیت تخم ها و قدرت بقای آنها کاهش می یابد .

بسیاری از این بیماریها علاوه بر ماهیان مولد؛ممکن است باعث آلودگی سایر گروه های ماهیان هم بشود و در ماقع خاص مولدین نیست ؛مثل بسیاری از بیماریها ی انگلی ؛ویروسی ؛باکتریای و محیطی که اقدامات مشترک پیشگیری و درمان برای آن ها باید صورت پزیرد .

خطر ناکترین بیماری انگلی که ممکن است مولدین را گرفتار کند ؛بیماری لکه سفید است که برای درمان از حمام یک ساعته فرمالین ۳۷درصد در دو مرحله با فاصله زمانی ۴روز استفاده می شود .

از جمله بیماری هایی که مخصوص مولدین است بیماری ویروسی UDN است که نکروز قرحه ای آزاد ماهیان وحشی مولد می باشد .

همچنین انگل مرجانی پلی پودیوم ؛خاص تخمدان مولد ین تاسماهیان است که باغث گریسی شدن تخمک ها و از بین رفتن آنها می شود .

از دیکر مباحثی که در خصوص بهداشت ماهیان مولد مهم است بحث تغذیه مولدین می باشد .

غذا مهمترین عامل موثر بر روی کیفیت اسپرم و تخمک ماهیان م باشد .

کیفیت و کمیت غذای ماهیان مولد تاثیر زیادی روی هماوری ؛رسیدگی جنسی ؛اندازه؛کیفیت تخم و اسپرم آن ها دارد و در جیره غذایی مولدین باید به وجود اسید های آمینه ضروری ؛ اسید های چرب غیر اشباع ؛ویتامین هایE وC ؛ کارو تنوئید هایی مثل آستا زانتین و نیز فسفولیپیدهاتوجه نمود .

دریک آزمایش روی جیره غذایی مولدین قزل آلای رنگین کمان مشخص شد که اضافه کردن اسید لینولئیک به جیره هایی که اسید های چرب ضروری آن ها کم بود باعث افزایش درصد لقاح ؛ درصد تخم های چشم زده و میزان کل تخمه گشایی می شود .

دراین رابطه اهمیت اسید لینولئیک بیشنر از اسید لینولنیک است . باید توجه نمود که اگرماهیان مولد در استخر ها با غذای دستی تغذیه شوند ؛میزان غذا دهی از ۱تا ۲ماه قبل از تخمریزی کاهش داده شود و قبل از رسیدن به مرحله تخمریزی یا تخمکشی تغذیه دستی کاملا قطع گردد .

در مورد ماهیانی که از غذای طبیعی استخرها استفاده می کنند نیز باید از با رور سازی استخر ها چند هفته قبل از شروع تکثیر خودداری نمود تا میزان غذای طبیعی در استخر کاهش یابد ؛از جمله ترکیباتی که در جیره های غذا یی به مقدار نسبتا زیادی اسستفاده می شود چربیها و هیدرات های کربن هستند که از اجزای اصلی رژیم غذایی ماهیان پرواری می باشند .

در تغذیه مولدین باید توجه نمود که استفاده بیش از حد از این دو می تواند باعث کاهش کیفیت تخمک و اسپرم شود و دور بافت تخمدان و بیضه رالایه ضخیمی از چربی بچوشاند .

تراکم نگهداری ماهیان مولد از دیگر مباحث مهم در بهداشت مولدین می باشد . تراکم علاوه بر آنکه باعث تحمیل استرس به ماهیان می شود می تواند سبب انتقال سریعتر بیماری بین آنها شود و دسترسی ماهیان را به مواد غذایی مورد نیاز کاهش دهد . همچنین تراکم می تواند باعث تجمع مواد زائد دفعی و کاهش دسترسی ماهی به اکسیژن شود . عوامل فیزیکوشیمیایی آب استخر نگهداری مولدین نیز از جمله مسائلی است که در مبحث بهداشتی مولدین باید بررسی شود .

نوسان شدید درجه حرارت آب می تواند باعث وارد شدن استرس به ماهی مولد و خراب شدن تخمک یا اسپرم آن شود و یا در مواقعی باعث تخمریزی زود رس یا دیررس ماهی شود . برای رسیدگی جنسی مولدین کپور ماهی دمای بالای ۱۷درجه سانتی گراد به خصوص ۲۱ تا ۲۵ درجه سانتی گراد توصیه می شود و برای مولدین قزل آلا ی رنگین کمان نیز دمای ۵/۱۳تا ۵/۱۵ درجه سانتی گراد ضروری است . سرعت مجاز آب در کانال های مستطیلی نگهداری مولدین ۵/۲تا ۶/۱سانتی متر در ثانیه می باشد . سرعت کمتر ؛ سبب تجمع مواد زاید و سرعت بیشتر باعث افزایش متابولیسم و مصرف انرژی بیشتر در ماهی میشود .میزان تعویض آب در حوضچه های نگهداری مولدین قزل الا ۱۶تا ۲۰بار در روز می باشد .

منابع:
جابجایی ماهی زنده دکترسوباسینگ ، ترجمه مسعود حق بین
مدیریت بهداشتی ماهیان مولد ، سید علی جوهری
سایت کشاورزی
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

نشانه گذاري ميگو

نشانه گذاری یکی از روش های است که بر روی انواع گونه های آبزی به شیوه های مختلف و با اهداف خاص در دنیا متداول بوده که این کار به Tagging معروف است . در سال های اخیر ذخایر میگو در خلیج فارس و دریای عمان شدیدا کاهش یافته است و عمده ترین دلیل آن را می توان فعالیت های مخرب انسانی مانند صید بی رویه و غیر متعارف ، نابودی زیستگاه و نوزادگاهای میگو ، و همچنین ایجاد آلودگیهای صنعتی ، شهری و نفتی بیان نمود ، البته تاثیرات منفی ناشی از عوامل طبیعی را نیز نباید نادیده گرفت .

در این راستا شیلات ایران چند سالی است که به منظور جبران خسارت و تقویت ذخایر ، برنامه بازسازی ذخایر میگو را با رهاسازی بچه میگو در آبهای جنوبی کشور به مورد اجرا گذاشته و دنبال می کند . لیکن دراجرای برنامه بازسازی ذخایر میگو، بررسی اقتصادی کار و تعیین ضریب بازگشت شیلاتی و همچنین شناسایی مسیرهای مهاجرت آنان یکی ازاقدام های مهم و ضروری می باشد، این موضوعات مهم با علامت گذاری بچه میگو های رهاسازی شده قابل دستیابی می باشد، بدیهی است بدون انجام علامت گذاری و معلوم نشدن نرخ بازگیری، اثرات رهاسازی مشخص نخواهد شد.

درایران علامت گذاری بر روی آبزیان از سابقه چندانی برخوردار نیست قدمت نشانه گذاری بر روی بچه ماهیان رهاسازی شده در دریای خزرمی باشد که عمدتا به شکل سنتی انجام می گرفت، بریدن باله سینه ای ماهیان و قطع سبیلک یا بستن علامت های سخت و خشن بر روی بدن ماهیان خاویاری از جمله شیوه های نشانه گذاری در گذشته بوده است ، البته هر کدام از این روش ها اثرات منفی بر روی ماهیان رها شده در طبیعت ایجاد می نمود .

درطی سالهای اخیر با توسعه و گسترش شیوه های نوین علامت گذاری ، تکنولوژی استقاده از دستگاههای متنوع علامت گذاری بر روی انواع گونه های آبزی با هدف های مختلف در کشور متداول گردید .

● تگ های متداول مورد استفاده در کشور :

۱) تگ های فلزی کد دار Coded Wire Tag

ازاین دستگاه برای علامت زدن بچه ماهیان خاویاری قابل رهاسازی در دریای خزربا هدف بازسازی ذخایراستفاده می شودو به طور آزمایشی نیز در سال ۱۳۸۲ برای علامت زنی میگو سفید هندی استفاده گردید.باتوجه به اینکه شناسایی میگو ها ی علامت گذاری شده دشوار بود این روش مناسب تشخیص داده نشد.

۲) تگ های حافظه ای Memory Tag

این تگ ها تهیه شده ، و بزودی بر روی مولدین ماهی قزل آلا با هدف بهگزینی و اصلاح نژاد مولدین در مرکز ماهیان سرد آبی شهید باهنر مورد استفاده قرار گیرد.

۳) تگ های الاستومر Visible Implant Elastomer Tag

درچند سال اخیر مطالعات بسیاری درزمینه استفاده ازدستگاهای علامت زنی میگو صورت پذیرفته و بررسی های به عمل آمده نشان داد برای علامت گذاری میگو ، بهترین روش استفاده از الا ستومر تگ می باشد.

تگ های بکار رفته در این روش از نوع فلورسنت می باشد و دارای رنگهای مختلف و مشخص بوده که امکان رویت علامت با چشم غیر مسلح وجود دارد و برای بازبینی نیاز به ابزار خاصی همانند CWT نیست و همچنین به دلیل تنوع رنگی می توان اهداف مختلفی را دنبال نمود، از مزایا دیگر آن ، اینکه این ماده رنگی از جنس سیلیکون و کش دار و قابل ارتجاع بوده و با بدن میگو سازگاری پیدا می نماید و هیچگونه عوارض منفی و حساسیتی در بدن میگو و حتی دیگر آبزیان ایجاد نمی کند.

● کاربرد الاستومر تگ

کاربرد این سیستم برای انواع آبزیان درسایزهای متفاوت قابل اجرا می باشد و با توجه به نوع و تنوع رنگ ها ی موجود می توان اهداف مختلفی را دنبال نمود. از این روش در مقیاس کوچک در آزمایشگاه و در سیستم سرپوشیده و کنترل شده که معمولا از تگ مجزا ( یک رنگ ) به منظور ارزیابی ژنتیکی وجمعیت، تفکیک جنسیت و .... استفاده می شود. اما در ابعاد وسیع تر با هدف های ارزیابی ذخایر و تعیین مسیر های مهاجرت و ...در طبیعت ازترکیب چند رنگی جهت تشخیص آسانتراستفاده می شود.

انجمن علمی اقیانوس شناسی آمریکا در ایالت واشنگتون از این روش برای نشانه گذاری ماهیان مهاجروهمچنین میگو های کوچکتر از ۲گرم تا سایزهای بزرگتر و حتی بالغین نیز استفاده کرده که با موفقیت همراه بوده است.

انستیتو تحقیقات فرانسه از کاشت الاستومر در برنامه توسعه ژنتیکی و گونه های صید شده از دریا و برنامه انتخابی تکثیر میگو استفاده نمود و از سال ۱۹۹۲ ازاین روش جهت تشخیص و کنترل گونه های مختلف میگو در یک جمعیت مشابه دراستخرهای پرورشی استفاده گردید.

● ویژگی الاستومر تگ

۱) تنوع رنگ .

۲) قابل استفاده در انواع آبزیان ازقبیل ماهیها ، سخت پوستان ، نرمتنان و سایر آبزیان.

۳) قابل استفاده درسایزهای متنوع آبزیان از ۱گرم تا بالغین وحتی ماهیان مهاجر .

۴) قابل استفاده در سیستم های با مقیاس کوچک تا در ابعاد وسیع تر(طبیعت).

۵) به دو شکل دستی و اتوماتیک قابل استفاده و شمارش می باشد.

۶) امکان مشاهده تگ با چشم غیر مسلح حتی در تاریکی نیز وجود داشته و برای بازبینی نیاز به ابزار آلات خاص نیست.

۷) ماده رنگی الاستومر با بدن موجود زنده سازگاری پیدا می کند و عوارض منفی ندارد.

۸) هزینه های آن نسبت به سایر تگ های مرسوم بسیار کمتر و مقرون به صرفه می باشد.

روش کار الاستومر تگ

زمانی که تعداد گونه ها مورد استفاده زیاد و به صورت متنوع بوده و برای سالهای طولانی مورد آزمایش و ارزیابی قرار می گیرد بهتر است از تگ های رنگی استفاده نمود و همچنین از رنگ های مختلف برای هر گونه و یا هر منطقه خاص بکار برد و یا برای هر سال رهاساز ی میگو از یک رنگ استفاده نمود.

تعداد رنگ های مورد استفاده از طریق این سیستم به غیر از رنگ های ترکیبی که قابل دستیابی است، ۱۰ رنگ بوده که ۵ رنگ از جنس فلورسنت به رنگ های نارنجی، سبز ، زرد ، صورتی و قرمز که رایج بوده و ۵ رنگ غیر فلورسنت شامل آبی ، قهوه ای ، ارغوانی ، سفید و سیاه می باشد، ازخواص رنگ های فلورسنت ، جذب نور بوده که بسیار مفید و موثر است در حقیقت تفاوت این دوجنس در بهتر رویت نمودن آن است بدین صورت که رنگ های فلورسنت با تابش نور UV اکتیو شده و به سهولت خود را نشان می دهد .

اصولا علامت گذاری میگو با روش الاستومر یک کار سخت ودشواری نیست اما باید مراقب بود تا به به میگو ها استرس وارد نشود و یا اجرای آن با حداقل استرس وارده همراه باشد، در صورتی که علامت گذاری میگو با هدف بازسازی ذخایر آنها و رهاسازی در طبیعت انجام می شود به طور حتم بعد از تگ زنی باید حداقل به مدت ۲ الی ۳ روز در محیط کنترل شده نگهداری گردد تا استرس وارده از بین رفته و سپس نسبت به رهاسازی آن اقدام گردد .

● جهت اجرای بهینه و مطلوب از این روش دستورالعمل زیر باید مد نظر قرار گیرد :

۱) برای تگ زنی ( با دستگاه تزریقی دستی یا اتوماتیک ) نباید بیش از یک میگو را در دست گرفت .

۲) میزان ۱ سی سی از ماده الاستومر تعداد ۳۰۰ الی ۴۰۰ عددمیگو را علامت گذاری می نماید.

۳) بعد از تک زنی میگو ها با آرامی به تانک های ۵۰لیتری حاوی آب دریا انتقال داده می شود.

۴) جهت جلوگیری از وارد آمدن استرس تراکم تانک ها بایدحدود ۱۰۰ الی ۲۰۰ عدد باشد.

۵) درجه حرارت مورد نیاز براین تانک ها حدودا بین ۲۰ الی ۲۵ درجه سانتیگراد باشد.

۶) وزن میگو های قابل علامت زنی نباید کمتر از یک گرم باشد.

بنابر این در این سیستم میگو ها را می توان با رسیدن به وزن ۱ گرم علامت گذاری نمود و این کار به طور معمول توسط تگ های رنگی که در قسمت آبدومنتال پشتی میگو مستقر می شود انجام می گیرد ، اغلب تگ دربدن میگو حرکت نمی کند مگر اینکه تگ در محل یا جایگاه خود قرار نگرفته باشد ، در این صورت مشکلی که بوجود خواهد آمد جابجایی و محو شدن تگ هاست و یا ممکن است در زمان پوست اندازی میگواز بین برود بنابراین باید دقت شود تگ در داخل عضله واقع شده درقسمت پشتی آخرین بند شکمی (بند ششم) که دارای عضله سفت و شفاف بودن ( قابل رویت ) قرار گیرد ، عمق ( گودی ) درعضله که تگ قرارمیگیرد تقریبا ۱ میلی متربوده ودوراز پوسته ( پوشش خارجی ) است و با عمل پوست اندازی تاثیری بر علامت ندارد.به عبارتی دیگر ماندگاری تگ حتی بعد از پوست اندازی نیز مورد تائید است.

تشخیص تگ در میگو های علامت گذاری شده در طبیعت تا ۱۰ ماه بسیار آسان است استفاده از این تگ برای میگو های با سایز کمتر از ۱ گرم نیز عملی است اما مقادیر الاستومر رنگی تزریقی به دلیل کوچک بودن میگو های کم بوده و امکان تشخیص تگ رنگی تا وزن ۳۰ تا ۴۰ گرم محدود می نماید

تگ های چند رنگی یا ترکیبی برای میگو های با وزن بالای ۵ گرم در قسمت آبدومنتال در آخرین بند امکان پذیر می باشد اما باید مراقب بود تا زخم روده بوجود نیاید البته به نظر می رسد که میگو های با سایز بالای ۵ گرم تزریق الاستومر در محل های دیگر بدن میگو نیز امکان پذیر باشد اما تزریق در محل های دیگر مستلزم انجام آزمایشات متعدد می باشد.

مدت زمان نگهداری محلول رنگی الاستومر حدود ۱تا ۲ سال می باشد و درجه حرارت مناسب برای نگهداری بین ۵ تا ۱۰ درجه سانتی گراد بوده بنابراین لازم این ماده در هوای خشک و خنک و دور از تابش مستقیم نور خورشید نگهداری شود .

● نتیجه ( جمع بندی )

رهاسازی بچه میگو در آبهای جنوبی کشور از سال ۱۳۷۶ با رهاسازی بچه میگو گونه سفید هندی در زیستگاه مربوطه ( حوزه شرقی هرمزگان ) با هدف بازسازی ذخایروتامین مولدین مورد نیاز مراکز تکثیر و پرورش انجام گرفته است ، در ادامه با توجه به ضرورت بازسازی ذخایرگونه های بومی خلیج فارس ودریای عمان ،ازسال ۱۳۸۲کاررهاسازی سایر گونه های درمعرض خطر نیز در دستور کار شیلات ایران قرار گرفت به نحوی که در سال ۱۳۸۳ بیش از ۷۰ میلیون قطعه بچه میگو با وزن بالای ۱ گرم در آبهای جنوبی رهاسازی گردید دراین راستا تعداد ۶۱۵۰۰ قطعه ازگونه موزی دراستان هرمزگان با دستگاه الاستومر تگ ( با رنگ قرمز، نارنجی ، زرد ، سبز)مورد علامت گذاری گردید و در مناطق تیاب جنوبی و کولغان با متوسط وزن ۵-۲ گرم رهاسازی شد.و در همان سال با شروع فصل صید ( مهرماه ) و با اطلاع رسانی و آموزش صیادان منطقه، تعدادی از میگوی علامت دار با متوسط وزن ۲۳-۱۷ گرم به رنگ نارنجی، زرد ، وسبز درمنطقه هرمز صید گردید.

درهمین رابطه در سال ۱۳۸۴ نیز برنامه علامت گذاری بچه میگو گونه موزی و سفید هندی به روش الاستومر تگ در ابعاد وسیع تربه مورد اجرا گذاشته شده است ومقرر گردیده نتایج آن با کمک جامعه صیادی همانند سال قبل( صید و جمع آوری میگو های علامت دار وتحویل به شیلات ) اعلام گردد
س. امیری
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

تاثيرات نگهداري گياهان در اکواريوم

عده زیادی از آکواریوم دارهای مبتدی گمان می کنند که گیاهان فقط به دلیل زیبایی ای که دارند در داخل آکواریوم قرار می گیرند. بنابراین در کشورهایی مثل ایران که تهیه گیاهان مناسب مخصوص داخل آکواریوم تا حدودی مشکل است ، برای این منظور به گیاهان مصنوعی روِی آورده می شود .عده ای دیگر نیز نه تنها نقش گیاهان را تولید اکسیژن می دانند ، بلکه در صورت فقدان آنها سعی می کنند از طریق تهوِیه بیشتر ، کمبود آنرا جبران نمایند .تجربه و تحقیق نشان داده است که اثر گیاهان در داخل آکواریوم به مراتب مهمتر از حد تصور فوق بوده و گیاهان از این نظر دارای اهمیت وِیژه ای می باشند .این اثرات به ترتیب اهمیت عبارتند از :

۱) جذب مواد سمی

جذب تمام یا قسمت عمده ای از مواد دفعی و سمی که حاصل متابولیسم و فعل و انفعالات حیاتی ماهی است توسط گیاهان انجام می گیرد .مهمترین این مواد ترکیبات ازته مانند آمونیوم است که در واقع ترکیبی از ادرار ماهی می باشد .آمونیوم از ترکیبات سمی خطرناک است که به طور دائم توسط ماهی تولید و به آب اضافه می شود و حتما باید از محیط زیست آن بطور مرتب جدا گردد .هیچ نوع فیلترِی بجز گیاهان و باکتریهای نیتروزوموناس نمی توانند این مواد را از حالت سمی به ترکیب غیر سمی تبدیل نمایند .

این مواد نه تنها جذب گیاهان می شوند ، بلکه مشابه کود شیمیایِی باعث افزایش رشد و نمو آنها نیز می گردند .

۲) جذب گاز کربنیک حاصل از بازدم ماهی ها و سایر آبزیان داخل آکواریوم

گیاهان در مقابل نور ، گاز کربنیک حاصل از بازدم ماهی ها و سایر آبزیان داخل آکواریوم را به طور مرتب جذب کرده و تبدیل به ماده می نمایند .اگر چه پمپ هوا و تهوِیه آب نیز همین کار را انجام می دهند ، اما با وجود این گیاهان داخل آکواریوم در این مورد اثر خاصی دارند .اگر تراکم گیاهان داخل آکواریوم متعادل باشد ، درهنگام شب که گیاهان نیز خود تولید گاز کربنیک می کنند ، تهویه معمولی آب برای از بین بردن گاز کربنیک حاصله کفایت می کند .

۳) تولید اکسیژن

اگر چه تولید اکسیژن در داخل آکواریوم واجد اهمیت زیاد است ، اما با وجود این با توجه به اینکه ازطریق تهوِیه به بهترین وجه بخصوص درهنگام شب می توان اکسیژن مورد نیازراتامین نمود ،اهمیت تولید آن به وسیله گیاهان بعداز جذب مواد سمی و گاز کربنیک بسیار حائز توجه است.

۴) زیبایی و طراوت داخل آکواریوم

۵) کنترل میزان نفوذ به داخل آکواریوم

گیاهان داخل آکواریوم می توانند به بهترین وجه میزان نفوذ نور مستقیم و حتی غیر مستقیم را بداخل آکواریوم کنترل نمایند .بدیهی است ماهی ها نیز با توجه به نیازِی که به تابش میزان مشخصی از نور دارند می توانند نقطه مورد نظر خود را در آکواریومی که دارای گیاهان آبزی می باشدپیدا نمایند .اگر اهمیت وجود گیاهان را در داخل آکواریوم از دید ماهی ها نگاه کنیم ، بدون شک اثر کنترل نور توسط گیاهان براِی آنها به مراتب مهمتر از اثر زیبایی آنها برای صاحب آکواریوم و حتی خودشان می باشد .

۶) محل تخم ریزی و یا لانه گذاری

گیاهان طبیعی اثر بسیار مهمی در تخمریزی اکثر انواع ماهی ها دارند .بیشتر ماهی ها تخمهای خود را بر روِی شاخ و برگ گیاهان و یا در زیر برگها می ریزند .گیاهان همچنین اثر مهمی در لانه سازی برخی از ماهی ها هنگام تخم ریزی دارند .برای مثال انواع گورامی ها که برای تخمریزی خود ایجاد لانه هایی از هوا می کنند ، برای تثبیت و اسکان لانه خود از شاخ و برگ گیاهان استفاده می نمایند .فقدان گیاه در داخل آکواریوم باعث متلاشی شدن لانه آنها می گردد .

۷) پناهگاه نوزادها

نوزاد اکثر ماهی ها از گیاهان آبزی به عنوان پناهگاه استفاده می نمایند .اگر تراکم گیاهان داخل آکواریوم درحد طبیعی برای نوع ماهی تکثیر شده باشد نوزادها می توانند به بهترین وجهی در داخل آنها پنهان شده و خود را از دسترس والدین و یا سایر ماهی های دیگر آکواریوم دور نگه دارند چون اکثر ماهی ها تخم و نوزاد خود یا سایر ماهی ها را می خورند .

گیاهان همچنین پناهگاه خوبی برای برخی از ماهی های بزرگ هستند که مورد حمله گاه و بیگاه سایر ماهی ها قرار می گیرند، گاهی ممکن است ماهی های یک گونه مشابه وِ یا دو ماهی از گونه های مختلف با یکدیگر جدال نمایند که اگر ماهی مورد تعرض بتواند خود را برای مدتی پنهان نماید از دست ماهی متجاوز مصون خواهد ماند .

۸) تولید غذا بطور غیر مستقیم برای برخی از ماهی ها

برخی از ماهی ها علاقه خاصی به خوردن انواع آلگ ها و باکتریها دارند .آلگ ها و باکتریها به مقدار زیاد بر روِی شاخ و برگ گیاهان تولید می شوند .اکثرا ماهی هایی از این قبیل می توان دید که روِی شاخ و برگ گیاهان را به منظور خوردن باکتریها و آلگهای رشد یافته بر روِی آنها بازرسی می نمایند .

می توان نتیجه گیرِی کرد که گیاهان پلاستیکی مصنوعی حتی اگر زیبا هم باشند ، نمی توانند احتیاجات ماهی ها را برآورده نمایند .در هر حال از آنجا که تهیه و تامین برخی از انواع گیاهان آبزی در داخل کشور مشکل است با توجه به موارد ذکر شده در اکثر مواقع باید ترتیبی اتخاذ گردد که قسمتی از احتیاجات ماهی ها از طریق دیگر تامین گردد .


● نحوه کاشتن و قرار دادن گیاهان در داخل آکواریوم

مثل گیاهان خاکی ، گیاهان ریشه دار آبزی باید در داخل موادی که در کف آکواریوم قرار می گیرند کاشته شوند.بهترین موادی که می توان برای کاشتن گیاهان بکار برود مخلوطی از ماسه شسته شده با سنگریزه ها می باشد .سنگریزه اگر با ماسه مخلوط شود تهوِیه کف آکواریوم را تسهیل می نماید .اگر در آکواریومی گیاهان فقط در ماسه و مخصوصاً ماسه های ریز کاشته شوند، به علت فرو رفتن دانه های ریز ماسه دریکدیگر فضای خالی بین آنها کم شده و تهویه در داخل آن بخوبی انجام نمی گیرد.در این آکواریومها مواد غذایی اضافی پس از رسوب در کف آکواریوم فاسد شده و تولید لایه ای از لجن می کند که خود باعث مسدود شدن روِی ماسه ها و عدم تهوِیه آنها می شود .اگر اکسیژن از طریق آب وارد رسوبات کف آکواریوم نشود ، وجود مواد غذایی اضافی آنها باعث تولید برخی از مواد سمی ازجمله هیدروژن سولفوره شده که خود باعث نامساعد کردن شرایط داخلی آکواریوم می شود .

اگر چه خاک از نظر تولید و سطح نگهداری باکتریها ارزش بیشتری از ماسه دارد، اما با وجود این به کار بردن آن در داخل آکواریوم به هیچ وجه توصیه نمی شود ، زیرا هر قدر هم که در به کار بردن و کنترل آن سعی شود باز هم باعث گل آلود کردن آب می شود .در برخی از آکواریومها که هدف فقط پرورش گیاهان است میتوان فقط از خاک کف نهرها که بصورت گل تمیز در آمده است استفاده کرد .خاک باغچه به هیچ وجه مناسب مصرف در آکواریوم نمی باشد .

● عمق ماسه کف آکواریوم

عمق ماسه کف آکواریوم بستگی کامل به نوع گیاهی دارد که در آن کاشته می شود .در هر صورت عمق رسوبات کف باید به اندازه ای باشد که بتوان بخوبی گیاهان ریشه دار ۵ تا ۶ سانتیمتر را در آن کاشت .از آنجا که معمولا انواع گیاهان درشت و ریز در داخل آکواریوم کاشته می شوند لذا، بهتر است که ماسه کف آکواریوم از قسمت عقب بطرف جلو دارای شیب باشد و گیاهان بزرگتر در قسمت عقب و گیاهان متوسط در قسمت میانی و گیاهان کوچکتر در قسمت جلویی آن کاشته شوند.در چنین وضعی ممکن است عمق ماسه در قسمت مجاور دیواره عقبی آکواریوم حدود ۵ تا ۶ سانتیمتر و در مجاورت دیواره جلویی آن ۲ تا ۳ سانتیمتر باشد .ایجاد شیب عقب به جلو در کف آکواریوم دارای دو مزیت است:یکی مواد غذایِی زائد به طور دائم از قسمت عقب آکواریوم به طرف جلو آمده لذا خارج کردن آنها با یک لوله لاستیکی کاملا آسان خواهد شد .

به منظور تسهیل بیشتر در امر تمیز کردن کف آکواریوم ، می توان شیشه ای به طول داخلی آکواریوم و عرض ۲ تا ۵/۲ سانتیمتر را در داخل آن و به فاصله ۳ سانتیمتر از دیواره جلویی جاگذاری کرده و ماسه کف را طوری ریخت که شیب کم قسمت جلویی به آن ختم شود .در چنین وضعی در قسمت جلوِی آکواریوم شیاری به عرض ۳ سانتیمتر و به عمق ۲ تا ۵/۲ سانتیمتر و به طول داخلی آکواریوم برای جمع شدن مواد زائد کف وجود خواهد داشت که تمیز کردن آن بسیار آسان بوده و سیفون کردن مواد زائد تغییری در وضعیت ماسه ها ایجاد نخواهد کرد .همین کار را می توان با به کار بردن سنگریزه های کوچک و قرار دادن آنها بصورت کمانی در قسمت جلویی آکواریوم انجام داد ولی قرادادن نوار شیشه ای بهتر است.


● نحوه حمل و نقل گیاهان آکواریومی

حمل و نقل گیاهان از کشوری به کشور دیگر معمولا با هواپیما انجام می شود و گیاهان در شرایط مرطوب از محلی به محل دیگر فرستاده می شوند .در آکواریومهای خانگی باید خریدن گیاهان پس از آماده کردن آکواریوم و قبل از اضافه کردن ماهی ها به آکواریوم انجام شود .گیاه خریداری شده را حتما باید در روزنامه ها و یا پارچه مرطوب به خانه برد .اگر گیاهی پنجاه درصد رطوبت خود را از دست بدهد ، در صورتی که از بین نرود ، مدتها طول خواهد کشید تا به حالت طبیعی برگردد .اگر گیاهان از آبگیرهای داخلی گرفته شده اند باید حمل آنها به محل مورد نظر به همان ترتیب و در روزنامه و کاغذ مرطوب انجام گیرد .در صورتیکه فاصله حمل و نقل زیاد است ، باید مرتبا روزنامه یا پارچه را مرطوب کرد تا از خشک شدن گیاهان جلوگیرِی شود .در صورت امکان می توان حمل و نقل را در داخل یک سطل آب انجام داد به شرطی که تهویه آن به طور مرتب انجام گیرد تا از خفه شدن گیاه جلوگیری شود .


● نحوه کاشتن گیاهان در کف آکواریوم

پس از آماده شدن آکواریوم باید ماسه ها به بهترین وجه شسته شوند .ماسه شسته شده باید با شیب مورد نظر در داخل آکواریوم ریخته شود .اگر قرار است سنگهای تزیینی نیز در داخل آکواریوم قرار گیرند باید آنها را پس از ریختن ماسه ، در داخل آکواریوم جاگذاری کرد .هنگام آب گیری آکواریوم بمنظور جلوگیری از بهم خوردن شیب ماسه ها و جابجا شدن آنها ، بهتر است یک بشقاب روِی آنها قرار داده و مقداری آب داخل آن ریخت ( تا پر شدن سطح ماسه ها ) .در این موقع می توان اقدام به کاشتن گیاهان نمود .بهتر است ابتدا گیاهان بزرگتر کاشته شوند .


● کاشتن گیاهان پر ریشه سخت تر از سایر گیاهان است .

یک هفته پس از کاشتن گیاهان در صورتی که هیچگونه مشکلی وجود نداشته باشد ، می توان ماهی ها را در داخل آکواریوم ریخت .


● آیا لازم است به گیاهان داخل آکواریوم کود داده شود ؟

بدون شک داشتن گیاهان سرسبز و جالب در داخل آکواریوم علاوه بر زیبایی ، اثر مطلوبی بر روِی ماهی ها نیز دارد .از آنجا که معمولا به گیاهان داخل گلدان و گیاهان باغچه انواع کود شیمیایی و غیره داده می شود ، اکثر آکواریوم دارها فکر می کنند برای رشد و نمو و شاداب کردن گیاهان داخل آکواریوم نیز باید به آنها کود داده شود .کود دادن به گیاهان آکواریوم کاری بسیار خطرناک است و بطور کلی در آکواریومهایی که تعداد ماهی و میزان گیاه داخل آن متعادل می باشد هرگز احتیاجی به دادن کود نیست ، زیرا مواد دفعی ماهی ها کلیه احتیاجات مورد نیاز گیاه را تامین می نمایند .اگر در آکواریومی که گیاهان آن شاداب و سرحال هستند ، ماهی ها بیرون آورده شوند ، به زودی گیاهان نیز حالت پژمردگی بخود خواهند گرفت .دلیل اصلی آن عدم تامین برخی مواد غذایی لازم برای آنهاست که در شرایط معمولی توسط ماهی ها تولید می شوند .اگر ماهی ها مجددا" به آکواریوم برگردانده شوند ، گیاهان نیز بزودی بحالت اول خود برمی گردند .

اگر میزان تراکم ماهی در مقایسه با تراکم گیاه نامتعادل و در نتیجه گیاهان احتیاج به کود داشته باشند ، بهترین کود ، محلول کود خشک شده و یو وی شده گوسفند است که باید با یک قطره چکان بلند و یا با لوله به آرامی در داخل ماسه و در مجاورت ریشه گیاهان به میزانی که باعث تخریب آب آکواریوم نگردد، ریخته شود .

اخیرا" کود شیمیایی مخصوص گیاهان آکواریومی به صورت کپسول ساخته شده است که مصرف آنها صد در صد مورد تایید نمی باشد .

البته روش دیگری برای تسریع در رشد گیاهان آکواریوم خصوصا" مخازنی که صرفا" جهت تکثیر گیاه راه اندازی می شوند وجود دارد که آن استفاده از راکتور کربن است . ( در خصوص نحوه تهیه و ساخت و عملکرد آن مطلب مفصل و کاملی بزودی در صفحه نخست وبلاگ ارائه خواهد شد ) .

اخیرا سینی های کوچک پلاستیکی یا سفالی به ابعاد ۷×۱۲ و عمق ۵ سانتیمتر درست شده است که می توان خارج از آکواریوم ابتدا گیاهان را در داخل آنها کاشت و سپس به تعداد مورد نیاز از آنها در داخل آکواریوم قرار داد .کف آکواریوم در این نوع کاشت گیاهان می تواند کاملا لخت بوده و یا ماسه داشته باشد .در صورت داشتن ماسه ، سینی های محتوِی گیاهان را باید در داخل ماسه جاگذاری نمود .این روش برای تمیز کردن آکواریوم و صید ماهی بسیار خوب می باشد .در این روش می توان ابتدا سینی گیاهان را از آب خارج کرده و سپس اقدام به صید ماهی نمود.

● محل کاشتن گیاه در آکواریوم

همانطور که قبلا ذکر شد در یک آکواریوم که سطح آن به صورت مستطیل است ، پس از ریختن ماسه با شیبی از عقب به جلو باید گیاهان بزرگتر در قسمت عقب و گیاهان کوچکتر در قسمت جلوِی آکواریوم کاشته شوند .در چنین وضعی گیاهان بزرگتر جلوِی تابش نور به گیاهان کوچکتر را نخواهند گرفت .

آنچه که مهم است اینست که هنگام کاشتن گیاهان باید بفکر جای خوب و محل شنا برای ماهی ها بود .بهترین روش بمنظور تامین فضای کافی براِی حرکت ماهی ها اینست که سعی شود در قسمت جلوِی آکواریوم چیزی کاشته نشود .ولی بهتر است همواره قسمت جلوِی آکواریوم به صورت نیم دایره و با توجه به وسعت آن تا حدوِدی خالی بماند .


● PH مناسب برای رشد و نمو گیاهان

به طور کلی PH مناسب برای رشد و نمو گیاهان بین ۷ تا ۵/۷ می باشد .بعضی گیاهان در آبهای خنثی یا آبهای کمی قلیایی رشد و نمو بهتری خواهند داشت .برای بیشتر ماهی ها نیز همین حد PH مناسب است .


● ضد عفونی کردن گیاهان داخل آکواریوم

رشد و نمو بیش از حد خزه ها ممکن است گاهی شفافیت آب آکواریوم را از بین برده و ظاهر آنها را ناخوشایند سازد .در اینگونه موارد می توان از پر منگنات پتاسیم برای ضد عفونی کردن آنها استفاده نمود .برای این منظور باید ابتدا ماهی های داخل آکواریوم را بیرون آورد و به ازای هر لیتر آب آکواریوم ۱۵ میلیگرم پر منگنات پتاسیم که قبلا به صورت محلول در آمده است به آب اضافه کرد .بعد از دو ساعت باید آب محتوِی پر منگنات تخلیه و به جای آن آب تمیز به آکواریوم اضافه شود .هنگام تخلیه اگر مقداری آب محتوِی پر منگنات در کف آکواریوم باقی ماند، اشکالی نخواهد داشت .


● گزینش گیاهان

همواره باید از گیاهان جوانتر و شادابتر برای کاشتن در آکواریوم استفاده نمود زیرا گیاهان جوانتر به مراتب بهتر از گیاهان مسن می توانند خود را با شرایط جدید آکواریوم سازش دهند .


● انواع گیاهان آکواریومی

به طور کلی گیاهان آکواریومی باید دارای خصوصیاتی مانند کوچک بودن نسبی ، رشد نسبی ، زیبایی و مقاومت در برابر تغیِیرا ت داخل آکواریوم باشند .هر گیاهی که واجد این خصوصیات باشد برای مصرف در داخل آکواریوم مناسب است .از آنجا که وارد کردن و حمل و نقل گیاهان گاهی توام با مشکلات است باید از انواع گیاهان آبزی موجود در آبگیرها بخصوص مرداب بندر انزلی و گیاهانی که احتمالا" در آبگیرهای جنوبی کشور یافت می شود استفاده کرد .اکثرا به علت گرمتر بودن آب آکواریوم ، در مقایسه با محیط زیست طبیعی ، این گیاهان را ممکن است نتوان بخوبی نگهداری کرد .اگر چه در حال حاضر انواع زیادی از گیاهان برای نگهداری در آکواریوم ها شناخته شده اند ،اما ۵ جنس از آنها از نظر مصرف بر انواع دیگر برتری یافته اند که عبارتند از :

▪ والیزنر Vallisneria

▪ ساژیتار Sagittaria

کابومبا ، آناکاریس و میر یوفیلوم که دو جنس اول آنها علف مانند و ۳ جنس دیگر دارای ساقه های رونده بوده و برگهایی به آنها متصل می باشند .

هریک از این گیاهان دارای مصرفی خاص بوده ، همه آنها به آسانی به دست می آیند و تکثیرشان آسان است .بیشتر گیاهانی را که در آکواریوم فروشیها می توان به دست آورد جزء این جنسها می باشند.
توسط دکتر مهرداد حلوائی
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

کاربرد الکارنتين در پرورش ماهي و ميگو

مقدمه : وجود

۱) ویتامینها برای بقا،رشد وتولید مثل حیوانات ضروری است. مواد غذایی طبیعی ممکن است در تراکم پایین وشرایط پرورش غیرمتراکم بتوانند نسبتهای مناسب ویا تمامی ویتامینهای موردنیاز ماهی ومیگوها را تأ مین نمایند.با این وجود؛ در تراکمهای بالا مانند موارد پرورش نیمه متراکم و متراکم که مواد غذایی طبیعی فقط برای حفظ حیات جمعیت کفایت می کند ،افزودن ویتامین به جیره ها ازاهمیت برخوردار می گردد. نیازهای مربوط به ویتامینها در جیره تحت تأثیر اندازه ،سن ،میزان رشد، شرایط فیزیولوژیک ،وضعیت سلامتی ،ترکیب غذایی جیره ،پایداری جیره درآب ،شرایط محیطی وهمچنین دسترسی به ویتامینها ازطریق مصرف موادغذایی طبیعی ودخالت فلورمیکروبی دستگاه گوارش قرار دارد.

نیازهای مربوط به ویتامینها درجیره تحت تاثیراندازه ،سن،میزان رشد،شرایط فیزیولوژیک ،وضعیت سلامتی ،ترکیب غذایی جیره ،پایداری جیره در آب ، شرایط محیطی وهمچنین دسترسی به ویتامینها ازطریق مصرف موادغذایی طبیعی ودخالت فلورمیکروبی دستگاه گوارش قرار دارد. کارنتین نوعی پروویتامین است که قبلا تحت عنوان ویتامین BT ویا B۱۱ شناخته می شد. کارنتین گرفت. کارنتین با فرمول شیمیایی C۷H۱۵NO۳ به صورت محلول در آب می باشدو دارای وزن مولکولی ۱۶۱.۲می باشد (Baumgartner and Blum,۱۹۹۷). وجود کارنتین برای متابولیسم وحرکت اسیدهای چرب درداخل سلولها ضروری است.مشخص شده است که این ماده در ساختمان آنزیمی به نام کارنتین استیل ترانسفراز شرکت می کند که بخشی از مکانیسم کوآنزیم A واستیل کوآنزیم A را تشکیل می دهد.به نظر می رسد که تأثیر کارنتین برمتابولیسم اسیدهای چربی باشد که زنجیره کربنی آنها بیش از ۸کربن دارد.به نظر می رسد که این ماده تمایل زیادی به اسید پالمتیک داشته باشد وکارکرد آن انتقال این مولکولهای با زنجیره D طویل ازجدارمیتوکندری باشد.لازم به ذکر است که کارنتین در۲ فرم یافت می شود که ال-کارنتین تنها فرم فعال آن از لحاظ بیولوژیک است و اصولاً فرم دی درسیستمهای بیولوژیک یافت نمی شود. همچنین کارنتین تنها ترکیب ویتامینی است که برخلاف سایر ویتامینها فرم ال آن فعال است ومصرف فرم D و DL تأثیرات منفی به همراه دارد. همچنین رابطه ای که میان تریپتوفان ونیاسین وجود دارد ، بین لیزین وکارنتین هم وجود دارد ؛به این شکل که هر یک ازاین اسیدهای آمینه B۶ می توانند به ویتامینهای فوق تبدیل شوند.اصولاًبیوسنتز داخلی کارنتین مستلزم وجود آسیدهای آمینه متیونین ،لیزین ،ویتامینهای نیاسین واسید اسکوربیک می باشد. کارنتین در حیوانات و گیاهان یافت می شود که منابع آن عمدتا منشا حیوانی دارند. علاوه بر دخالت کارنتین در متابولیسم اسیدهای چرب ،این ماده در متعادل کردن نسبت میان کوانزیم A واستیل کوانزیم A نیز دخالت دارد.درمواردی که تقاضای زیادی برای انرژی وجود داردفچرخه کربس تشدید می گردد ومقادیری از استیل کوانزیم A درمیتوکندریها تجمع می یابد که خود موجب تجمع لاکتات وکاهش PH سلول شده وسرانجام به آسیب سلولی ،افزایش تلفات وکاهش کارایی منجر می گردد. سومین کارکرد این ویتامین غیر سمی سازی و چهارمین کارکرد آن در متابولیسم چربیها در کبد است(لیپوتروفیک). پنجمین کارکرد این ویتامین تحریک دستگاه ایمنی باتاثیر گذاری برایمنی سلولی وایمنی هومورال است. مهمترین نقش ال-کارنتین به عنوان یک مولکول حامل درانتقال اسیدهای چرب بلند زنجیره به داخل میتوکندری می باشد) (Baumgartner and Blum,۱۹۹۷، بنابراین می تواند نقش حیاتی رادر متابولیسم چربی ایفا کند ودرنتیجه با افزایش قابلیت جذب پروتئین باعث افزایش رشد گردد(Torreel et al.,۱۹۹۳). همچنین کارنتین می تواند بر بهبود ضریب تبدیل غذایی وافزایش مقاومت درمقابله با شرایط تنش زای محیطی((Becker and Focken,۱۹۹۵ ویا تحرک بیشتر اسپرم تاثیر مثبت داشته باشد(هارپر،۱۹۱۱). در چند سال اخیر کاربرد این ماده در پرورش گونه های مختلفی از آبزیان پرورشی مورد توجه قرار گرفته است که از جمله می توان به باس دریایی Dicentrachus labrax ،گربه ماهی آفریقایی Clarias gariepinus ؛سیم قرمز دریایی Pagrus major ؛قزل آلای رنگین کمان Oncorhynchus mykiss ،کپورمعمولی Cyprinus carpio؛میگوی مونودون Penaeus monodon ودرایران برروی قزل آلای رنگین کمان Oncorhynchus mykiss ،فیل ماهی Huso huso وماهی سفیدRutilus frisii kutum اشاره نمود.


استفاده از مکمل L-carnitine درجیره های ماهی درآبزی پروری حمایت می شود برای چندین هدف:


۱) به عنوان یک افزاینده رشد عمل می کند، مخصوصاً دراستفاده از مقادیر بالای چربی درجیره کمک می کند وباعث صرفه جویی درمصرف پروتئین می شود.

۲) از ماهی در مقابل مقادیر سمی آمونیاک ناشی از تراکم زیاد ماهیان دراستخرحمایت می کند.

۳) مقابله با شرایط استرس زای محیطی مانند تغییرات زیاد وناگهانی دمای آب را در ماهی تسهیل می نماید.

۴) اسپرماتوژنزرابهبودمی بخشد(تعداداسپرمهاوبلوغ وحرکت اسپرمها).

۵) میزان زادوولدراافزایش می دهد.

۶) به کارگیری چربی رادرجیره آبزیان بهبود می بخشد.

۷) موجب بهبودوزن گیری درآبزیان می گردد.

۱-۱) تعریف کلی از ال-کارنتین: l-Carnitine (l-h-hydroxy-g-N,N,N-trimethylaminobutyricacid)یک ماده مغذی آلی غیر ضروری است. ال-کارنتین یک کوفاکتور (Co-factor )ضروری در متابولیسم انرژی جانوران است که بدن آنها بدون ال –کارنتین نمی تواند اسیدهای چرب بلند زنجیره را بشکند ویا از آنها برای تولید نیرو وانرژی استفاده کند. کارنتین با فرمول شیمیایی C۷H۱۵NO۳ به صورت محلول در آب می باشدو دارای وزن مولکولی ۱۶۱.۲می باشد. چون ابتدا در حدود ۱۰۰ سال قبل از گوشت جدا شده بود (canus) به این نام نامیده شد. از آنجایی که ال-کارنتین به عنوان یک ویتامین در کرم خوراکی عمل می کند،ویتامین BT نامیده شده بود.

۲-۱) سنتز ال-کارنتین: اصولا بیوسنتز داخلی کارنتین مستلزم وجود آسیدهای آمینه متیونین ،لیزین ،ویتامینهای نیاسین واسید اسکوربیک می باشد. برای سنتز آن گروههای متیل از متیونین می آیند و y-butyrobetaine تبدیل به کارنتین می شود. همچنین ثابت شده است که لیزین به واسطه ۶-N-trimethyllysineبه کارنتین تبدیل می شود. تشکیل داخلی کارنتین در مهره داران به طر ابتدایی درکبد است وهمچنین در کلیه ها ومغز صورت می گیرد وبرای سنتز آن نیاز به آنزیم ۴-butyrobetaine hydroxylas می باشد. سنتز ال-کارنتین توسط عمل همزمان ۵ آنزیم مختلف کاتالیز می شود.این واکنش نیازمند دواسیدآمینه ضروری (لیزین ومتیونین )،آهن (Fe+۲ )،ویتامین C ،ویتامین B۶ ونیاسین درشکل nicotinamide adenine dinucleotide (NAD) می باشد یکی از اثرات کمبود ویتامینC خستگی است که مربوط به کاهش سنتز ال-کارنتین است.

۳-۱) اثر کارنتین روی متابولیسم چربی: بعد از سنتز ؛ال-کارنتین باید به بافتهایی مانند ماهیچه های اسکلتی وقلبی که اسیدهای چرب را به عنوان سوخت اولیه استفاده می کنند ،انتقال یابد.دراین بافتها ال-کارنتین بواسطه حمایت از اسیدهای چرب فعال شده (acyl-CoA) درداخل ماتریکس نقش مهمی درتولید انرژی بازی می کند.درواقع کارنتین یک جزءاصلی دربافتها وپلاسمای موجودات بوده وبرای انتقال اسیدهای چرب با زنجیره بلند به محل اکسیداسیون نیاز است. کارنتین همچنین برداشت اسیدهای آلی بازنجیره کوتاه را ازمیتوکندری آسان می کندوازاین طریق کوآنزیم A دردرون میتوکندری را برای شرکت دادن در مسیرهای B-oxidation وtricarboxylic acid آزادمی کند. کارنتین همچنین یک سوبسترا برای آنزیمهای I-II carnitine palmitoyltransferases وcarnitine acetyltransferase که مصرف اسیدچرب راتنظیم می کنند می باشد.

۴-۱) منبع کارنتین: گوشت های قرمز بهترین منبع کارنتین (۱۲۰۰-۵۰۰mg/kg ) می باشندودر ماهی ،جوجه ولبنیات کمتر وحدود mg/kg ۶۴-۱۶می باشدوسبزیجات ؛میوه ها ،حبوبات ومواد غذایی بدست آمده ازگیاهان دارای مقادیر خیلی کمی از کارنتین ( mg/kg۵/۰> )می باشند. درمراحل ا ولیه زندگی نیاز به کارنتین از حساسیت بالایی برخوردار است چون بافت برای رشد سریع نیاز بالایی به کارنتین داشته واز توانایی بدن برای سنتز کارنتین فراتر است. دراثر کمبود کارنتین اکسیداسیون اسیدچرب کاهش می یابد واسیدهای چرب به سمت سنتز تری آسیل گلیسرول منحرف می شوند که این امر مخصوصا در کبد اتفاق می افتد. همچنین درکمبود کارنتین بافتها نمی توانند سم متابولیت های آسیل کوآنزیم A را به اندازه کافی خنثی کرده ومقادیر سمی آسیل کوآنزیم A در چرخه سیترات ،گلوکونئوژنزیز واکسیداسیون اسید چرب شرکت می کنند. این پروسه ها با افزودن مقدار کافی کارنتین به جیره برگشت پذیرند. ۲) نقش ال-کارنتین درمیگو: کارشناسان بخش زیست شناسی آبزیان دانشگاه هند ،تحقیقات گسترده ای در مورد استفاده از ال-کارنتین در جیره های غذایی واثرات آن بر رشد میگوی سفید هندی انجام داده اندکه به شرح زیر می باشد: این تحقیقات در مرحله جوانی (Juveniles)میگوی هندی انجام گرفته است و جیره های غذایی حاوی مقادیر متفاوت ال-کارنتین ونیز یک جیره شاهد به آنها داده شدوبعد از ۱۲۰ روز پرورش نتایج مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت: استفاده از جیره های غذایی ،که در ترکیب آنها ماده ال –کارنتین وجود داشته است رشد بالاتری را نسبت به جیره شاهد نشان دادند.به عبارت دیگر جیره حاوی ال-کارنتین نسبت به جیره شاهد افزایش رشدی به میزان ۵ گرم باعث شده است. استفاده از جیره غذایی حاوی ال –کارنتین باعث بالا رفتن بازده غذایی وافزایش قابلیت جذب پروتئین می شود. فعالیت آنزیم های هضم از جمله آمیلاز ،پروتئاز ولیپاز در روده میانی میگو که با جیره های حاوی ال-کارنتین تغذیه شده بودند بیشتر بوده است. بنابراین استفاده از جیره غذایی حاوی ال-کارنتین درمیگوها باعث بالارفتن بازده غذایی ویاراندمان آسیمیلاسیون،کاهش مقدارچربی وافزایش قابلیت جذب پروتئین می گردد. ۳) نقش ال-کارنتین درماهی استفاده


از مکمل L-carnitine درجیره های ماهی درآبزی پروری حمایت می شود برای چندین هدف:

۱)به عنوان یک افزاینده رشد عمل می کند، مخصوصاً دراستفاده از مقادیر بالای چربی درجیره کمک می کند وباعث صرفه جویی درمصرف پروتئین می شود.

۲) از ماهی در مقابل مقادیر سمی آمونیاک ناشی از تراکم زیاد ماهیان دراستخرحمایت می کند.

۳) مقابله با شرایط استرس زای محیطی مانند تغییرات زیاد وناگهانی دمای آب را در ماهی تسهیل می نماید.

۴) اسپرماتوژنزرابهبودمی بخشد(تعداداسپرمهاوبلوغ وحرکت اسپرمها).

۵) میزان زادوولدراافزایش می دهد

۶) به کارگیری چربی رادرجیره آبزیان بهبود می بخشد.

۷) موجب بهبودوزن گیری درآبزیان می گردد. ۱-۳) اثر ال –کارنتین روی رشد ماهی رشد(افزایش وزن )،اهمیت زیادی برای آبزی پروران دارد وبنابراین سزاوار توجه ویژه به مکمل کارنتین می باشد. اثر افزاینده رشد مکمل کارنتین درجیره ماهی به افزایش در مصرف انرژی دراثر افزایش اکسیداسیون اسیدهای چرب درمیتوکندری نسبت داده می شود. این پروسه ها درمیتوکندری های جداشده از قزل آلای رنگین کمان Oncorhynchus mykiss شرح داده شده است.اثر افزاینده رشد مکمل ال-کارنتین در باس دریایی اروپایی European sea bass،باس راه راه هیبرید bass hybrid striped،گربه ماهی آفریقایی African catfish،سیم قرمز دریایی red sea bream ،تیلاپیا موزامبیکا Mossambique tilapiaودرتیلاپیا هیبرید hybrid tilapiaبدست آمده است. ماهی درمقایسه با دیگر موجودات پرورشی نیاز بالایی به پروتئین درجیره دارد.هزینه پروتئین بالاست وگاهی به جای اینکه صرف رشد گردد به مصرف انرژی می رسد. بیش از دودهه استه که فشار زیادی برای کاهش مقدار آرد ماهی درجیره های ماهی بوجودآمده است .دربسیاری ازماهیان گوشتخوار غذاههایی باانرژی بالا استفاده می شود ومقدار چربی درجیره بالاتر از ۳۵% می باشدکه این امر جهت صرفه جویی در مصرف آرد ماهی وپس انداز پروتئین صورت می گیرد. این مقادیر بالای چربی باعث افزایش قابلیت ماهی در استفاده کامل از غذاهای پرانرژی می شود. از آنجا که کارنتین مرتبط با متابولیسم چربی است ،بسیاری ازمحققان سعی کرده اند ارتباطی بین مقادیر بالای کارنتین درجیره های غذایی ماهی ومتابولیسم چربی برقرار کنند.اکسیداسیون چربی بالاترین میزان انرژی را درهر واحد وزن از اجزای جیره تولید می کند. کارنتین اکسیداسیون چربی راافزایش می دهد وبنابراین فرض شده بود که اضافه کردن کارنتین به جیره ماهی موجب افزایش ذخیره پروتئین شده وبنابراین منتهی به رشد بهتر در جیره های حاوی پروتئین کمتر می شود. درموارد زیادی نتایج متفاوت بود واگرچه بالابودن میزان کارنتین تغییرات در متابولیسم چربی را تسهیل می کند اما لزوماً باعث رشد بهتر ماهی نمی شود. برای جلوگیری ازتجمع لیپید ها،کارنتین افزودنی به جیره ممکن است جهت تحریک اکسیداسیون اسیدچرب استفاده شود ولیپولیز راتنظیم کند. افزایش سرعت رشد وکاهش چربی بدن درتعدادی از گونه های ماهی مانند بس دریایی اروپایی وگربه ماهی آفریقایی که به جیره آنها ال-کارنتین اضافه شده بود مشاهده گردید. با این وجود در آزمایشی که درآن به جیره بچه ماهیان گربه ماهی در مقادیر مختلف لیزین ،ال-کارنتین به مقدارmg/kg ۱۰۰۰ اضافه شده بود ،مشاهده گشت که کارنتین هیچ اثری روی رشد ندارد اما مقدار چربی کبد وماهیچه را به میزان کافی کاهش می دهد.همچنین با اضافه شدن کارنتین ،لیزین وترکیب آنها ؛پروتئین بدن افزایش یافت. همچنین درسال ۱۹۸۹ Ballantyne وهمکارانش اثر ال-کارنتین راروی اکسیداسیون چربی دردرجه حرارت های مختلف درمیتوکندری کبد.Salvelinus namaycuch بررسی کردند.نتایج نشان داد که افزایش درجه حرارت باعث افزوده شدن واکنش اکسیداسیون وابسته به ال-کارنتین اسیدهای چرب می شود. درسال ۱۹۹۶ ؛Ji وهمکارانش پیشنهادکردند ال-کارنتین می تواند چربی غذایی واحشایی کبدرا درماهی آزاد کاهش دهد. درسال ۱۹۹۸ ، Alonso وBaumgartner اعلام کردند مقادیر (۵۰۰تا۱۵۰۰میلی گرم )ال-کارنتین دریک کیلوگرم غذا می تواند بررشد قزل آلا موثرباشد. درسال ۱۹۹۸ ،Sambhu و Jayaprakas اثر ال-کارنتین را برروی رشد ومتابولیسم لیپید برروی ماهی نقطه مرواریدیEtroplus suratensis بررسی نمودند .نتایج نشان داد گروهی که درجیره غذایی خود ال-کارنتین دریافت کردند درمقایسه باگروه شاهد افزایش رشد بهتری داشتند.همچنین کارنتین دراین گروه باعث افزایش فعالیت لیپاز روده ای وکاهش اسیدهای چرب دراحشاءوکبد شده بود. درسال ۱۹۹۶،Jayaprakas وهمکاران اثرال-کارنتین رابرروی رشد تیلاپیای نر Orechromis mossambicus درمدت ۲۵۲ روز با سطوح ال-کارنتین ۰،۱۵۰،۳۰۰،۵۰۰،۷۰۰و۹۰۰ mg/kg بررسی نمودند.نتایج نشان داد افزودن ال-کارنتین به جیره غذایی باعث بهبود ضریب تبدیل غذایی وافزایش فعالیت آنزیمی وتوانایی هضم غذا وراندمان پروتئین می شود. درسال ۱۳۷۹،شاکری اثرال-کارنتین رابرروی رشد وترکیبات بدن بچه ماهی قزل آلای رنگین کمان با میانگین وزن ۲۴گرم به مدت ۵۳روز باسطوح ال-کارنتین ۰،۳۰۰،۸۰۰و۱۳۰۰mg/kg غذای خشک بررسی نمود.نتایج نشان داد ال-کارنتین رابرروی افزایش وزن بدن ،بازده تبدیل غذایی ،ضریب رشد ویژه وضریب چاقی اثرمثبت داشت واین اثردرتیمار ۸۰۰میلی گرم ازهمه بیشتر بود.همچنین در ترکیبات بدن این ماهیان ،تغییری نسبت به گروه شاهد مشاهده نگردید. درسال ۱۳۸۰ ،غفاری اثرال-کارنتین رابرروی رشد وترکیبات بدن فیل ماهی با میانگین وزنی ۹۶گرم به مدت ۶۰ روز درسطوح ۰،۳۰۰،۶۰۰و۹۰۰ بررسی نمود.نتایج نشان داد ال-کارنتین برروی افزایش وزن بدن ،بازده تبدیل غذایی ،ضریب رشد ویژه وضریب چاقی اثرمثبت داشت واین اثر درتیمار ۶۰۰ میلی گرم ازهمه بیشتر بود.همچنین درترکیبات بدن این ماهیان ،تغییری نسبت به گروه شاهد مشاهده نگردید. درسال۱۳۸۰ ،جرجانی اثر ال – کارنیتین در مقادیر ۰ ۴۰۰ و ۸۰۰ میلیگرم در هر کیلوگرم غذای خشک بر روی رشد ترکیبات چربی و پروتئین کل بدن بچه ماهیان قرهبرون Acipenser persicus با میانگین وزنی ۵/۲۸ گرم در مدت ۹۰ روز بررسی نمود. این تحقیق در سه تکرار به تعداد ۱۰ عدد بچه ماهی در هر تکرار (مجموعا ۹۰ عدد بچه ماهی) در حوضچه های فایبرگلاسی به ابعاد m ۲۲ انجام شد . غذادهی به مقدار ۲ تا ۶ درصد زی توده بدن بچه ماهیان گروه شاهد صورت گرفت. در پایان دوره پرورش بچه ماهیان تیمار حاوی ۸۰۰ میلیگرم ال – کارنیتین رشد بهتری از دو گروه دیگر نشان دادند اگرچه این اختلاف از لحاظ آماری معنیدار نبود (P>۰.۰۵) در هیچ یک از مقادیر ال – کارنیتین اختلاف معنیداری در مقدار چربی و پروتئین کل نسبت به گروه شاهد یافت نشد . قیمت عامل مهمی است که باید بحث شود وحتی درمواردی که ال-کارنتین اثرات مثبتی نشان داده است ومقادیری از این ماده نسبتا گران مورد نیاز است ،ممکن است از نظر اقتصادی موجه نباشد. Becker وهمکاران درسال ۱۹۹۹ گفتند که با اضافه کردن ۱۵۰mg/kg کارنتین به جیره تیلاپیای هیبرید رشد بهتر بدست می آیدوضریب تبدیل غذایی بهتر شده وجهت رسیده به همان وزن حدود ۱۳% غذای کمتری موردنیازاست. بنابراین باوجود قیمت بالای کارنتین ،پرورش دهنده از اضافه کردن ال-کارنتین به جیره سود می برد.اما بیشتر مطالعات صورت گرفته درخصوص اثرات مثبت مکمل ال-کارنتین درجیره های ماهی نشان دادند که مقدار مکمل موردنیاز بالاتراز ۱۵۰mg/kg است ودراین مقادیر بالا ،حیات اقتصادی این امر باید به دقت ارزیابی گردد.

۲- ۳) حمایت از ماهی در مقابل مقادیر سمی آمونیاک وعوامل غیرزنده: مسمومیت با آمونیاک به عنوان یکی از استرسهای رایج درپرورش ماهی شناخته شده است. نتایج آزمایشی با ماهی نشان داد که مقادیر بالای کارنتین در سیستم گردش خون ماهی می تواند ماهی را درمقابل مقادیر بالای آمونیاک حمایت کند. Tremblay and Bradleyدرسال ۱۹۹۲ یافتند که تزریق کارنتین به مقدار۱۰–۱۶ mmol/kg وزن بدن به ماهی سالمون اثر حمایت کننده درمقابل تزریق بعدی ۱۰.۷۵ mmol/kgآمونیوم استات درماهی ایجاد کرد.ماهیانی که به آنها کارنتین تزریق شده بودتنها %۴مرگ ومیر نشان دادند در حالیکه ماهیان کنترل۶۹%مرگ ومیرداشتند. Schreiber وهمکارانش درسال ۱۹۹۷فلورسنت میکروسکوپی را برای تعیین مقدارنفوذفلورسین ازآب ازطریق آبششها یاپوست درماهی گوپی استفاده کردند ونشان دادند که کاربردال-کارنتین به میزان ۱۱۰۰mg درکیلوگرم جیره مقدارنفوذاین ماده رادرماهی گوپی کاهش می دهد. گفته می شود که ال-کارنتین با cardiolipin واکنش داده ونفوذپذیری غشا رابهبود می بخشد واعمال میتوکندری راحمایت می کند.این مکانیسم نقش ال-کارنتین رادرحمایت از آبشش ها وپوست ماهی گوپی در مقابل عوامل غیرزنده آنیونی آشکار می سازد.

۳-۳ ) اثر ال-کارنتین درکاهش استرس ناشی از تغییرات دمایی درماهی: دما یکی ازبااهمیت ترین عوامل خارجی می باشد که برروی فعالیتهای بیوشیمیایی ماهی اثرمی گذارد.تغییرات دما ممکن است تعادل بین سنتز وتجزیه ساختارهای بیولوژیکی را دگرگون ونیازهای متابولیکی راتغییر دهد.ماهی جهت مقابله با تغییرات دمایی تنوعی از استراتژی های شیمیایی از خود نشان می دهد. درمناطق سرد ماهی اغلب سطح توانایی هوازی ماهیچه های اسکلتی خودراتغییرمی دهد،همچنین درآب وهوای سردبافت های ماهی تراکم میتوکندری ونیز فعالیت آنزیمهای میتوکندری ویاتوانایی اکسیداسیون پروتئینهای میتوکندری راافزایش می دهند. درقزل آلای رنگین کمان جهت تطبیق با آب وهوای سرد ظزفیت میتوکندری ماهیچه برای اکسیدشدن پیروات وآسیل کارنتین افزایش می یابد. در استخر پرورش ماهیان ما با تغییرات ناگهانی دمایی مواجه هستیم بنابراین استفاده از راهی که توان ماهی رادرمقابل این تغیرات دمایی افزایش دهیم ارزش دارد. Harpaz وهمکارانش درسال ۱۹۹۹ به غذای ماهی تیلاپیا که تحت شوک سرمایی قرار داشت مکمل ال-کارنتین(درمقادیر ۲۰۰۰و۱۰۰۰،۵۰۰،۰mg/kg جیره )اضافه کردند.مشاهده کردند که این ماهیان درمقایسه با ماهیان کنترل که از جیره فاقد ال-کارنتین تغذیه کرده بودند و در معرض سرما قرار داشتند از حیات بیشتری برخوردار بودند. گفته می شود که به دلیل شرکت ال-کارنتین در متابولیسم چربی،ال-کارنتین نقش مهمی درپروسه تطابق دمایی دارد ومی تواند از ماهی درمقابل شرایط آبزی پروری با تغییرات سریع محیطی ونوسانات دمایی بالا محافظت کند. ۴-۳) اثرال-کارنتین در افزایش تولیدمثل ماهی: Jayaprakas وهمکارانش درسال ۱۹۹۶اثر مکمل ال-کارنتین (در ۴ مقدار مختلف mg/kg ۳۰۰،۵۰۰،۷۰۰،۹۰۰( را روی رشد وراندمان تولیدمثل ماهی تیلاپیای نر به وزن g ۲/۲به مدت ۲۵۲روز و به مقدار ۵ % بیوماس ماهی بررسی کردند ،نتایج نشان داد که بهترین مقدارال –کارنتین درجیره جهت افزایش تولیدمثل و رشد mg/kg ۹۰۰می باشد. بطوریکه وزن گروهی که با این مقدار تغذیه کرده بود ۲۰ g بیشتر ازگروهی بود که ازجیره فاقد ال-کارنتین تغذیه کرده بودند. همچنین ثابت شد که مکمل ال-کارنتین اثرمثبتی روی راندمان تولیدمثل ماهی داردوبه طورمعنی داری وزن بیضه(۴۵/۰ g درگروه تغذیه کرده با ۹۰۰mg/kg ال-کارنتین و۱/۰g درگروه کنترل)وغلظت سلولهای اسپرمی (۶۶/۳۹ درگروه تغذیه کرده با ۹۰۰mg/kg ال-کارنتین و۴۱/۲۴ درگروه کنترل) را درهر میلی لیتر افزایش می دهد. ۵-۳) اثرال-کارنتین روی ماهیان بالغ: از مهم ترین پیامدهای افزایش سن زوال اجزای تولیدکننده ا نرژی درسلول است که موجب کاهش فعالیت متابولیکی سلول ،تجمع موادزایدسلولی ومرگ ناگهانی سلول می شود. ال-کارنتین نشان داده است ویژگیهای درمانی ضد پیری برای جوان نگهداشتن متابولسم سلولی که چندین مکانیسم برای حمایت سلولها از اثرات پیری نشان داده است. استیل ال-کارنتین بهترازال-کارنتین در داخل جریان خون جذب می شود چون به آسانی ازغشای سلولی عبورمی کندوبه یه طورموثری درمیتوکندری مصرف می شود. این اثرات سودمند ال-کارنتین روی ماهی بالغ هنوزشناخته نشده است امااگرچنین رویکردی درماهی باشد اضافه نمودن کارنتین یااستیل کارنتین به جیره ممکن است کمک کند دربقای ذخایر لاروهای ماهی وتولیدمثل بیشتر.

۶) ارتباط بین کارنتین ولیزین/متیونین : رابطه ای که میان تریپتوفان ونیاسین وجود دارد ،بین لیزین/متیونین وکارنتین هم وجود دارد ؛به این شکل که هر یک ازاین اسیدهای آمینه B۶ می توانند به ویتامینهای فوق تبدیل شوند. نتایج آزمایشگاهی نشان دادند که درماهی که جیره هایی حاوی لیزین ومتیونین کم مصرف می کند اضافه نمودن ال-کارنتین باعث افزایش ۴% رشد و بهترشدن راندمان غذا تا ۸%می گردد.اما اثرال-کارنتین روی وزن بدن ،وزن بدست آمده ومصرف غذا هنوز به طورمعنی داری شناخته نشده است. اما آزمایش دیگری ثابت کرئ که کارنتین رشد را در ماهی در صورتی افزایش می دهد که جیره شامل لیزین به مقدار ۱۴ گرم درهرکیلوگرم وزن بدن باشد ودرماهی که از جیره با لیزین کم تغذیه کند.۱۰ گر م درهرکیلوگرم اثری ندارد. Burtle وLiu درسال ۱۹۹۴ اثر ات مکمل ال-کارنتین به مقدار۱۰۰۰میلی گرم درکیلوگرم جیره را درجیزه حاوی ۳۰%پروتئین برای ماهیان انگشت قد گربه ماهی در سه سطح لیزین درجیره به مقادیر ۱/۱%،۴/۱%و۷/۱%را طالعه کردند .نتایج آنها نشان دارد که کارنتین روی رشد اثری ندارد اما چربی ماهیچه وکبد را به میزان کافی کاهش داد. این نواسانات درنتایج بدست آمده با مکمل ال-کارنتین صرفاً انعکاسی از مقداردیگر عناصر موجود در جیره وبیشتر به خاطر مقدار آمینواسیدهای ضرروری لیزین ومتیونین است که ماهی می تواند به وسیله آنها نیازهای ال-کارنتین موردنیاز خود را تامین کند. این نتایج اهمیت آمینواسیدهای ضروری متیونین ولیزین رااثبات کردند ،با ملاحظه به ورود وبیوسنتز کارنتین مخصوصاًدرجیره های حاوی کارنتین کم.

۷) نقش کارنتین به عنوان یک جلب کننده شیمیایی: ساختار کارنتین ((۳-hydroxy-۴-N-trimethyl- ammoniobutanoate شبیه به مواد چهار آمونیومی مانند بتائین وتری متیل آمین است که به عنوان جلب کننده های قوی برای ماهی وسخت پوستان شناخته شده اند. مقداربالای ال-کارنتین در جیره های غذایی ممکن است موجب ترشح مقادیر بالایی از تری متیل آمین TMA وTMAO درمحیط شود و آنها به عنوان تنظیم کننده های شیمیایی عمل کرده ومصرف غذا را توسط ماهی افزایش دهند. این اثر مخصوصا در جیره هایی با مقادیر کم آرد یا فاقد مقادیر کافی از جلب کننده های طبیعی مشخص شده است.

۸) مقدارمکمل واندازه ماهی: اثر افزایشی مکمل ال-کارنتین درماهی به مقدار موردنیاز آن درماهی بستگی دارد ودرخارج از رنج موردنیاز اثرمثبتی روی رشد ندارد. درمورد تیلاپیا هیبرید مقدارکم ۱۵۰ میلی گرم ال –کارنتین باعث افزایش رشد گشت اما مقدار بالاتر ۳۰۰ میلی گرم باعث رشد بهتر نشد. درتیلاپیا موزامبیکا آزمایش با مقادیر mg/kg ۱۵۰،۳۰۰،۵۰۰،۷۰۰و۹۰۰ نشان داد که فقط مقدار mg/kg ۹۰۰ به مقدار کافی باعث افزایش رشد گردید. در مطالعه روی بچه ماهیان انگشت قد سیم دریایی به وزن ۶/۹ گرم با جیره حاوی ۷۵،۵۴۵،۱۰۸۷،۲۰۸۸ و۴۱۶۲ میلی گرم کارنتین در کیلوگرم جیره نشان داده شد که تنها ۱۰۸۷ و۲۰۸۸ میلی گرم کارنتین درکیلوگرم جیره باعث بهتر شدن رشد به اندازه کافی گردید. نتابج این مطالعه پیش گویی می کند که سرعت رشد ، می تواند به آرامی بهتر شود با غلظت متوسط کارنتین در جیره .هنگامی که دوز بالاتر مکمل کارنتین درهمان گونه ها استفاده شد حتی در کل آزمایشات هیچ افزایش رشدی مشاهده نشد. بسیاری از مطالعات روی ال-کارنتین افزایش رشد را در ماهیان انگشت قد و ماهیان جوان کوچک نشان دادند. اندازه اولیه ماهی مورد آزمایش نقش مهمی در رشد نهایی بازی می کند از آمجا که رشد (به صورت درصدی از کل بدن ) با افزایش اندازه کاهش می یابد.

۹) شستشوی کارنتین –پایداری پلت: دربسیاری از موارد ال-کارنتین به جیره های ماهی بعد از آماده شدن پلت ها اضافه می شود این امر ممکن اسست به این خاطر باشد که ال-کارنتین به آسانی درآب قابل حل بوده ووزن مولکولی نسبتا کمی دارد که باعث می شود نسبت زیادی ازآن در داخل آب شستشو شود وتنها سهم کمی از آن به مصرف ماهی برسد.درنتیجه ماهی نسبت به دیگر حیوانات خشکی به مقدار بیشتری ال-کارنتین درجیره نیاز دارد.

۱۰) مقدار مصرف ال-کارنتین درجیره ماهی: باتوجه به تنوع گونه های مختلف آبزیان ،میزان مصرف آن طیف بسیاروسیعی دارد؛به طوری که از ۱۰۰تا۲۵۰میلی گرم درهرکیلوگرم جیره متغیرمی باشد. درکشورماال-کارنتین خالص به مصرف می رسدکه پودر کریستاله سفید تا سفید تیره بسیار رطوبت طلب حاوی حداقل ۹۶%ال-کارنتین وحداکثر۲%رطوبت می باشد)

● بحث ونتیجه گیری

درطی سالهای گذشته پژوهش های زیادی درزمینه رژیم غذایی پرچرب صورت گرفته است که می تواند مبنای تعیین رژیم های غذایی مناسب به منظوردستیابی به رشد بهتر همراه باکاهش هزینه های تولید قرار گیرد. کارنتین ماده ای است که براکسیداسیون اسیدهای چرب اثرمثبت دارد.درواقع عامل محرک دراکسیداسیون اسیدهای چرب بازنجیره بلند درمیتوکندری به همراه بهبود ضریب تبدیل غذایی وافزایش قابلیت جذب پروتئین می باشد.بنابراین کارنتین می تواند نقش حیاتی رادرمتابولیسم چربی ایفاکندوخطرات ناشی از رژیم های غذایی پرچرب را درزمان طولانی کاهش دهد. ال-کارنتین موجوددربدن ناشی ازموادغذایی مصرفی ویابیوسنتزآن می باشد.میزان کارنتین دربافتهای ماهی به متابولیسم بدن آنها بستگی داردودربین گونه های مختلف ماهی متفاوت است که دراین ارتباط می بایست به عملکردهای فیزیولوژیکی بدن نیز توجه نمود. شرایط فیزیکی وشمیایی دوره پرورش ویاسن ماهی می تواند درفاکتورهای رشد ماهی وروی اثرات کارنتین بررشدموثرباشد. همچنین آگاهی ازغذای موردنیاز وچگونگی آماده نمودن غذاهای مصنوعی وبالانس نمودن آنها ،نحوه صحیح غذادهی وجذب کامل موادغذایی نیزمی تواندازعوامل موثرباشد. کمیت وکیفیت چربی غذیی جیره هم می تواند ازعوامل موثربرکارایی تاثیر کارنتین باشد.
سایت کشاورزی
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

ديسکاس

بی شک به اعتقاد بسیاری از کارشناسان و پرورش دهندگاه ماهی های آکواریومی دیسکاس ها زیباترین و بی نظیرترین ماهی های زینتی در بین ماهی های آکواریومی آب شیرین هستند. تنوع رنگ و زیبایی منحصر به فرد این گونه از ماهی ها باعث شده است که عده ای نیز آنها را از لحاظ زیبایی با ماهی های اقیانوسی و آب شور مقایسه نمایند که البته مقایسه بی جایی نیست.

دیسکاس ها بر خلاف ظاهر زیبا و آرام خود در مواقعی بسیار تندخو ظاهر می شوند. شیوه های خاص پرورش و نگهداری این نوع ماهی باعث شده است تا قیمت این ماهی در بین تمامی ماهی های آب شیرین بیشترین و حتی رنگ ها و گونه های نادر و بالغ آن به قیمت ماهی های آب شور در سراسر دنیا به فروش برسد.

در نگهداری و پرورش این ماهی زیبا نکات بسیاری وجود دارد که باید رعایت شود . در بخش های بعد به توضیح مطالب در مورد راه اندازی یک آکواریوم برای ماهی دیسکاس. انواع تجهیزات مورد نیاز. روش های شناخت و درمان انواع بیماریها در دیسکاس. غذادهی دیسکاس و تمامی نکات کلیدی برای نگهداری و پرورش این ماهی زیبا خواهیم دید

● بیماری و درمان

Hexomita بی شک یکی از شایع ترین بیماریهایی که دیسکاس دچار آن می شود هگزومیتا است.

هگزومیتا شناخته شده ترین نوع تاژکدار شکمی ست که در دیسکاس به وفور دیده شده و با وجود اینکه روش درمان آن بسیار راحت می باشد اما عدم اطلاع از روش درمان معمولا موجبات مرگ ماهی توسط این بیماری فراهم می آورد.

بسیاری از عزیزان هگزومیتا را با بودوموناس (Bodomonas ) که آن نیز از معروفترین تاژکداران شکمی ست اشتباه می گیرند .زیرا تشخیص این دو نوع تاژکدار بسیار از یکدیگر مشکل و شیوه درمان نیز کاملا متفاوت است اما از آنجا که احتمال وجود هگزومیتا بسیار بسیار بیشتر از بودوموناس در ماهی دیسکاس می باشد و تجربه نیز این مطلب را ثابت کرده است بنابراین از هگزومیتا معمولا به عنوان شایع ترین بیماری دیسکاس نام برده می شود.هگزومیتا که به آن اکتومیتوس (octomitus ) نیز گفته می شود به روده ها و کیسه صفرا حمله می کند و نیز گاهی در خون یافت می شود. ماهی هایی که به این جاندار آلوده میشوند معمولا از بقیه ماهی ها جدا و لاغز میشوند . مدفوع آنها سفید و لزج می گردد . همچنین رنگ آنها تیره و اکثرا تمایلی به خوردن غذا ندارند و اغلب در گوشه ای از آکواریوم در حالی که رنگ آنها سیاه شده است ثابت می مانند.

بنده به شخصه توصیه میکنم که اگر ماهی دیسکاسی یافتید که از بقیه ماهی ها جدا شده و رنگ آن سیاه شده است و همچنین نسبت به غذا عکس العملی نشان نداده و غذا نمی خورد اولین احتمال را وجود هگزومیتا بدانید و نسبت به درمان آن اقدام نمایید.

● روش درمان:

ابتدای کار مقداری از آب آکواریوم اصلی را به دروم مخزن قرنطینه ریخته و ماهی مریض را به درون آن بیاندازید.

یک عدد بخاری را نیز درون مخزن قرنطینه متصل و دمای آن را ۱ درجه بیشتر قرار دهید ( به عنوان مثال دمای آکواریوم بنده ۳۱ و در مخزن قرنطینه ۳۲ می باشد ) .سنگ هوایی را نیز با ابعاد مناسب در درون مخزن قرنطینه جاسازی کنید. دقت کنید که یکی از مهمترین نکات در مخزن قرنطینه به دلیل استفاده از دارو هوادهی خوب و بالا می باشد . سعی کنید برای این کار از سنگ هواهایی که به شکل سوزنی و بسیار ریز هوا تولید میکنند و در عین حال آب را متلاطم نمی نمایند استفاده کنید.

ماهی را به درون مخزن قرنطینه بیاندازید. با توجه به اینکه از آب درون آکواریوم استفاده کرده اید احتیاجی به آب به آب ماهی توسط کیسه های نایلونی نیست.

از داروخانه قرص مترونیدازول ۲۵۰ را تهیه نمایید . هر قرص ۲۵۰ به ازای ۵۰ لیتر آب آکواریوم مورد استفاده قرار میگیرد. بنابراین با توجه به حجم آب داخل مخزن قرنطینه مقدار مورد نیاز از قرص را پودر کرده و در مخزن بریزید.

بعد از ۳ روز دما را یک درجه کم و یک چهارم آب آکواریوم را با آب تازه تعویض می نماییم ( دقت کنید که آب مورد استفاده باید حداقل ۲۴ ساعت مانده باشد تا گاز کلر آن خارج شده باشد ).

پس از این کار مقداری زغال اکتیو تازه را به درون یکی از محفظه های اسفنجی فیلتر های برقی درون آب ریخته و فیلتر را درون آب قرار میدهیم تا داروی موجود در آب را تصفیه کند . بعد از ۵ تا ۶ ساعت ماهی را با توجه به اصول گفته شده در قسمت های قبل از طریق کیسه های نایلونی و با صرف زمان بیشتر آب به آب می کنیم و به آکواریوم اصلی انتقال می دهیم.

دقت کنید که ماهی شما به دلیل اینکه ۳ روز تحت تاثیر دارو بوده است به مدت ۲۴ تا ۴۸ ساعت از خوردن فعالانه غذا امتناع خواهد کرد. نگران نباشید. ماهی شما از هگزومیتا پاک شده است.

در این قسمت نحوه آماده نمودن آب برای آکواریوم دیسکاس را توضیح خواهم داد:

بعد از اینکه شن های تزیینی را کاملا شستید و آنها را به همراه وسایلی مانند سنگ های هوا و.. در کف آکواریوم قرار دادیدنوبت به آب گیری آکواریوم می رسد.

برای این کار از آب شهری استفاده خواهیم کرد. سعی کنید در هنگامی آب گیری آب را بر روی شیشه های کناری آکواریوم بریزید تا شن های کف پراکنده نشوند. در مورد شلنگهای اتصال هوا به سنگ های کف نیز بهتر است از گیره های مخصوص این کار استفاده شود و تمامی شلنگ ها از گوشه های آکواریوم به خارج انتقال یابند.

بعد از اینکه آکواریوم را آب گیری کردید بخاری را نصب کنید و دمای آن را بر روی ۲۸-۳۰ درجه بگذارید.

پمپ هوا را نیز روشن نمایید. حجم آب موجود در آکواریوم را اندازه گیری کنید و بر اساس آن محلول ضد کلر را در تمامی نقاط آکواریوم پراکنده کنید.

۱٪ حجم آب را حساب کرده و بر اساس آن نمک طعام به آب آکواریوم اضافه نمایید.بهتر است قبل از این کار نمک را در داخل ظرفی جداگانه با مقداری آب مخلوط نمایید و سپس این مخلوط را به آب آکواریوم اضافه کنید.

برای ایمن ساختن آب از هرگونه مواد از محلولی به نام Tetra Aqua Safe استفاده خواهیم کرد. بر اساس در صد ترکیب نوشته شده بر روی بسته آن و بر اساس حجم آب آکواریوم به میزان مورد نیاز از این محلول به آب اضافه کنید.

فیلترهای درون آب را نیز روشن نمایید. بعد از ۲۴ ساعت آب آکواریوم آماده است .اما نکته مهم تکمیل چرخه آکواریوم و چرخه مربوط به سیکل ازت می باشد. معمولا بین ۱۵ تا ۲۰ روز این چرخه تکمیل خواهد شد. بهتر است در طول این مدت از ماهی های ارزان قیمتی مانند زبرا در درون آکواریوم تا تکمیل چرخه مورد نظر استفاده شود. بعد از تکمیل چرخه آکواریوم می تواند پذیرای دیسکاس باشد.

● انتخاب و خرید دیسکاس

دیسکاس ها دارای رنگ های گوناگون می باشند که هرکدام زیبایی مخصوص به خود را دارند.

متاسفانه تشخیص نر و ماده این نوع در دوران قبل از بلوغ هنوز هم به سختی انجام می شود.اما مواردی چند وجود دارد که شاید به وسیله آنها بتوان تا حدی و نه به طور ۱۰۰ درصد نر و ماده دیسکاس را در دوران قبل از بلوغ تشخیص داد.

اولین مورد شکل ظاهری کله دیسکاس ها می باشد. معمولا دیسکاس های نر دارای یک شکستگی کوچک بر روی پیشانی خود هستند. در حالی که در دیسکاس های ماده اکثرا پیشانی بدون شکستگی و دارای سطحی صاف است.

از طرفی شکل ماده ها معمولا دایره ای تر و شکل نرها کشیده تر و بلندتر است.

روش دیگر که احتمال آن بسیار ضعیف است تشخیص بر اساس شکل باله بالا می باشد. بر اساس این

روش معمولا انتهای باله ماهی های نر دیسکاس تیز گوشه و در ماهی ماده گرد گوشه است

به هر حال مطمئن ترین روش تشخیص شناخت از روی شکل دستگاه تناسلی ست که فقط در دوران بعد از بلوغ میسر است.

و اما نکات دیگر:

۱) دقت کنید که ماهی به حرکات دست شما عکس العمل نشان دهد.

۲) بدن ماهی دارای زخم و هیچ نوع لکه غیر عادی رنگی نباشد .

۳) رنگ ماهی تیره نباشد.

۴) چشمهای ماهی کدر و یا برجسته نباشند .

۵) ماهی با سر رو به پایین شنا نکند .

۶) باله ها و دم ماهی پوسیده و یا دارای لکه های سفید نباشد.

۷) تنفس ماهی بسیار بالا و یا بسیار پایین نباشد.در صورتی که حتی یک ماهی درون مخزن دارای تنفس بالایی بو د و یا با یک آبشش تنفس میکرد از خرید دیسکاس در آن مخزن منصرف شوید.

۸) ماهی باله ها ی بالایی و پایینی خود را باز کرده باشد .

۹) ماهی از جانب ماهی های دیگر مورد حمله قرار نگیرد.

۱۰) شکم ماهی فرورفته نباشد ( مثل اینکه با انگشت داخل خمیر فشار داده شود و نقش فرورفتگی آن بماند )

۱۱) ماهی در یک گوشه آکواریوم ساکن و بی حرکت نباشد.

۱۲) مدفوع دیسکاس شفاف نباشد.

۱۳) پیشانی ماهی تقریبا به اندازه چشمها باشد

۱۴) دیسکاس ها سرما نخورده باشند. برای این کار درجه مخزن را چک کنید . این درجه باید بین ۲۸ تا ۳۲ درجه باشد.

۱۵) ماهی لرزش نداشته باشد و مرتبا به عقب و جلو حرکت نکند

و ....

به هر حال سعی کنید ماهی که انتخاب می کنید از هر لحاظ طبیعی و سالم باشد.

در ضمن به توصیه های فروشندگان نیز به هیچ عنوان اعتماد نکنید .

نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

رعايت نکات بهداشتي در ماهيان مولد

مقدمه

ماهیان مولد؛ سازنده نسل بعدی برای پرورش یا بازسازی ذخایر آبزیان می باشد ؛ بنابر این اگرمولدی از لحاظ بهداشتی سالم نباشند نسل به وجود آمده از آنها نیز دچار مشگل خواهد بود . از طرفی باتوجه به هزینه های گزافی که صرف مولد سازی می شود ؛ برای نگهداری از مولدین باید تدابیر لازم در نظر گرفته شود تا از هر گونه آسیب واسترس که در نهایت منجربه مرگ با ازدست رفتن آنها می شود؛ جلوگیری شود .

به همین منظور در کلیه پروژه های تکثیر و پرورش ماهی یا سایر آبزیان باید به بحث بهداشت مولدین توجه خاصی مبذول داشت .

بهداشت مولدین به دو بخش کلی تقسیم می شود ؛ پیشگیری و درمان . در بخش پیشگیری در مورد اموری بحث می شود که ممکن است باعث ایجاد شوک واسترس در ماهیا ن و یا ایجاد بیماری و در نهایت آسیب به آنها شود و در بحث درمان راههای جبران خسارت ناشی از استرس و بیماری بر روی ماهی و بهبود شرایط نا مناسب بررسی .اولین فرایندی که معمولا برای تکثیر ماهیان مولد طی می شود صید آنهاست .

بعضی از ماهیان مولد ازمحیط های طبیعی برای تکثیر صید می شوند مثل تاسماهیان ؛ آزاد ماهیان ؛کلمه وماهی سفید و گاهی نیز ازذخیره مولدین سالهای قبل در استخرهای نگهداری مولدین ؛صید می شوند مثل ماهی قزل آلای رنگین کمان وبیشتر گونه های کپور ماهیان پرورشی .

در هنگام صید ماهیان مولد از محیط طبیعی ؛ مهمترین مسئله استفاده از وسیله صید مناسبی است که حداقل آسیب را به ماهیا ن مولد وارد کند

به طور مثال در مورد ماهی آزاد دریای خزر درکشور ما معمولا از شیل یا کلهام که صدمه کمتری به ماهی می زند استفاده می شود ؛ در مورد تاسماهیان صید مولد به وسیله تور گوشگیر انجام می شود که ماهی در آن به شد ت تقلا می کند و به تخمک های آن اسیب وارد شده و باعث ایجاد استرس در ماهی می شود که در اینجا نیز بهتر است از تورهای با چشمه مناسب یا در صورت امکان از کلهام استفاده گردد .

مرحله بعد از صید مولد ین چه از محیط طبیعی و چه از استخرهای پرورش ؛ انتقال آنها به محل تکثیر است که در اینجا دو حالت برای انتقا ل وجود دارد ؛ در مواقعی که فاصله زیادی بین استخر مولدین و محل تکثیر وجود ندارد ؛ متوان از کیف های مخصوص برزنتی (که حداقل آسیب را به ماهی می رساند) یا از وسایلی مثل تشت و چانهای برزنتی استفاده کرد .

در مکانهایی که امکانات خاصی وجود دارد می توان از راههای دیگری هم استفاده نمود به عنوان مثا ل در مرکز تکثیر آزاد ماهیان کلاردشت کانا لهای مخصوصی وجود دارد که ماهی بطور مستقیم به طرف محل تکثیر هدایت می شود . هنگامی که فاصله ها طولانی است باید ازتانکرهای مخصوص استفاده شود ؛ ساده ترین آنها چان های برزنتی می باشد که در پشت وانت نصب می شود که مجهز به کپسول اکسیژن می باشد . در اینجاه باید هوادهی به صورت کامل ودقیق صورت گیرد واز هر گونه ایجاد استرس به ماهی پیشگیری شود وبهتر است آب تا نکر از همان منبع آبی که مولد از ان صید می گردد پر شود تا از ایجاد شوک حرارتی به ماهی جلوگیری به عمل آید درغیر این صورت باید عملیات همدمای با دقت صورت گیرد گاهی اوقات برای انتقال مولدین در فواصل طولانی از مقدار کمی ماده بیهوشی درتا نکراستفاده می شود تا فعا لیت های متا بولیکی ماهی به حداقل کاهش یابد . یکی از آرام بخشهای متداول برای آرام کردن ماهیها ؛ دی کسید کربن است .

غلظت بالای این گاز می تواند برای ماهی ها زیان آوروحتی کشنده باشد ؛ با این حال غلظت کم آن اثر بیهوشی به همراه دارد .برای آرام کردن ماهی ها می توان آنها رابه مدت ۵ دقیقه در معرض ppm ۵۰۰ اسید کربنیک (دی اکسید کربن حل شده درآب ) یا ppm ۶۵۰-بی کربنات سدیم قرار داد. غلظت اسیدکربنیک/ بیکربنات سدیم و مدت زمان استفاده از انها به گونه و مرحله بلوغ ماهی مورد نظر بستگی دارد. به دلیل رعایت ملاحظه سلامتی و ایمنیبه گونه و مرحله بلوغ ماهی مورد نظر بستگی دارد.

به دلیل رعایت ملاحظه سلامتی و ایمنیبه گونه و مرحله بلوغ ماهی مورد نظر بستگی دارد. به دلیل رعایت ملاحظه سلامتی و ایمنی ؛ مواد بیهوشی شیمیایی باید با دقت زیاد مورد استفاده قرار گیرند. بعضی از این مواد برای انسان خطر ناک بوده وبه هنگام استفاده ازآنها ؛ دستورالعمل مصرف کننده باید به دقت رعایت شود. ۱۵۰ پس از رسیدن ماهیان به مرکزتکثیر و قبل از رها سازی آنها در استخرهای نگهداری باید کار همدمایی به دقت صورت گیرد.

جدا سازی نر و ماده در هفته های آخر نزدیک به تولید مثل از اهمیت ویژه ای برخوردار است درغیراینصورت ممکن است مولدین به طور طبیعی دراستخرها تخمریزی نما یند وازطرف دیگر درهفته های آخر گاهی برخورد های فیزیکی شدید بین مولد ین نر درخصوص جنس ماده ؛ صورت می گیرد که ممکن است منجر به آسیب شدید وزخمی شدن بدن مولدین گردد . همچنین جداسازی مولدین نر وماده از ابتدا کمک می کند تا در هنگام کار؛ شناسایی مولد نر و ماده سر یعتر صورت گیرد و نیازی به آزمایش مجدد تعیین جنسیت نباشد .

قبل از عملیات تکثیر باید ماهی مولد توسط کارشناسان بهداشتی کنترل شود تا مشکلی از لحاظ بیماری و آلودگی به انگل وجود نداشته باشد . برای این کار بهتر است از آبشش ها ؛ باله ها و سطح پوست مولد ؛ لام مرطوب تهیه و هر گونه آلودگی انگلی زیر میکرسکوب بررسی شود .

نکته مهم ؛بحث انتقال برخی از بیماریها از ماهی مولد به نسل بعدی یا اصطلا حا انتقال عمو دی بیماری است

انتقال عمودی بیماری بیماری ویروسی IPN یا نکروز عفونی لوزالمعده که عامل آن BIRNAVIRYS است و بیماری باکتریایی کلیه BKD که عامل آنSALMONINARUM RENIBACTERIUM است ؛ در ماهیان قزل آلاثابت شده است ودر مورد انتقال عمودی ویروس IHN وVHS بین دانشمندان اتفاق نظر وجود ندارد .بهر حال در مورد بیماریهای که انتقال عمودی دارند باید به شدت مراقب بود که مولدین به این بیماری ها آلودگی نداشته با شند به خصوص در مورد ماهیان مولدی که از جاهای دیگر خریداری یا آورده می شوند .

باید باید یک دوره قرنطینه رعایت شود . بهتراست مولدین قبل از تکثیر ضد عفونی شوند ؛ اینکار در مورد ماهیانی که تزریق هیپوفیز به آنها صورت می گیرد وبه ویژه قبل از تکثیر ؛ ضروری می باشد .

بدن ماهیان مولد قبل از تکثیر باید با حوله ای تمیزخشک شود تا آب سطح بدن ماهی به داخل تشت تکثیرنریزد ؛ اینکار از دو بعد دارای اهمیت است .

۱) آبی که از بدن ماهی می چکد باعث تحریک تخمک واسپرم وکاهش در صد لقاح می شود .

۲) ممکن است این آب دارای آلودگی باشد که بعدا با تخم ها وارد انکوباتورها شود . پس از تکثیر مولدین ؛ بدن آنها به مدت چند ثانیه داخل محلول آب نمک رقیق فرو برده می شود تا ضد عفونی گردد

که البته این عمل برای همه باکتری ها و انگل ها مو ثر نمی باشد . در ضمن پس از عملیات ؛جهت جلوگیری از عفونت های داخلی می توان از داروهای آنتی بیوتیک به روش تزریق مستقیم دارو به داخل بدن مولد یا به صورت خوراکی استفاده نمود که تمام این اعمال به منظور پیشگیری می باشد . تمام مراحل نقل و انتقال و دستکا ری مولدین به هنگام تکثیر باید به دقت و با ملایمت صورت گیرد تا حداقل استرس به ماهی وارد شود .

در هنگام تخمک کشی و اسپرم گیری باید توجه نمود که فشارزیادی به بدن ماهی مولد وارد نشود زیرا علاوه بر آسیب رسا ندن به تخمک ها واز بین بردن آنهاوموجب صدمه غیر قابل جبران به ماهی و گاهی مرگ آن می شود .

در زمان تزریق هیپوفیز یا تخمک کشی یا اسپرم گیری ویا هر گونه دستکاری مولد ین باید آنها را بیهوش نمود . در تاسماهیان بیهوشی به وسیله ضربه محکم چکش مخصوص به سر ماهی انجام مشود و پس ازتکثیر نیز ماهی می میرد . در سایر ماهیان بیهوشی به وسیله مواد بیهوش کننده مختلف مثل MS۲۲۲ ؛ کینا لدین ؛ فنوکسی اتا نول ؛ بنزوکا ئین ؛کلروبوتا نول ؛هیدروکسی کینالدین ؛ متومودات ؛ متیل پنتینول ؛ آمیل الکل چهار ظرفیتی ؛ اورتان و غیره انجام می شود و از جمله بهترین مواد بیهوش کننده که به تازگی بسیار متداول شده عصاره گل میخک است که اثرات سمی مواد بیهوش کننده شیمیای را ندارد و به علاوه نسبت به آنها ارزانتر می باشد .

مواد شیمیایی بیهوش کننده علاوه بر اثرات سمی که ممکن است برای ما هیان و کارگران داشته باشد ؛می توان قدرت تحرک اسپرم و کیفیت تخم را کاهش دهد .

علاوه بر این باید توجه داشت که قبل از مصرف هر گونه ماده بیهوشی باید آن را روی تعدادی ماهی آزمایش کرد چرا که اندازه ماهی ,PH؛ سختی و دمای آب بر روی کارآی موارد بیهوشی کننده موثر است . بیهوش نمودن ماهی علاوه بر آنکه عملیات تکثیر را برای کارگران تسهیل می کند ؛باعث می شود که استرس کمتری به ماهیان در هنگام دستکاری وارد شود .

در مورد تزریق هیپوفیز جهت القای تخم دهی در کپور ماهیان و تاسماهیان باید میزان کمتر آن ممکن است باعث عدم تحریک کامل و مقدار زیاد آن در مواردی باعث عقیمی و یا حتی مرگ ماهی مولد شود .

ماهیان دهنده هیپوفیز باید بالغ و تخمریز ی نکرده باشند و ترجیحا از همان گونه ای باشند که قرار است تکثیر شود . زمان تزریق هم بسیار مهم است و اکر زودتر از موقع صورت گیرد ؛کیفیت تخم ها و قدرت بقای آنها کاهش می یابد .

بسیاری از این بیماریها علاوه بر ماهیان مولد؛ممکن است باعث آلودگی سایر گروه های ماهیان هم بشود و در ماقع خاص مولدین نیست ؛مثل بسیاری از بیماریها ی انگلی ؛ویروسی ؛باکتریای و محیطی که اقدامات مشترک پیشگیری و درمان برای آن ها باید صورت پزیرد .

خطر ناکترین بیماری انگلی که ممکن است مولدین را گرفتار کند ؛بیماری لکه سفید است که برای درمان از حمام یک ساعته فرمالین ۳۷درصد در دو مرحله با فاصله زمانی ۴روز استفاده می شود .

از جمله بیماری هایی که مخصوص مولدین است بیماری ویروسی UDN است که نکروز قرحه ای آزاد ماهیان وحشی مولد می باشد .

همچنین انگل مرجانی پلی پودیوم ؛خاص تخمدان مولد ین تاسماهیان است که باغث گریسی شدن تخمک ها و از بین رفتن آنها می شود .

از دیکر مباحثی که در خصوص بهداشت ماهیان مولد مهم است بحث تغذیه مولدین می باشد .

غذا مهمترین عامل موثر بر روی کیفیت اسپرم و تخمک ماهیان م باشد .

کیفیت و کمیت غذای ماهیان مولد تاثیر زیادی روی هماوری ؛رسیدگی جنسی ؛اندازه؛کیفیت تخم و اسپرم آن ها دارد و در جیره غذایی مولدین باید به وجود اسید های آمینه ضروری ؛ اسید های چرب غیر اشباع ؛ویتامین هایE وC ؛ کارو تنوئید هایی مثل آستا زانتین و نیز فسفولیپیدهاتوجه نمود .

دریک آزمایش روی جیره غذایی مولدین قزل آلای رنگین کمان مشخص شد که اضافه کردن اسید لینولئیک به جیره هایی که اسید های چرب ضروری آن ها کم بود باعث افزایش درصد لقاح ؛ درصد تخم های چشم زده و میزان کل تخمه گشایی می شود .

دراین رابطه اهمیت اسید لینولئیک بیشنر از اسید لینولنیک است . باید توجه نمود که اگرماهیان مولد در استخر ها با غذای دستی تغذیه شوند ؛میزان غذا دهی از ۱تا ۲ماه قبل از تخمریزی کاهش داده شود و قبل از رسیدن به مرحله تخمریزی یا تخمکشی تغذیه دستی کاملا قطع گردد .

در مورد ماهیانی که از غذای طبیعی استخرها استفاده می کنند نیز باید از با رور سازی استخر ها چند هفته قبل از شروع تکثیر خودداری نمود تا میزان غذای طبیعی در استخر کاهش یابد ؛از جمله ترکیباتی که در جیره های غذا یی به مقدار نسبتا زیادی اسستفاده می شود چربیها و هیدرات های کربن هستند که از اجزای اصلی رژیم غذایی ماهیان پرواری می باشند .

در تغذیه مولدین باید توجه نمود که استفاده بیش از حد از این دو می تواند باعث کاهش کیفیت تخمک و اسپرم شود و دور بافت تخمدان و بیضه رالایه ضخیمی از چربی بچوشاند .

تراکم نگهداری ماهیان مولد از دیگر مباحث مهم در بهداشت مولدین می باشد . تراکم علاوه بر آنکه باعث تحمیل استرس به ماهیان می شود می تواند سبب انتقال سریعتر بیماری بین آنها شود و دسترسی ماهیان را به مواد غذایی مورد نیاز کاهش دهد . همچنین تراکم می تواند باعث تجمع مواد زائد دفعی و کاهش دسترسی ماهی به اکسیژن شود . عوامل فیزیکوشیمیایی آب استخر نگهداری مولدین نیز از جمله مسائلی است که در مبحث بهداشتی مولدین باید بررسی شود .

نوسان شدید درجه حرارت آب می تواند باعث وارد شدن استرس به ماهی مولد و خراب شدن تخمک یا اسپرم آن شود و یا در مواقعی باعث تخمریزی زود رس یا دیررس ماهی شود . برای رسیدگی جنسی مولدین کپور ماهی دمای بالای ۱۷درجه سانتی گراد به خصوص ۲۱ تا ۲۵ درجه سانتی گراد توصیه می شود و برای مولدین قزل آلا ی رنگین کمان نیز دمای ۵/۱۳تا ۵/۱۵ درجه سانتی گراد ضروری است . سرعت مجاز آب در کانال های مستطیلی نگهداری مولدین ۵/۲تا ۶/۱سانتی متر در ثانیه می باشد . سرعت کمتر ؛ سبب تجمع مواد زاید و سرعت بیشتر باعث افزایش متابولیسم و مصرف انرژی بیشتر در ماهی میشود .میزان تعویض آب در حوضچه های نگهداری مولدین قزل الا ۱۶تا ۲۰بار در روز می باشد .

منابع:
جابجایی ماهی زنده دکترسوباسینگ ، ترجمه مسعود حق بین
مدیریت بهداشتی ماهیان مولد ، سید علی جوهری
سایت کشاورزی
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

زئوليت و کاربرد آن در آبزي پروري

با توجه به نیاز روزافزون جوامع بشری به محصولات پروتئینی با منشاء حیوانی و رشد تصاعدی جمعیت جهان که تقاضا برای این محصولات را افزایش داده است بالا بردن راندمان و بهره دهی واحدهای تولیدی مد نظر قرار گرفته است . برای دستیابی به حداکثر تولید در صنعت طیور و آبزیان و کاهش هزینه های نگهداری ترفند های گوناگونی مورد آزمایش قرار گرفته است مانند : استفاده از آنزیمها ، ویتامینها ، محرکهای رشد و دیگر مواد کمکی که به جیره غذائی طیور اضافه میشوند . از سالها پیش متخصصین پرورش طیور و آبزیان در ایران با نام زئولیتها آشنا هستند و مقالاتی نیز که در این زمینه در دیگر کشور ها منتشر شده در دسترس قرار گرفته است .

زئولیتها جامدات بلورین با منافذ ریزند که روزنه ها ، حفره ها و کانالهائی به ابعاد ۳ تا۱۰آنگستروم دارند . واحدهای ساختمانی اولیه زئولیتها را چهاروجهی های و تشکیل میدهند.

این چهاروجهی ها بوسیله اتمهای اکسیژن به یکدیگر متصل شده و واحدهای ساختمانی ثانویه را بوجود می آورند . از اتصال واحدهای ثانویه ، واحدهای کریستال زئولیت تشکیل میشود . اولین زئولیتها توسط " بارون اکسل فردریک " مینرالوژیست سوئدی در سال ۱۷۵۶ کشف و بدلیل خاصیت عجیب آنها به زبان یونانی " سنگهای جوشان " نامیده شدند .(Mumpton, ۱۹۹۹) تا کنون بیش از ۱۴۵ نوع زئولیت طبیعی در دنیا شتاخته شده است و بیش از ۱۰۰ نوع زئولیت سنتتیک نیز در آزمایشگاهها ساخته شده است .(Evans,۱۹۸۸)

● ساختار سه بعدی و بلوری شکل زئولیت

ساختمان بلوری شکل زئولیتها در حرارت بیش از درجه ۶۵۰ سلسیوس تغییر یافته و از هم می پاشد و زئولیت تبدیل به آلومینیم سیلیکات بی شکل شده و کلیه خواص خود را از دست میدهد . زئولیتهای طبیعی معمولا در ترکیب خود۱۰ تا ۲۰ درصد آب دارند .

● خواص زئولیتها

▪ خواص فیزیکی :

۱) ظرفیت جابجائی یونی : ۱۷۰میلی اکی والان گرم در۱۰۰ گرم ماده ،

۲) وزن مخصوص: ۸۶/۰ گرم در سانتیمتر مکعب ،

۳) رنگ ظاهری : متمایل به سفید ،

۴) ویژگیهای بهداشتی : فاقد مواد مضر برای تغذیه دام ، طیور و آلودگیهای محیطی و عدم ایجاد کوچکترین عوارض سمی ،

۵) قابلیت جذب یون برای چند عنصر بترتیب زیر :

Cs> Rb >K> NH۴ >Ba> Sr> Na> Ca >Fe> Al >Mg> Li (Cation Exchange)

اتصال به سموم موجود در خوراک و خاصیت تبادل یونی از ویژگیهای مهم آنزیمیت است که آزادشدن تدریجی آنها در دستگاه گوارش تحت شرا یط خاص موجب اتصال یونهایK,Na,Mg,Ca,NH۴ میشود و در نتیجه عملکرد حیوان را افزایش میدهد.

۶) دانه بندی : مناسب برای تغذیه دام و طیور ۳۰۰-۷۰ .mesh

سومائی و بوید در سال۱۹۹۳ نشان دادند که هر چه ذرات زئولیت ریزتر باشد میزان بیشتری از آمونیاک جذب زئولیت میشود و زئولیتهای آرد شده تاثیر بیشتری در کاهش آمونیاک نسبت به نمونه های درشت تر دارد .

▪ خواص فیزیکوشیمیائی :

ـ خاصیت جذب گازها . Gases Absorption

ـ خاصیت جابجائی یونی . Ion-Exchange Capacity

ـ جذب عوامل سمی . Toxin Absorption

ـ جذب آب . Water Absorption

Mumpton و Fishman در سال ۱۹۷۷ گزارش دادند که دو خاصیت تبادل یونی و افزایش جذب مواد بوسیله زئولیتها ، سبب افزایش جذب مواد پروتئینی خواهد شد .

Smith & Piperدر سال ۱۹۸۱ پیشنهاد کرده بودند که فیلترهای زئولیتی ( آنزیمیت ) را در سیستم پرورش ماهی می توان جایگزین فیلترهای بیولوژیک کرد .

سپس در سال ۱۹۸۳ باز هم گزارش دادند که در سیستم پرورش مدار بسته برای کاهش آمونیوم میتوان از آنزیمیت به همان روش فیلتراسیون استفاده کرد . در سال ۱۹۸۴ استفاده از کلینوپتیلولیت (آنزیمیت) در پرورش قزل آلا توسط Holwayو Horsehبه منظور کاهش آمونیوم پیشنهاد شده بود که در آن روش هم استفاده ار فیلترهای زئولیتی توصیه شده بود . امروزه استفاده از زئولیتها در آبزی پروری برای حذف آمونیاک در آکواریومها و مزارع پرورش ماهیان آب شیرین متمرکز شده است .

(Bower and Turner, ۱۹۸۲; Dryden and Weatherley, ۱۹۸۷)


● کارائی آنزیمیت در پرورش آبزیان

در یک استخر پرورش ماهی با بار مواد آلی زیاد ، آلودگی با تجمع مواد سمی گسترش می یابد . بنابراین پالایش سریع آب مورد نیاز است. زئولیتها در چندین مرحله از پالایش میتوانند مورد استفاده قرار گیرند . بعنوان فیلتراسیون ثانویه بعد از پالایش بیولوژیکی ، نگهدارنده مواد برای تجزیه باکتریائی ، بعنوان فیلتر واسطه ای برای حذف مواد جامد و معلق و برداشتن یونهای نا مطلوب .(Holman and Hopping, ۱۹۸۰; Ciambelli et al., ۱۹۸۵)

۱) آنزیمیتها زیستگاه مناسبی برای رشد باکتریها ایجاد می کنند در نتیجه آنها میتوانند تبدیل کنند تا تاثیر آنها در متعادل ساختن نوسانات NH۳ باقی بماند .

۲) آنزیمیت بر غلظت آمونیوم و فسفات تاثیر دارد بطوری که آمونیوم را جذب و ته نشینی فسفات را کاهش می دهد .

۳) آنزیمیت باعث تقویت و مغذی نمودن بیشتر کود جمع آوری شده در بستر حوضچه های پرورش آبزیان می گردد و ارزش غذایی آن را افزایش می دهد .

۴) آنزیمیت تامپونی است که سبب تعدیل PH در استخر بطوریکه نوسانات PH را تعدیل میکند .

۵) آنزیمیت سبب کاهش غلظت آمونیوم در کل دورة پرورش در استخر ماهی می گردد.

۶) آنزیمیت نیتروژن آمونیاکی حاصله از دی- آمونیاسیون اسیدهای آمینه را که حاصل شکسته شدن پروتئینها در طول دستگاه گوارش میباشد ، تثبیت کرده ، میزان رسوب حاصل از فعالیت میکروفلور طبیعی دستگاه گوارش را کاهش میدهد . وجود این رسوبها در مسیر گوارش برای حیوان مضر است .

۷) عملکرد آنزیمیت به نحوی است که سبب کاهش مصرف کود فسفاته و افزایش کود نیتراته

می شود.

۸) استفاده از آنزیمیت در استخر پرورش ماهی سبب افزایش تولید با کیفیت بالاتر و سبب کاهش تلفات می گردد.

۹) استفاده از آنزیمیت هم برای کاهش آمونیوم و هم برای تولید بیشتر و مطلوب تر بسیار مقرون به صرفه و آسان و استفاده از آن همراه با روشهای تعویض آب و هوا دهی و پمپاژ توصیه می گردد .

۱۰) آنزیمیت باعث جذب فلزات سنگین شده و از مسمومیتهای احتمالی می کاهد .

زئولیتها قادر به جذب سموم قارچی و به خصوص آفلاتوکسینها بوده که این ویژگی به علت ظرفیت تبادل یونی بالا ، حفرات فراوان و قابلیت تشکیل ژل ضعیف در زئولیتها می باشد .

۱۱) مخلوط نمودن ۲ تا ۳ در صد آنزیمیت با خوراک آبزیان هضم و جذب را بهتر نموده و سبب رشد و باروری بیشتر می شود .

۱۲) با جذب یون آمونیوم توسط آنزیمیت می توان تراکم بیشتر در پرورش ، تکثیر و حمل و نقل آبزیان را داشته باشیم .

۱۳) آنزیمیت پوست اندازی میگوها را تسریع و تسهیل نموده و از بروز برخی بیماریها جلوگیری می نماید . زئولیتها با یک پوشش فیزیکی مناسب در روی مواد آلی بستر از طریق جذب سطحی گازهای سمی چون سولفید هیدروژن و متان میتوانند اثرات مثبتی بر رشد میگوها داشته باشد .

۱۴) آنزیمیت به عنوان فیلتر باعث بهبود کیفیت آب حوضچه های پرورش آبزیان می گردد .

مزایای اصلی افزودن آنزیمیت به جیره شامل ارزان بودن آن ، تاثیر قطعی بر حفظ سلامت دام و طیور و سادگی کاربرد آن است . مقدار واقعی استفاده از آنزیمیتها در یک مزرعه پرورش ماهی بستگی به PH آب ، دمای آب ، حجم آب ، گونه مورد پرورش ، تراکم ماهیان پرورشی ، کیفیت آب و سرعت آب جریان یافته بداخل زئولیت میباشد . احیاء زئولیت طبیعی با استفاده از یک محلول شور که تعویض یونی را امکان میسازد صورت میگیرد .

● میزان مصرف:

بیژنگ در سال ۱۳۷۸ نقش زئولیت را در پرورش استخرهای ماهیان گرمابی با تاکید بر تغییرات کمی فسفر در آب بررسی کرد و به این نتیجه دست یافت که که کاربرد۱۰۰ گرم زئولیت در متر مربع در روی بستر بیشترین آمونیاک را در آب راکد جذب و بیشترین تاثیر را در کاهش ته نشینی فسفات دارد . فرهنگی و همکاران (؟) نقش زئولیت طبیعی در کاهش مسمومیت با آمونیاک در قزل آلای رنگین کمان را بررسی کردند و به این نتیجه رسیدند که استفاده از زئولیت طبیعی به میزان ۱۵ گرم در لیتر در غلظت کشنده آمونیاک (۲۵ میلیگرم در لیتر ) توانست تلفات ماهیها را به صفر برساند . پیغان (۱۳۷۸) نشان داد کاربرد ۱۰ گرم در لیتر زئولیت کلینوپتیلولیت توانسته تلفات ماهی کپور را در غلظت کشنده آمونیاک (۱۵۰ میلیگرم در لیتر آمونیاک کل) بعد از گذشت ۲۴ ساعت به صفر برساند .در مقایسه با ماهی قزل آلا مشاهده میشود که غلظت کشنده آمونیاک در ۲۴ ساعت بسیار کمتر از این میزان است با این وجود مقدار زئولیت بکار گرفته شده برای ماهی قزل آلا به مراتب بیشتر از مقدار زئولیت بکار گرفته شده برای ماهی کپور است . این امر حساسیت ماهی قزل آلا را نسبت به آمونیاک در مقایسه با سایر کپور ماهیان نشان میدهد .

● مراحل مصرف :

▪ پیش از آبگیری: ۳۰۰ کیلوگرم در هکتار .

▪ ماه ۱: ۲۵۰ کیلوگرم درهکتار .

▪ ماه های ۲ و ۳ : ۳۷۵ کیلوگرم در هکتار . ماه های ۴ و ۵ : ۵۰۰ کیلوگرم در هکتار .

▪ ماه ۷: ۳۰۰ کیلوگرم در هکتار .

▪ ماه ۸: ۲۵۰ کیلوگرم در هکتار.

به علت تغییر شرایط محیطی چنانچه کیفیت آب استخرها اندازه گیری شود مقدار و فواصل مصرف آنزیمیت را میتوان دقیق تر تعیین نمود.

بهترین زمان برای پاشیدن آنزیمت غروب آفتاب است.
کشاورزی
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

انواع بيماري لکه سفيد

بیماری ویروسی لكه سفید:White spot syndrome virus

این بیماری در سال ۱۹۹۲ در كشور چین باعث خسارات فراوانی به پرورش دهندگان میگو شد. در چین به عامل ایجاد كننده بیماری پی نبردند تا اینكه بیماری در تایوان نیز خسارات فراوانی را بوجود آورد. با بررسی ضایعات ایجاد شده در میگو عامل ایجاد كننده بیماری را ویروس تشخیص دادند.این بیماری در كشور ژاپن در سال ۱۹۹۴ نیز باعث ایجاد خسارت در میگوهای آن كشور گردید و عامل ایجاد كننده بیماری ویروسی به شكل گرد از خانواده Baculovirus گزارش شد. بیماری لكه سفید از طریق انتقال پست لاروها به كشورهای منطقه آمریكا باعث ایجاد خسارت در كشورهای آن منطقه شده بطوریكه در سال ۱۹۹۹ كلیه كشورهای اّن منطقه این بیماری را گزارش نمودند. همچنین در سال۱۹۹۹ كمیته OIE این بیماری را بعنوان بیماریهای قابل گزارش برای سخت پوستان اعلام نمود و مقرر گردید كه كلیه كشورها در حمل و نقل سخت پوستان به این بیماری توجه داشته باشند.در ایران در تابستان سال ۱۳۸۱ در منطقه چوئیبده اّبادان در استان خوزستان این بیماری باعث تلفات فراوان گردید و كلیه فعالیتهای پرورش میگو در این منطقه متوقف شد و خسارت سنگینی به پرورش دهندگان وارد گردید.بر اساس گزارش فائو سالانه ۳۰۰ هزار تن تلفات و خسارت ازطریق این بیماری به مزارع پرورش میگو در دنیا وارد میشود.ویروس ایجاد كننده این بیماری بطور طبیعی در میگوهای Penaeus monodon, P.japonicus P. chinensi, P.indicus, p. وP. setiferus ایجاد بیماری میكند. هنچنین این بیماری در اّزمایشگاه و بصورت مصنوعی در میگوهای P. vannamei, P.stylorosris, P.aztecus, P.duoraum, P.setiferus گزارش گردیده است.

علائم بیماری به صورت ظاهری شامل :

۱. مشاهده لكه های سفید رنگ به اندازه mm ۲-۵/۰ در كاراپاس میگو كه بعد از چند روز این لكه ها دربندهای پنجم و ششم بدن نیز مشاهده شده و در انتها كل بدن میگو را فرا می گیرد. این لكه ها در قسمت داخلی كاراپاس میگو ایجاد می گردند .

۲. با توجه به بروز لكه های سفید در قسمت داخلی كاراپاس میگو، قسمت كوتیكول میگو به آسانی از لا یه اپی درم جدا می شود، بطوریكه در مقایسه با میگوی سالم عمل جدا شدن كوتیكول بسیار راحت انجام می گیرد.

۳. هپاتوپانكراس میگوهای آلوده تغییر رنگ داده و به صورت زرد مایل به سفید در می آیند. همچنین هپاتوپانكراس بسیار بزرگ و شكننده می شود.

۴. رقیق شدن هولنف بطوریكه عمل انعقاد یا در مدت زمانی طولانی انجام می گیرد یا اصلاً عمل انعقاد انجام نمی شود.

۵. میگوها تمایلی به غذا خوردن نداشته و معده میگوهای آلوده خالی می باشد. همچنین بدلیل كندی حركات میگو ذرات و موادی روی آبشش میگو رسوب كرده و میگو بدلیل كندی حركت قادر به پاك كردن این مواد از روی آبشش خود نمی باشد.

۶. میگوها در كنارهای استخر شنا نموده و در بعضی مواقع به آهستگی در سطح آب شنا می كنند تا زمانیكه در كف استخر فرو روند.

۷. میگوهای بی حال تغییر رنگ داده و كلیه اندامهای حركتی و بدن میگوها قرمز می شود. همچنین تعدادی از آنتن های میگوهای آلوده نیز شكسته شده و كوتاه می گردند.

۸. مرگ و میر بسیار زیاد (۷۰-۱۰۰% ) معمولاً طی ۲ تا ۷ روز بعد از ظهور علائم كلینیكی بالا در مزارع اتفاق می افتد. با مشاهده لكه های سفید در زیر میكروسكوپ، لكه های سفید شامل یك حلقه های سفید دارای هسته قهوه ائی رنگ می باشند دیده می شود كه توسط حفره ها كوچك به هم متصل بوده و در پاره ای موارد حالت دانه های تسبیح به خود می گیرد. همچنین تعدادی از نقاط ملانوژه قهوه ائی رنگ در مركز این لكه ها مشاهده می شود.

تا كنون سه نوع دیگر لكه های سفید در روی بدن میگو بالاخص كاراپاس مشاهده گردیده است كه ممكن است با بیماری لكه سفید WSD اشتباه شود .

بیماری :IHHNV

بیماری IHHNV نیز یك بیماری ویروسی میگو می باشد كه ایجاد لكه های سفید رنگ بالاخص در روی كاراپاس میگو می نماید. ویروس ایجاد كننده این بیماری كوچكترین ویروس گزارش شده در میگوهای خانواده پنائیده می باشـــد. ایــن بیمــاری را كه Runt deformity syndrome (RDS) نیز می نامند تا كنون در میگوی سفید هندی گــــزارش نگــردیــده است و ویــروس ایجــاد كننده بیمــاری از خانواده parvovirus می باشــد.

همچنین این بیماری در علائم ظاهری نیز دارای تفاوتهائی با بیماری لكه سفید) (WSD می باشد كه از آنجمله این است كه در این بیماری اندامهای حركتی میگو قرمز نمی شــود و انــدازه لكه های سفید بزرگتر از اندازهٔ لكه های سفید در بیماری WSD می باشد.

لكه های سفید ناشی از افزایش pH:

در بعضی مواقع بر روی كاراپاس میگوها لكه های سفید رنگی ایجاد می شود ولی میگو دارای رفتار طبیعی بوده ، خوب تغذیه می كند و در كناره های استخر دیده نمی شود. آزمایش این میگوها با تست PCR برای تشخیص بیماری لكه سفید منفی بوده و در آزمایش هیستوپاتولوژی نیز هیچ گونه آسیب بافتی مشاهده نمی گردد. در این قبیل موارد ایجاد لكه های سفید ناشی از pH بالای آب می باشد كــه باعث تجمع كلسیــم روی بدن میگو شده و ایجاد لكه های سفیــد می كند كه برای از بین بردن لكه های سفید بهتر است pH را كاهش داده و به ۵/۷ برسانیم تا لكه های سفید نیز از بین بروند.

بیماری لكه سفید باكتریایی (Vibriosis):

مشاهده شده كه در بعضی از استخرهای پرورش میگو لكه های سفید روی كاراپاس میگو بروز نموده ولی pH آب نیز طبیعی بوده و مرگ و میر در استخر مشاهده نگردیده است. همچنین آزمایش PCR برای تشخیص بیماری لكه سفید نیز منفی بوده و گنجیدیدگیهای درون سلولی) -A (Intranuclear cowdry type نیز در بافتها مشاهده نشده است. گزارش گردیده است كه ایجاد لكه های سفید در این قبیل حالات ناشی از بیماری باكتریایی بالاخص Vibriosis می باشد, كه برای بهبود این حالت بهتر است میگوهای آلوده را از استخرخارج نموده و شرایط استخر را بهبود بخشید.با توجه به توضیحات فوق لازم است پرورش دهندگان در این زمینه دقت لازم را بعمل آورده وبروز هر لكه سفیدی را بر روی كاراپاس میگو به عنوان بیماری لكه سفید ویرورسی ندانسته و حتما با كارشناس مربوطه مشاوره نموده و بعدا تصمیم لازم را اتخاذ نمایید.
دكتر محمد افشار نسب
استادیار موسسه تحقیقات شیلات
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

بيماريهاي باکتريايي عفوني ويروسي

همانطوری که می دانید این دسته از بیماریها دارای شاخه ها و ابعاد وسیعی هستند. سعی شده است، در این قسمت به بیماریهایی که بیشتر در آکواریوم رایج هستند و برای اکثر اکواریوم داران مشکل ایجاد کرده است پرداخته می شود.

● بیماریهای برانشی یا آبششی

بیماری برانشی که معمولا بصورت برگشتن برانش از حالت عادی است و گاهی هم در زیر برانش خونریزی مشاهده می شود و برانش کاملا باز و قرمز و از حالت عادی خارج است در بین ماهیها ظاهر می شود و همه گیر است. این بیماری بوسیله نوعی باکتری ایجاد می شود که معروف به قارچ آبشش است. در طول مراحل اولیه بیماری معمولا ماهیها علائمی را از خود نشان می دهند. برای پی بردن به اینکه آیا ماهیها مبتلاء به این بیماری شده اند یا خیر احتیاج به دقت و توجه به رفتار و حرکات ماهی خواهد داشت که باید با دقت و توجه به این قبیل ناراحتیها پی به وجود این بیماری در بین ماهیها برده شود. زیرا طریقه شنا کردن ماهی بیمار تغییر می کند و با سرعت به سطح اب می آید و بعد بی حس و آرام می شود و در مراحل اولیه ماهی کاملا بی اشتها می شود و میل به غذا ندارد. اگر دراین مرحله آبششهای ماهی را بررسی کنید، خواهید دید که آبششها متورم شده است که در نتیجه بتدریج صفحات آبششی بهم چسبیده و سیخ سیخ گشته و رنگ آن پریده می شود.

ماهیهای بیمار به مرور زمان دارای آبششهای کاملا باز می شوند.

هرچه پیش می رود بیماری شدیدتر می شود. بطوریکه تشکیلات کرکی پنبه ایی مانند در دنبال و روی سرپوشهای آبششی ظاهر می شود. و این تغییرات شدید ایجاد شده در آبششها تنفس ماهیها را مختل می سازد و آنها بسختی قادرند تنفس کنند. و باعث می شود به سطح آب بیایند و چنین تصور می شود که اکسیژن محلول درآب کم شده است و ماهیها شدیدا دچار مشکل هستند و در خاتمه و ادامه روند و رشد این بیماری تلفات ماهیها را همراه خواهد داشت.

طریقه پیشگیری از بروز و ایجاد بیماری آبششی یا برانشی

جلوگیری از ورود آلودگیهای باکتریایی به آکواریوم تنها راه علاج است. بهتر است هر وسیله ای که وارد آکواریوم می شود فاقد هر گونه آلودگی باشد.

انواع غذاهای زنده که از طبیعت صید می شوند و بدون توجه به آلودگی آنها و قبل از آنکه ضد عفونی شوند در اختیار ماهیها قرار می گیرند. یکی از راههای ورود باکتریها به آکواریوم می باشد. همواره بایستی شرایط آب آکواریوم کاملا بهداشتی و تمیز باشد و اکسیژن محلول درآب آکواریوم به حد کافی وجود داشته باشد. در صورت مشاهده آلودگی آب و یا کدر شدن باید سریعا نسبت به تعویض آب آکواریوم اقدام شود. در مرحله اولیه برای پیشگیری می توانید چند روز از کپسول یا قرص کلرآمفنیکل به ازای هر ۱۰ لیتر آّب ۲۵۰ میلی گرم از کلرآمفنیکل را به آکواریوم اضافه کنید و بعد از یک هفته قسمتی از آب را تعویض کنید مشکل کاملا برطرف خواهد شد.

▪ طریقه درمان بیماری آبششی یا برانشی

مقداری آب را در داخل ظرف مناسب میریزیم و به ازای هر ۱۰ لیتر آب ۵۰۰ میلی گرم کلر آمفنیکل به آن اضافه می کنیم و ماهیها را بمدت ۲۴ ساعت در این محلول حمام می دهیم چنانچه در این مدت آب بیش از حد کدر شد بایستی قسمتی از آن را عوض کنید و دوباره دارو اضافه کنید. اکسیژن و دمای آب هم کنترل شود. بعد از تمام شدن حمام ماهیها، باید آنها را به آکواریوم تمیز و آماده انتقال دهیم در اینصورت بیماری کاملا درمان شده است.

چنانچه بیماری پیشرفت کرده باشد و بصورت حاد در آمده باشد بهتر است بمدت یک هفته و هر روز در دو نوبت همراه غذای ماهیها به ازای هر ۱۰۰ گرم غذا یک کپسول ۵۰۰ میلی گرم کلرآمفنیکل را مخلوط کنید و به ماهیها بخورانید. تا درمان کامل صورت بپذیرد. در این شیوه دقت کنید تمام نکات بهداشتی و اصول صحیح نکهداری و زنجیره مراقبتهای ویژه آکواریوم باید رعایت کامل شود. البته دوز داروی مورد استفاده به سایز ماهی هم بستگی خواهد داشت .

● بیماری استسقاء یا آب آوردگی شکم و بدن ماهی

این بیماری ماهیها را در سنین مختلف آلوده و مبتلا می سازد و همه گیری بسیار شدیدی دارد. معمولا علت آن وارد کردن ماهی آلوده می باشد.

اولین نشانه ای که در ماهی ظاهر می شودخونریزی در پوست و عضلات و اندامهای داخلی است و سپس چون روده ها و صفاق در داخل بدن متورم می شوند بنظر می رسد که شکم ماهی بزرگ شده است و معمولا فلسهای ماهی هم برمی گردد. که با علائم استسقاء توأم می شود. شیوه پیشگیری و درمان مشابه بیماری برگشتن برانشی است که در قسمت قبل توضیح داده شد. ضمنا به جز کلرآمفنیکل از انواع آنتی بیوتیکهای دیگر هم برای درمان می توانید استفاده کنید.

● بیماری دم خوره یا پوسیدگی باله ها

نوعی میکروب باعث ریختن باله ها و فاسد شدن آنها می شود و در این بیماری باله های شنا و دمی ماهیها دچار تغییرات می شوند و گاهی هم از بین می روند.

در مرحله اولیه خط سفید کم و بیش واضح در طول لبه های خارجی باله شنا ظاهر می شود و تدریجا به سمت قاعده آن پیش می رود و کم کم قسمتهایی از لبه خارجی باله شنا را از بین می برد و شعاعهای آن لخت می شود و در آخر خود آنها که از نوعی میکروب تشکیل شده اند از بین می روند. و در انتها زخمی روی بدن ماهی باقی می گذارند که در مرحله بعد این محل مورد هجوم اجرام ریزبینی دیگر مانند قارچها قرار می گیرند و تا سر حد مرگ ماهی پیش می روند.

علت بروز میکروب که باعث گندیدگی باله ها می شود، در شرایط غیر بهداشتی آکواریوم و یا ضعیف بودن ماهیها سریعتر ظاهر می شود. بنا بر این اگر شرایط آکواریوم مرتب باشد، در مرحله اولیه خیلی سریع این بیماری را می توانید ریشه کن کنید. در غیر اینصورت در مراحل بعدی برای مقابله با این بیماری، باید علاوه بر ایجاد یک شرایط کاملا بهداشتی و یا داشتن یک رژیم غذایی مناسب باید از روش درمان که ذکر می شود استفاده کنید.

خوشبختانه بعد از برطرف شدن بیماری باله ها شروع به رشد می کنند و شکل ماهی به حالت اول برمی گردد.

▪ طریقه پیشگیری از بروز بیماری دم خوره یا پوسیدگی باله ها

برای پیشگیری از بروز بیماری دم خوره باید در مرحله اول از ورود ماهیها ی آلوده به آکواریوم جلوگیری بعمل آورید. چنانچه ماهی جدیدی را می خواهید وارد آکواریوم نمائید به لب باله های او نگاه کنید چنانچه هاله ایی سفید رنگ روی آن قرار دارد باید قرنطینه کنید و آنرا جداگانه معالجه کنید و پس از آنکه به سلامت او اطمینان پیدا کردید وارد آکواریوم نمائید. این بیماری واگیردار است و خیلی زود در بین ماهیها شایع خواهد شد و اگر دقت و سرعت نداشته باشید در کمتر از سه روز تمام ماهیهای شما به این بیماری مبتلا می شوند و بعد از آن تلفات شروع خواهد شد و همچنان پیشروی ادامه خواهد یافت تا اینکه هیچ ماهی زنده نخواهند ماند. هر ماهی سالم دیگری هم در این محیط قرار دهید به سرنوشت ماهیهای تلف شده دچار خواهد شد و انتشار این بیماری بیشتر از طریقه جابجایی ماهی آلوده صورت می گیرد. چنانچه شرایط آب آکواریوم همواره با دقت بررسی شود و نکات بهداشتی و اکسیژن آب همواره مورد توجه قرار بگیرد این بیماری خیلی دیر ظاهر می شود.

در واقع برای پیشگیری علاوه بر کنترل و رعایت زنجیره های مراقبتهای ویژه باید در هفته یکبار قسمتی از آب آکواریوم تعویض شود. و بعد از تعویض آب به ازای هر ۱۵۰ لیتر آب آکواریوم یک عدد کپسول آموکسی سیلین ۵۰۰ میلی گرم اضافه نمود و برای هر ۵۰ لیتر آب آکواریوم یک قاشق غذا خوری نمک اضافه شود. پس از اطمینان کامل از برطرف شدن میکروب بیماری دم خوره قسمتی از آب را تعویض کنید. و همه چیز را بحالت عادی و مرتب و منظم برگردانید.

● طریقه درمان بیماری دم خوره یا پوسیدگی باله ها

▪ روش اول: می توانید یک کپسول آموکسی سیلین۵۰۰ میلی گرمی را با ۵۰ گرم غذا مخلوط کنید و به مدت ۹ روز در هر روز دو نوبت به ماهیها بخورانید.

▪ روش دوم : می توانید یک کپسول آموکسی سیلین ۵۰۰ میلی گرم را به ازای هر ۱۵۰ لیتر آب آکواریوم در هر ۸ ساعت یکبار به آکواریوم وارد کنید. و سه روز متوالی تکرار کنید. بعد از اتمام و خوب شدن بیماری نصف آب آکواریوم را تعویض کنید. بعد از آن ماهیها رو به سلامت می روند و باله هایشان مجددا شروع به رشد می کند. برای جلوگیری از رشد احتمالی قارچها بر روی زخمها و محلهای عفونت بهتر است به ازای هر ۳۰ لیتر آب آکواریوم یک قاشق غذا خوری نمک اضافه کنید و مقداری داروی ضد قارچ به آب آکواریوم اضافه کنید و تمام شرایط آکواریوم را با دقت کنترل کنید و بررسی کنید و نکات بهداشتی و بخصوص وضعیت اکسیژن آب آکواریوم را همواره مورد توجه قرار دهید.
کشاورزی
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

تغذيه ماهيان پرورشي


● تغذیه ماهیان پرورشی(گرمآبی)

از آنجا که سهم عمده ای از هزینه های پرورش ماهی مربوط به تأمین غذاست لذا توجه به مسائل تغذیه ای از جمله نوع غذا ، مقدار غذا ، زمان غذادهی وهمچنین ارتباط تغذیه با سایر عوامل از جمله درجه حرارت آب واندازه ماهی بسیار مهم است.از آنجا که شرایط پرورش وعادات تغذیه ای ماهیان سردابی وگرمابی متفاوت است مسائل تغذیه ای آنها در دو بخش بررسی می گردد.

الف) تغذیه ماهیان گرمابی

با توجه به اینکه پرورش ماهیان گرمابی بصورت توأم وچهار گونه ای در استخرهای خاکی انجام میشود. لذا بخشی از نیازهای غذایی آنها از محیط طبیعی استخر از جمله زی شناوران گیاهی و جانوری ، کفزیان و گیاهان علوفه ای موجود در استخر تامین می گردد.

۱) ماهی فیتوفاک یاکپور نقره ای

فیتوپلانکتون خوار بوده واز پلانکتونهایی که اندازه آنها حدود ۲۰ میکرون است تغذیه می نماید.

۲) ماهی کپور سرگنده یا بیگ هد

زئوپلانکتون خوار بوده واز زی شناوران جانوری با اندازه ۶۰ میکرون تغذیه می نماید و از روتیفرها ، سخت پوستان کوچک و آلگهای درشت نیز تغذیه می نماید.

▪ نکته : تولید دو گونه یادشده در استخرهای پرورش نیازی به غذای دستی نداشته وبا عمل کوددهی وبارور سازی استخر میتوان این دو گونه ماهی را با حداقل هزینه تولید نمود.

۳) ماهی آمور

از گیاهان عالی وماکروفیت ها تغذیه می نماید.اینماهیبرای تولید یک کیلوگرم گوشت نیاز به ۲۵ تا ۳۰ کیلوگرم علوفه سبز دارد.

۴) ماهی کپور معمولی :

همه چیز خوار بوده واز جانوران کفزی ، شیرونومیده ها وموجودات پلانکتونی درشت تغذیه می نماید.

بمنظور سرعت بخشیدن به رشد دو گونه اخیر (آمور ـ کپور) پرورش دهنده ناگزیر است از غذای دستی استفاده نماید. بدین منظور برای تغذیه ماهی آمور از علوفه سبز (شبدرویونجه) استفاده می نماید.

برای تغذیه ماهی کپور میتوان مخلوطی از غذای دستی شامل غلات ، کنجاله ها وپودرماهی به شکل خمیری ویا از غذای کنسانتره استفاده نمود. تغذیه ماهی کپور باید درحدی باشد که ۷۰-۶۰ درصد محصول ماهی از غذای طبیعی استخر ومابقی از غذای دستی تأمین گردد.

▪ نکته های مهم:

۱) استفاده از تشت های پلاستیکی جهت تغذیه ماهی کپور به تعداد ۱۰-۵ عدد در هکتار وقاب چوبی به ابعاد ۲×۲ برای تغذیه ماهی آمور ضروری است.

۲) تشت های غذای ماهی کپور بایستی در یک طرف دیواره طولی استخر ودر خلاف جهت آخور (قاب چوبی)برای تغذیه آمور قرار داده شود.

۳) جهت تغذیه ماهیان آمور کمتر از ۱۰۰ گرم بایستی علوفه ها را قطعه قطعه کرده ودر داخل قابهای چوبی قرارداد.

۴) با توجه به مصرف غذای کپور توسط ماهی آمور وبمنظور جلوگیری از تغذیه ماهی آمور از کنسانتره کپور بایستی غذای ماهی آمور ۲-۱ ساعت زودتر داده شود.

● تغذیه ماهیان سردابی(قزل آلا)

ازآنجائیکه آزاد ماهیان در محیط طبیعی از نرمتنان , حشرات آبزی , سخت پوستان کوچک و… تغذیه مینماید در شرایط پرورش می بایست نیازهای تغذیه ای آنان از نظر پروتئین , چربی ها , قندها , ویتامین ها و مواد معدنی توسط غذای کنسانتره تأمین کند. میزان نیازمندی ماهیان به مواد فوق با وزن ماهی تغییر می کند به همین جهت غذای کنسانتره ماهیان با توجه به اندازه ماهی در اندازه های مختلف وبا ترکیبات مختلف ساخته می شود.

● انواع غذای کنسانتره ماهی قزل آلا

۱) غذای آغازین(sft) با میزان پروتئین بالاتراز (۵۰-۴۵)درصد،برای ماهیان کمتراز ۵ گرم

۲) غذای رشد(fft) بامیزان پروتئین بطورمتوسط(۴۵-۴۰) درصد ،برای ماهیان ۳۰-۵ گرم

۳) غذای پرواری (gft ) با میزان پروتئین حدود(۴۰۳۵) درصد ،برای ماهیان ۳۵۰-۳۰ گرم

۴) غذای مولدین(bft )با میزان پروتئین(۴۵-۴۰)درصد،برای ماهیان مولد (بیش از ۳۵۰گرم)

● نحوه و میزان غذادهی ماهی قزل آلا :

در صورتی که غذادهی به صورت دستی انجام میشود میزان غذای ماهی قزل آلا پس از محاسبه ، داخل سطل ریخته واز روی دیواره استخر توسط کارگر به داخل استخر پخش می گردد.

▪ طریقه محاسبه غذا بدین صورت است.

درصدغذادهی× بیوماس ماهی= میزان کل غذا

بیوماس ماهی از ضرب تعداد ماهی بر متوسط وزن ماهیان بدست می آید.

درصد غذادهی با توجه به سایز ماهی ودمای آب وبراساس جدول غذادهی بدست می آید

● تغذیه ماهیان پرورشی(گرمآبی)

از آنجا که سهم عمده ای از هزینه های پرورش ماهی مربوط به تأمین غذاست لذا توجه به مسائل تغذیه ای از جمله نوع غذا ، مقدار غذا ، زمان غذادهی وهمچنین ارتباط تغذیه با سایر عوامل از جمله درجه حرارت آب واندازه ماهی بسیار مهم است.از آنجا که شرایط پرورش وعادات تغذیه ای ماهیان سردابی وگرمابی متفاوت است مسائل تغذیه ای آنها در دو بخش بررسی می گردد.

الف) تغذیه ماهیان گرمابی

با توجه به اینکه پرورش ماهیان گرمابی بصورت توأم وچهار گونه ای در استخرهای خاکی انجام میشود. لذا بخشی از نیازهای غذایی آنها از محیط طبیعی استخر از جمله زی شناوران گیاهی و جانوری ، کفزیان و گیاهان علوفه ای موجود در استخر تامین می گردد.

۱) ماهی فیتوفاک یاکپور نقره ای

فیتوپلانکتون خوار بوده واز پلانکتونهایی که اندازه آنها حدود ۲۰ میکرون است تغذیه می نماید.

۲) ماهی کپور سرگنده یا بیگ هد

زئوپلانکتون خوار بوده واز زی شناوران جانوری با اندازه ۶۰ میکرون تغذیه می نماید و از روتیفرها ، سخت پوستان کوچک و آلگهای درشت نیز تغذیه می نماید.

▪ نکته : تولید دو گونه یادشده در استخرهای پرورش نیازی به غذای دستی نداشته وبا عمل کوددهی وبارور سازی استخر میتوان این دو گونه ماهی را با حداقل هزینه تولید نمود.

۳) ماهی آمور

از گیاهان عالی وماکروفیت ها تغذیه می نماید.اینماهیبرای تولید یک کیلوگرم گوشت نیاز به ۲۵ تا ۳۰ کیلوگرم علوفه سبز دارد.

۴) ماهی کپور معمولی :

همه چیز خوار بوده واز جانوران کفزی ، شیرونومیده ها وموجودات پلانکتونی درشت تغذیه می نماید.

بمنظور سرعت بخشیدن به رشد دو گونه اخیر (آمور ـ کپور) پرورش دهنده ناگزیر است از غذای دستی استفاده نماید. بدین منظور برای تغذیه ماهی آمور از علوفه سبز (شبدرویونجه) استفاده می نماید.

برای تغذیه ماهی کپور میتوان مخلوطی از غذای دستی شامل غلات ، کنجاله ها وپودرماهی به شکل خمیری ویا از غذای کنسانتره استفاده نمود. تغذیه ماهی کپور باید درحدی باشد که ۷۰-۶۰ درصد محصول ماهی از غذای طبیعی استخر ومابقی از غذای دستی تأمین گردد.

▪ نکته های مهم:

۱) استفاده از تشت های پلاستیکی جهت تغذیه ماهی کپور به تعداد ۱۰-۵ عدد در هکتار وقاب چوبی به ابعاد ۲×۲ برای تغذیه ماهی آمور ضروری است.

۲) تشت های غذای ماهی کپور بایستی در یک طرف دیواره طولی استخر ودر خلاف جهت آخور (قاب چوبی)برای تغذیه آمور قرار داده شود.

۳) جهت تغذیه ماهیان آمور کمتر از ۱۰۰ گرم بایستی علوفه ها را قطعه قطعه کرده ودر داخل قابهای چوبی قرارداد.

۴) با توجه به مصرف غذای کپور توسط ماهی آمور وبمنظور جلوگیری از تغذیه ماهی آمور از کنسانتره کپور بایستی غذای ماهی آمور ۲-۱ ساعت زودتر داده شود.

● تغذیه ماهیان سردابی(قزل آلا)

ازآنجائیکه آزاد ماهیان در محیط طبیعی از نرمتنان , حشرات آبزی , سخت پوستان کوچک و… تغذیه مینماید در شرایط پرورش می بایست نیازهای تغذیه ای آنان از نظر پروتئین , چربی ها , قندها , ویتامین ها و مواد معدنی توسط غذای کنسانتره تأمین کند. میزان نیازمندی ماهیان به مواد فوق با وزن ماهی تغییر می کند به همین جهت غذای کنسانتره ماهیان با توجه به اندازه ماهی در اندازه های مختلف وبا ترکیبات مختلف ساخته می شود.

● انواع غذای کنسانتره ماهی قزل آلا

۱) غذای آغازین(sft) با میزان پروتئین بالاتراز (۵۰-۴۵)درصد،برای ماهیان کمتراز ۵ گرم

۲) غذای رشد(fft) بامیزان پروتئین بطورمتوسط(۴۵-۴۰) درصد ،برای ماهیان ۳۰-۵ گرم

۳) غذای پرواری (gft ) با میزان پروتئین حدود(۴۰۳۵) درصد ،برای ماهیان ۳۵۰-۳۰ گرم

۴) غذای مولدین(bft )با میزان پروتئین(۴۵-۴۰)درصد،برای ماهیان مولد (بیش از ۳۵۰گرم)

● نحوه و میزان غذادهی ماهی قزل آلا :

در صورتی که غذادهی به صورت دستی انجام میشود میزان غذای ماهی قزل آلا پس از محاسبه ، داخل سطل ریخته واز روی دیواره استخر توسط کارگر به داخل استخر پخش می گردد.

▪ طریقه محاسبه غذا بدین صورت است.

درصدغذادهی× بیوماس ماهی= میزان کل غذا

بیوماس ماهی از ضرب تعداد ماهی بر متوسط وزن ماهیان بدست می آید.

درصد غذادهی با توجه به سایز ماهی ودمای آب وبراساس جدول غذادهی بدست می آید
تغذیه ماهیان پرورشی(گرمآبی)

از آنجا که سهم عمده ای از هزینه های پرورش ماهی مربوط به تأمین غذاست لذا توجه به مسائل تغذیه ای از جمله نوع غذا ، مقدار غذا ، زمان غذادهی وهمچنین ارتباط تغذیه با سایر عوامل از جمله درجه حرارت آب واندازه ماهی بسیار مهم است.از آنجا که شرایط پرورش وعادات تغذیه ای ماهیان سردابی وگرمابی متفاوت است مسائل تغذیه ای آنها در دو بخش بررسی می گردد.

الف) تغذیه ماهیان گرمابی

با توجه به اینکه پرورش ماهیان گرمابی بصورت توأم وچهار گونه ای در استخرهای خاکی انجام میشود. لذا بخشی از نیازهای غذایی آنها از محیط طبیعی استخر از جمله زی شناوران گیاهی و جانوری ، کفزیان و گیاهان علوفه ای موجود در استخر تامین می گردد.

۱) ماهی فیتوفاک یاکپور نقره ای

فیتوپلانکتون خوار بوده واز پلانکتونهایی که اندازه آنها حدود ۲۰ میکرون است تغذیه می نماید.

۲) ماهی کپور سرگنده یا بیگ هد

زئوپلانکتون خوار بوده واز زی شناوران جانوری با اندازه ۶۰ میکرون تغذیه می نماید و از روتیفرها ، سخت پوستان کوچک و آلگهای درشت نیز تغذیه می نماید.

▪ نکته : تولید دو گونه یادشده در استخرهای پرورش نیازی به غذای دستی نداشته وبا عمل کوددهی وبارور سازی استخر میتوان این دو گونه ماهی را با حداقل هزینه تولید نمود.

۳) ماهی آمور

از گیاهان عالی وماکروفیت ها تغذیه می نماید.اینماهیبرای تولید یک کیلوگرم گوشت نیاز به ۲۵ تا ۳۰ کیلوگرم علوفه سبز دارد.

۴) ماهی کپور معمولی :

همه چیز خوار بوده واز جانوران کفزی ، شیرونومیده ها وموجودات پلانکتونی درشت تغذیه می نماید.

بمنظور سرعت بخشیدن به رشد دو گونه اخیر (آمور ـ کپور) پرورش دهنده ناگزیر است از غذای دستی استفاده نماید. بدین منظور برای تغذیه ماهی آمور از علوفه سبز (شبدرویونجه) استفاده می نماید.

برای تغذیه ماهی کپور میتوان مخلوطی از غذای دستی شامل غلات ، کنجاله ها وپودرماهی به شکل خمیری ویا از غذای کنسانتره استفاده نمود. تغذیه ماهی کپور باید درحدی باشد که ۷۰-۶۰ درصد محصول ماهی از غذای طبیعی استخر ومابقی از غذای دستی تأمین گردد.

▪ نکته های مهم:

۱) استفاده از تشت های پلاستیکی جهت تغذیه ماهی کپور به تعداد ۱۰-۵ عدد در هکتار وقاب چوبی به ابعاد ۲×۲ برای تغذیه ماهی آمور ضروری است.

۲) تشت های غذای ماهی کپور بایستی در یک طرف دیواره طولی استخر ودر خلاف جهت آخور (قاب چوبی)برای تغذیه آمور قرار داده شود.

۳) جهت تغذیه ماهیان آمور کمتر از ۱۰۰ گرم بایستی علوفه ها را قطعه قطعه کرده ودر داخل قابهای چوبی قرارداد.

۴) با توجه به مصرف غذای کپور توسط ماهی آمور وبمنظور جلوگیری از تغذیه ماهی آمور از کنسانتره کپور بایستی غذای ماهی آمور ۲-۱ ساعت زودتر داده شود.

● تغذیه ماهیان سردابی(قزل آلا)

ازآنجائیکه آزاد ماهیان در محیط طبیعی از نرمتنان , حشرات آبزی , سخت پوستان کوچک و… تغذیه مینماید در شرایط پرورش می بایست نیازهای تغذیه ای آنان از نظر پروتئین , چربی ها , قندها , ویتامین ها و مواد معدنی توسط غذای کنسانتره تأمین کند. میزان نیازمندی ماهیان به مواد فوق با وزن ماهی تغییر می کند به همین جهت غذای کنسانتره ماهیان با توجه به اندازه ماهی در اندازه های مختلف وبا ترکیبات مختلف ساخته می شود.

● انواع غذای کنسانتره ماهی قزل آلا

۱) غذای آغازین(sft) با میزان پروتئین بالاتراز (۵۰-۴۵)درصد،برای ماهیان کمتراز ۵ گرم

۲) غذای رشد(fft) بامیزان پروتئین بطورمتوسط(۴۵-۴۰) درصد ،برای ماهیان ۳۰-۵ گرم

۳) غذای پرواری (gft ) با میزان پروتئین حدود(۴۰۳۵) درصد ،برای ماهیان ۳۵۰-۳۰ گرم

۴) غذای مولدین(bft )با میزان پروتئین(۴۵-۴۰)درصد،برای ماهیان مولد (بیش از ۳۵۰گرم)

● نحوه و میزان غذادهی ماهی قزل آلا :

در صورتی که غذادهی به صورت دستی انجام میشود میزان غذای ماهی قزل آلا پس از محاسبه ، داخل سطل ریخته واز روی دیواره استخر توسط کارگر به داخل استخر پخش می گردد.

▪ طریقه محاسبه غذا بدین صورت است.

درصدغذادهی× بیوماس ماهی= میزان کل غذا

بیوماس ماهی از ضرب تعداد ماهی بر متوسط وزن ماهیان بدست می آید.

درصد غذادهی با توجه به سایز ماهی ودمای آب وبراساس جدول غذادهی بدست می آید.
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

استخراج كلاژن از پوست مرغ

محصولات فرعي حاصل از توليدات طيور به غير از استفاده جهت تهيه خوراك دام به فرآورده هاي با ارزش ديگري تبديل نمي شوند. اخيرا اساتيد دانشگاه كبك (Quebec) و نيز پژوهشگران مركز تحقيقات و توسعه كشاورزي و خواربار اين ايالت در كشور كانادا طي پژوهشي از پوست مرغ به منظور استحصال كلاژن به عنوان يك محصول ارزشمند در صنايع گوناگون استفاده كرده اند. به اين منظور محققين فوق ابتدا پوست مرغ را چرخ كرده و سپس به منظور استخراج چربي تا دماي 40 يا 60 درجه درجه سانتي گراد حرارت دادند. بعد از جداسازي مكانيكي، كلاژن باقي مانده در فاز جامد با استفاده از پپسين و يا اتيلن دي امين استخراج گرديد. سپس با استفاده از روش هاي SDS Page ، نشان دار كردن ژن، تعيين باقي مانده تيروزين و نيز كاربرد ميكروسكوپ الكتروني، تيپ I و III كلاژن جدا و شناسايي گرديد. تمامي محتوي كلاژن پوست متعاقب حرارت دادن فاز جامد در 40 درجه سانتيگراد جدا شد. ميزان استحصال طي روندهاي گوناگون متفاوت بود و با استفاده از پپسين ميزان 9/38 درصد كلاژن و با استفاده از اتيلن دي آمين ميزان 1/25 درصد از كلاژن پوست استخراج گرديد. نسبت تيپ I و III كلاژن با استفاده از پپسين معادل 4/74 به 8/19 درصد و در مورد اتيلن دي آمين 4/62 به 7/31 بود. از نتايج اين آزمايش چنين استنباط گرديد كه پوست مرغ يك منبع بسيار مناسب جهت استخراج كلاژن با كيفيت عالي مي باشد
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

واكسيناسيون طيور گوشتي

برنامه پيشنهادي گروه طيور سازمان دامپزشكي كشور در زمينه واكسيناسيون طيور گوشتي

نام بيماري : برونشيت عفوني
نوبت: اول - نوع واكسن : H120 - سن واكسيناسيون: يك روزگي - روش واكسيناسيون : ترجيحا اسپري و يا قطره چشمي
توضيحات: انجام واكسيناسيون به طريقه اسپري منوط به به عدم آلودگي گله به مايكوپلاسما گالي سپتيكوم ميباشد

نام بيماري : برونشيت عفوني
نوبت: دوم - نوع واكسن : H120 - سن واكسيناسيون: در 14روزگي - روش واكسيناسيون : ترجيحا آشاميدني
توضيحات : بستگي به شرايط منظقه خواهد داشت

نام بيماري : نيوكاسل
نوبت: اول - نوع واكسن : b1و روغني - سن واكسيناسيون: در 10روزگي - روش واكسيناسيون : (B1)قطره چشمي روغني- تزريقي
توضيحات : واكسيناسيون بستگي به ألودگي محيط وبا توجه به تيتر آنتي بادي گله مادر صورت ميگيرد

نام بيماري : نيوكاسل
نوبت: دوم - نوع واكسن : لاسوتا- سن واكسيناسيون: در 18روزگي - روش واكسيناسيون : ترجيحاآشاميدني وقطره چشمي
توضيحات : واكسيناسيون بستگي به ألودگي محيط وبا توجه به تيتر آنتي بادي گله مادر صورت ميگيرد

نام بيماري : گامبورو
نوبت: اول - نوع واكسن : زنده - سن واكسيناسيون: در 12- 14 روزگي - روش واكسيناسيون : ترجيحاآشاميدني وقطره چشمي
توضيحات : واكسيناسيون بستگي به ألودگي محيط وبا توجه به تيتر آنتي بادي گله مادر صورت ميگيرد

نام بيماري : گامبورو
نوبت: دوم - نوع واكسن : زنده - سن واكسيناسيون: در 18- 22 روزگي - روش واكسيناسيون : آشاميدني
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

تهويه در جوجه كشي


تهويه در جوجه كشي
Dr. P.G. KOLTE

تهويه در كارخانجات جوجه‌كشي، از عوامل حياتي در مديريت جوجه‌كشي است اما اغلب مورد توجه قرار نمي‌گيرد. با توجه به پيدايش نژادهاي طيور پر محصول كنوني، سيستم‌هاي متداول تهويه، كارائي لازم را ندارند. تا چند سال پيش، نيمچه‌هاي گوشتي در مدت 45 روز به وزن 1/5 كيلوگرم مي‌رسيدند ولي اكنون اين وزن را در 35 روز بدست مي‌آورند.
رشد جنين از زمان تخم‌گذاري شروع مي‌شود، لذا از هنگام چيدن تخم‌مرغ در دستگاه و از ساعت اول جوجه‌كشي نياز به تهويه وجود دارد. تهويه در واقع در دسترس قراردادن هواي تازه با درجه حرارت و رطوبت معين براي جنين مي‌باشد. نژادهاي پر محصول گوشتي كنوني، براي رسيدن به وزن و ضريب تبديل مطلوب نياز به سطح بالاتري از سوخت و ساز دارند. لذا در اين گونه نژادها، طبعاً جنين‌ها در زمان جوجه‌كشي حرارت و بخار آب و دي اكسيد كربن بيشتري توليد مي‌كنند.
تخم‌مرغ جوجه كشي 15 درصد از وزن خود را در زمان جوجه‌كشي بصورت بخار آب از دست داده و درصد دي اكسيد كربن در كيسه هوايي از مقدار 25 درصد به 6 درصد افزايش يافته و مقدار اكسيژن از 20 درصد به 14 درصد كاهش مي‌يابد، لذا سيستم تهويه جوجه‌كشي بايد قادر به تأمين حجم زيادي از هواي تازه براي تأمين نياز جنين‌ها باشد.
يك تخم‌مرغ از68 تا 70 درصد آب تشكيل شده است و جنين در 21 روز زمان جوجه‌كشي با بهره برداري از مواد مغذي تخم‌مرغ و مصرف كردن حدود 6 ليتر اكسيژن تقريباً 4/5 ليتر دي اكسيد كربن و 11 ليتر بخار آب توليد مي‌كند كه بايد توسط تهويه از محيط خارج شود، در غير اين صورت باعث اشكالاتي در كيفيت جوجه درآوري مانند طولاني شدن زمان جوجه‌كشي، افزايش درصد جوجه‌هاي نوك زده ولي از تخم خارج نشده، شكم و ناف خميري
( button navels) و قرمزي ساق و زانو ( red hocks) مي‌گردد.
تأمين مقدار كافي حرارت، رطوبت و اكسيژن براي جوجه كشي حياتي است و در غير اين صورت كارايي دستگاههاي جوجه‌كشي كاهش قابل ملاحظه‌اي خواهند يافت.



مترجم: مهندس توفيق شريف‌پور
نشريه داخلي علمي- خبري شركت
تهويه در جوجه كشي
Dr. P.G. KOLTE

تهويه در كارخانجات جوجه‌كشي، از عوامل حياتي در مديريت جوجه‌كشي است اما اغلب مورد توجه قرار نمي‌گيرد. با توجه به پيدايش نژادهاي طيور پر محصول كنوني، سيستم‌هاي متداول تهويه، كارائي لازم را ندارند. تا چند سال پيش، نيمچه‌هاي گوشتي در مدت 45 روز به وزن 1/5 كيلوگرم مي‌رسيدند ولي اكنون اين وزن را در 35 روز بدست مي‌آورند.
رشد جنين از زمان تخم‌گذاري شروع مي‌شود، لذا از هنگام چيدن تخم‌مرغ در دستگاه و از ساعت اول جوجه‌كشي نياز به تهويه وجود دارد. تهويه در واقع در دسترس قراردادن هواي تازه با درجه حرارت و رطوبت معين براي جنين مي‌باشد. نژادهاي پر محصول گوشتي كنوني، براي رسيدن به وزن و ضريب تبديل مطلوب نياز به سطح بالاتري از سوخت و ساز دارند. لذا در اين گونه نژادها، طبعاً جنين‌ها در زمان جوجه‌كشي حرارت و بخار آب و دي اكسيد كربن بيشتري توليد مي‌كنند.
تخم‌مرغ جوجه كشي 15 درصد از وزن خود را در زمان جوجه‌كشي بصورت بخار آب از دست داده و درصد دي اكسيد كربن در كيسه هوايي از مقدار 25 درصد به 6 درصد افزايش يافته و مقدار اكسيژن از 20 درصد به 14 درصد كاهش مي‌يابد، لذا سيستم تهويه جوجه‌كشي بايد قادر به تأمين حجم زيادي از هواي تازه براي تأمين نياز جنين‌ها باشد.
يك تخم‌مرغ از68 تا 70 درصد آب تشكيل شده است و جنين در 21 روز زمان جوجه‌كشي با بهره برداري از مواد مغذي تخم‌مرغ و مصرف كردن حدود 6 ليتر اكسيژن تقريباً 4/5 ليتر دي اكسيد كربن و 11 ليتر بخار آب توليد مي‌كند كه بايد توسط تهويه از محيط خارج شود، در غير اين صورت باعث اشكالاتي در كيفيت جوجه درآوري مانند طولاني شدن زمان جوجه‌كشي، افزايش درصد جوجه‌هاي نوك زده ولي از تخم خارج نشده، شكم و ناف خميري
( button navels) و قرمزي ساق و زانو ( red hocks) مي‌گردد.
تأمين مقدار كافي حرارت، رطوبت و اكسيژن براي جوجه كشي حياتي است و در غير اين صورت كارايي دستگاههاي جوجه‌كشي كاهش قابل ملاحظه‌اي خواهند يافت.



مترجم: مهندس توفيق شريف‌پور
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

دماي آب مصرفي طيور تخمگذار

به طور معمول به پرورش دهندگان طيور تخمگذار توصيه شده است كه دماي آب مصرفي طيور را تا حد امكان ، به خصوص وقتي كه درجه حرارات محيط افزايش مي يابد ، خنك نگهدارند .
در دانشگاه يووا دو آزمايش در اين رابطه انجام گرديد . در آزمايش اول آبي با دماي0c18 يا 27 درجه سانتي گراد براي مرغهاي تخمگذار داراي سن 29 هفتگي كه در دماي محيطي متوسط 31 درجه سانتيگراد براي مدت 4 هفته نگهداري مي شدند ، تامين گردد . در دو هفته نخستين آزمايش ، مرغهايي كه آبي با دماي 18 درجه سانتي گراد دريافت مي كردند مصرف غذاي بيشتري داشتند ولي بعد از دو هفته تغييري مشاهده نشد . مصرف آب تحت تاثير دماي آب نبود ولي با افزايش درجه حرارت محيط ، مصرف آب افزايش يافت .
در آزمايش دوم ، آبي با دماي 15 ، 19 ، 23 و يا 27 درجه سانتي گراد در دماي محيطي متوسط 5/32 درجه سانتي گراد براي مرغها مهيا گرديد . مصرف غذا در نخستين هفته تقريبا 30% افت كرد ولي اثر دماي آب مصرفي همچون آزمايش اول به وضوح مشخص نبود . زمانيكه دماي آب به 23 درجه سانتي گراد رسيد، كاهش مصرف غذا مشهود بود . همچنين پرندگان در طول انجام آزمايش در اين تيمار به طور بارز آب بيشتري مصرف كردند . با اين وجود ، محققين اختلافات بارزي ميان تك تك مرغها در هنگام پاسخ به درجه حرارتهاي مختلف محيطي و دماهاي مختلف آب مصرفي يافتند .
در تمامي موارد ، كاهش مصرف خوراك در آغاز وقوع افزايش دماي محيط وجود داشت و در طي انجام اين آزمايشات به خوبي به اثبات رسيد . لازم به ذكر است پرندگان در نهايت با درجه حرارت بالا سازش مي يابند ولي آب خنك مي تواند اين مراحل را تسريع بخشد و پاسخ منفي پرنده را در ابتداي واكنش كاهش دهد
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

بيماري برونشيت در طيور


براي اولين بار در سال 1931بيماري برونشيت در ايالات متحده گزارش شد و در سال 1960 ميلادي همه گيري آن در تمام نقاط دنيا مخابره گرديده است.از آن تاريخ تا به امروز اين بيماري به علت بر جاي گزاردن اثرات سوء تنفسي و تناسلي از يك سو و شيوع شديدو تكامل ضمني از سوي ديگر يكي از مشكلات صنعت پرورش طيور بوده است.
ابتلا به ويروس اين بيماري ( I B V ) باعث بروز علايم باليني ويژه اي در دستگاه تنفس مي شود.
در طيور ويروس V I B براساس نوع ترشحات توده هاي فيبرين در شاخه هاي ناي باعث بروز تلفات در گله مي شود.بدين ترتيب ممكن است علايم تنفسي I B V چندان جدي نباشند اما بروز كاهش تخم(ويا تخمهاي بدون پوسته آهكي) لاجرم غير قابل اجتناب است.در نهايت تشكيل آلبومين آبكي و پوسته آهكي نازك از جذابيت محصول كاسته و باعث ضررهاي اقتصادي مي گردد.
برخي از سويه هاي I B V جراحاتي را در كليه ها به وجود مي آ ورند كه منجر به مرگ پرنده مي شود. اين سويه موسوم به(سويه استراليايي T - I B V ) اولين بار درسال 1963ميلادي توسط Cumming و در سال 1987ميلادي به وسيله Cowen و همكارانش گزارش شده است.
بين سالهاي دهه 1930 تا 1950 همه متفق القول بر اين عقيده بودند كه ويروس ماساچوست سروتيپ I B V رايج و همه گير درايالات متحده است. در حقيقت بيشتر سروتيپ هاي شناسايي شده از نوع ويروس ماساچوست(MMSS ) بودند ولي سروتيپهاي ديگري نيز وجود داشتند كه داراي تفاوتهاي اساسي با نوع ياد شده بودند. سروتيپهاي جديد I B V بعدها در كانكتيكات و آركانزاس توسط Wei وهمكارانش گزارش شدند.
از همان ابتدا از سويه ماساچوست واكسن تهيه شد كه امروزه در همه جاي دنيا مورد استفاده قرار مي گيرد.با شناسايي انواع جديدتر متعاقبا؛واكسنهاي جديد نيز ساخته شد.در صنعت وسيع پرورش طيور از هر دو نوع واكسنهاي زنده و غيرفعال شده(واكسن مرده) I B V به طور گسترده استفاده مي شود.
سروتيپ كانكتيكات (موسوم بهCCON I B V ) اولين بار در سال 1950ميلادي توسطJungherr و همكارانش گزارش شد و بلافاصله پس از شناسايي واكسن مربوطه نيز توليد شد.در حال حاضر اين واكسن بصورت گسترده همراه با واكسن ماساچوست بكار مي رود .اين واكسن مركب را به نام واكسن MMAS_CONN IB مي شناسند.به دليل شيوع نسبتا وسيع سروتيپ اركانزاس ؛ واكسن مربوطه نيز به سرعت ساخته شد.
اما پس از مدتي معلوم شد سويه آركانزاس مرغهايي را كه قبلا با واكسن MMSS, و حتي آنهايي را كه با واكسن MMSS_CONN IB مايه كوبي شده بودند را ميتواند آلوده كند.در سال 1997 با كشف اين موضوع واكسن متفاوتي به نام ARK-IB برضد نوع ديگر I B V معروف به IRK-type I B V در ايالت جورجيا بدست Sander و همكارانش توليد شد.
شيوع يكسان I BV در ميان مرغهاي گوشتي و همچنين انواع تخمگذار در Delaware در خلال دهه نود كه توسط Gelbو همكارانش گزارش شد حقايق جديدي را آشكار ساخت.بر اساس اطلاعات جديد وجود انواع ديگر I B V كه به لحاظ ريشه وراثتي و تشخيص سرمي يكسان بودند اثبات مي شد .سويه هاي جديد با مشخصات فوق الذكر (مثل سويه DE /072 /92 ) قادر بودند هر دو گروه طيور گوشتي و تخمگذار را مبتلا كنند. سويه DE /072 I B V را مي توان بصورت نوعي واكسن تجاري بدست آورد (برگرفته از Scheriing _Plought Animal Health, union N.J. ) . بعدها آشكار شد سروتيپ DE /072 رابطه نزديكي با نوع DI466 دارد كه در هلند از اين سويه در واكسنهاي تجاري استفاده ميشود.
در ايالت جورجيا اساسا آلودگي سروتيپ DE /072 I B V به وفور ديده مي شد اما بزودي رقيب جديدي براي DE / 072 پيدا شد. نام سويه جديد Georgia 98 بود. بر اساس تحقيقات معلوم شد سويه جديد بسيار شبيه به DE /072 است اما به لحاظ ژنتيكي متفاوت مي باشد (lee و همكارانش) .
وجود اين واريته هاي جديد در مكزيك ( توسط Escorcia وهمكارانش) و همچنين در برزيل ، ونزويلا، ايتاليا، ، هلند وانگلستان گزارش شده است. واكسن جديدي موسوم به 4 / 91 توسط Cook و همكارانش تعريف و تهيه شد كه Intervet براي اولين بار آن را آزمود و عرضه كرد.
بر اساس گزارشهاي Di Fabio و همكارانش واكسن 4 / 91 به طور وسيعي در اروپاو امريكاي جنوبي به ويژه در برزيل بكار گرفته مي شود. بسياري از نمونه هاي خارجي ويروس I B V با سروتيپ هاي شناخته شده اي نظير 4 /91 قرابت مولكولي نشان داده اند. بر اساس تحقيقات Collison و همكارانش ،امروزه همه بر اين باورند كه نقل و انتقال طيور و انواع واكسنهاي I B V بين مناطق مختلف موجب تلفيق ويژگيهاي سروتيپ هاي I B V شده است.
گزارش هاي جديد مطالب جالب و غيرقابل انتظاري در بر دارند مثلا Esorcia از مكزيك از سويهء متفاوت I B V گزارش داده است كه به واكسن 4 /91 پاسخ نداده است و در گزارش ديگري از مكزيك Gelb و همكارانش خبر از شيوع يك سويه منحصر بفرد مكزيكي I B V داده اند . اين سويه از نوع ژنوتيپي BL_56 است در حالي كه ديگر همه گيري ها منشاء سروتيپي CONN داشته اند. در گزارش قيد شده علي رغم آنكه بسياري از گله ها با واكسن MASS_CONN I B V مايه كوبي شده اند ، اما مبتلا به برونشيت شده اند.
نمونه هاي بدست آمده از بسياري فارمهاي گوشتي آلوده به I BV در مي سي سي پي جهش هايي را در سويه ARK نشان مي دهند. اين سويه ها قرابت هاي ژنتيكي بسياري با نوع ARK_I B V دارند ، علاوه بر آن علايم آن نيز بسيار شبيه به همه گيري گزارش شده در جرجيا توسط Shi و همكارانش است.لازم به ذكر است همه گيري I B V در جرجيا از نوع ARK بود.بر اساس همين گزارش اين نوع ARK_I B V ظرف مدت يكسال در تمام ايالت شيوع پيدا كرده است. علت گسترش سريع آن وجود ايمني زيستي ضعيف ذكر شده است. Nix و همكارانش از شيوع I B V نوع ARK در فارمهاي گوشتي Delmarva خبر داده اند.مبتلايان برخي آلوده به نوع معمول اين سروتيپ بوده و بعضي نيز آلوده به ARK_DPI ,ARK 99 وانواع شبيه به واريته ديده شده در جرجيا بوده اند.

احتمالا دليل به وجود آمدن جمعيتهاي جديد ويروسي در ايالات متحده بكارگيري فصلي (در ماه هاي اكتبر و آوريل) واكسن نوع ARK است. به نظر مي رسد پس از توقف واكسيناسيون ، واكسن بجا مانده در فارم و يا ويروسهاي موجود در محيط ،گله هاي واكسينه نشده را مستعد و حساس يافته،تكثير شده ،و در نهايت باعث آلودگي فارم مي شوند.در تكميل عوامل فوق N ix و همكارانش به ضعف حفظ بهداشت سالن هاي مرغداري و عدم استفاده كافي از مواد ضدعفوني كننده نيز اشاره كردهاند. در برخي از مرغداري هاي گوشتي از بسترهاي بجا مانده از يك و يا حتي دو سال قبل نيز استفاده ميشود.
بر اساس تحقيقات چيني ها (Yu و همكارانش) بيست و چهار نمونهء شناسا يي شدهء I B V را مي توان در سه گروه ژنتيكي امريكايي ؛ اروپايي ‍، و آسيايي طبقه بندي كرد.بر اساس گفته هاي اين محققين تلفيق ژنتيكي مرتبا به خاطر تنوع ويروس I B V به وقوع مي پيوندد.
I BV توانايي زيادي در جهش ژنتيكي و تغييرات سروتيپي دارد و لذا بصورت خطري بالقوه براي صنعت پرورش طيور باقي خواهد ماند. به همين لحاظ پيش بيني ميشود واكسن آن نيز پيوسته تكامل يابد و همواره بازار گرمي داشته باشد ، هر چند كه ايمني كامل آن جاي سوال خواهد داشت. رفتار ويژه اين ويروس را مي توان قابل مقايسه با ويروس نيوكاسل دانست كه با گذشت شصت سال از تاريخ كشف آن هيچ تغيير سروتيپي نداشته است.
لذا به جهت آنكه جوجه ها را نمي توان در مقابل سروتيپ هاي گوناگون I B V واكسينه كرد ، بهتر است از واكسنهايي استفاده شود كه بهترين مقاومت را در برابر سويه هاي شايع در منطقه ايجاد مي كنند. براي انجام اين مهم بررسي سرولوژيك سويه هاي موجود در منطقه ، نمونه برداري و ايزولاسيون ويروس ها و در نهايت انجام مطالعات ايمني وحفاظتي ضروري است.در پايان بايد اضافه كرد كه جلوگيري از بيماريهاي تضعيف كننده دستگاه ايمني و عفونتهاي باكتريايي به همراه شرايط مساعد محيطي مقاومت پرنده را در مقابل اين بيماري افزايش داده و از عكس العمل منفي در مقابل واكسن مي كاهد ، همچنين تلفات ناشي از بيماريهاي تنفسي و هزينه هاي دامپزشكي وجود بيماري در فارم نيز به حد اقل مي رسند.
ترجمه مهندس وحيد حقي
براي اولين بار در سال 1931بيماري برونشيت در ايالات متحده گزارش شد و در سال 1960 ميلادي همه گيري آن در تمام نقاط دنيا مخابره گرديده است.از آن تاريخ تا به امروز اين بيماري به علت بر جاي گزاردن اثرات سوء تنفسي و تناسلي از يك سو و شيوع شديدو تكامل ضمني از سوي ديگر يكي از مشكلات صنعت پرورش طيور بوده است.
ابتلا به ويروس اين بيماري ( I B V ) باعث بروز علايم باليني ويژه اي در دستگاه تنفس مي شود.
در طيور ويروس V I B براساس نوع ترشحات توده هاي فيبرين در شاخه هاي ناي باعث بروز تلفات در گله مي شود.بدين ترتيب ممكن است علايم تنفسي I B V چندان جدي نباشند اما بروز كاهش تخم(ويا تخمهاي بدون پوسته آهكي) لاجرم غير قابل اجتناب است.در نهايت تشكيل آلبومين آبكي و پوسته آهكي نازك از جذابيت محصول كاسته و باعث ضررهاي اقتصادي مي گردد.
برخي از سويه هاي I B V جراحاتي را در كليه ها به وجود مي آ ورند كه منجر به مرگ پرنده مي شود. اين سويه موسوم به(سويه استراليايي T - I B V ) اولين بار درسال 1963ميلادي توسط Cumming و در سال 1987ميلادي به وسيله Cowen و همكارانش گزارش شده است.
بين سالهاي دهه 1930 تا 1950 همه متفق القول بر اين عقيده بودند كه ويروس ماساچوست سروتيپ I B V رايج و همه گير درايالات متحده است. در حقيقت بيشتر سروتيپ هاي شناسايي شده از نوع ويروس ماساچوست(MMSS ) بودند ولي سروتيپهاي ديگري نيز وجود داشتند كه داراي تفاوتهاي اساسي با نوع ياد شده بودند. سروتيپهاي جديد I B V بعدها در كانكتيكات و آركانزاس توسط Wei وهمكارانش گزارش شدند.
از همان ابتدا از سويه ماساچوست واكسن تهيه شد كه امروزه در همه جاي دنيا مورد استفاده قرار مي گيرد.با شناسايي انواع جديدتر متعاقبا؛واكسنهاي جديد نيز ساخته شد.در صنعت وسيع پرورش طيور از هر دو نوع واكسنهاي زنده و غيرفعال شده(واكسن مرده) I B V به طور گسترده استفاده مي شود.
سروتيپ كانكتيكات (موسوم بهCCON I B V ) اولين بار در سال 1950ميلادي توسطJungherr و همكارانش گزارش شد و بلافاصله پس از شناسايي واكسن مربوطه نيز توليد شد.در حال حاضر اين واكسن بصورت گسترده همراه با واكسن ماساچوست بكار مي رود .اين واكسن مركب را به نام واكسن MMAS_CONN IB مي شناسند.به دليل شيوع نسبتا وسيع سروتيپ اركانزاس ؛ واكسن مربوطه نيز به سرعت ساخته شد.
اما پس از مدتي معلوم شد سويه آركانزاس مرغهايي را كه قبلا با واكسن MMSS, و حتي آنهايي را كه با واكسن MMSS_CONN IB مايه كوبي شده بودند را ميتواند آلوده كند.در سال 1997 با كشف اين موضوع واكسن متفاوتي به نام ARK-IB برضد نوع ديگر I B V معروف به IRK-type I B V در ايالت جورجيا بدست Sander و همكارانش توليد شد.
شيوع يكسان I BV در ميان مرغهاي گوشتي و همچنين انواع تخمگذار در Delaware در خلال دهه نود كه توسط Gelbو همكارانش گزارش شد حقايق جديدي را آشكار ساخت.بر اساس اطلاعات جديد وجود انواع ديگر I B V كه به لحاظ ريشه وراثتي و تشخيص سرمي يكسان بودند اثبات مي شد .سويه هاي جديد با مشخصات فوق الذكر (مثل سويه DE /072 /92 ) قادر بودند هر دو گروه طيور گوشتي و تخمگذار را مبتلا كنند. سويه DE /072 I B V را مي توان بصورت نوعي واكسن تجاري بدست آورد (برگرفته از Scheriing _Plought Animal Health, union N.J. ) . بعدها آشكار شد سروتيپ DE /072 رابطه نزديكي با نوع DI466 دارد كه در هلند از اين سويه در واكسنهاي تجاري استفاده ميشود.
در ايالت جورجيا اساسا آلودگي سروتيپ DE /072 I B V به وفور ديده مي شد اما بزودي رقيب جديدي براي DE / 072 پيدا شد. نام سويه جديد Georgia 98 بود. بر اساس تحقيقات معلوم شد سويه جديد بسيار شبيه به DE /072 است اما به لحاظ ژنتيكي متفاوت مي باشد (lee و همكارانش) .
وجود اين واريته هاي جديد در مكزيك ( توسط Escorcia وهمكارانش) و همچنين در برزيل ، ونزويلا، ايتاليا، ، هلند وانگلستان گزارش شده است. واكسن جديدي موسوم به 4 / 91 توسط Cook و همكارانش تعريف و تهيه شد كه Intervet براي اولين بار آن را آزمود و عرضه كرد.
بر اساس گزارشهاي Di Fabio و همكارانش واكسن 4 / 91 به طور وسيعي در اروپاو امريكاي جنوبي به ويژه در برزيل بكار گرفته مي شود. بسياري از نمونه هاي خارجي ويروس I B V با سروتيپ هاي شناخته شده اي نظير 4 /91 قرابت مولكولي نشان داده اند. بر اساس تحقيقات Collison و همكارانش ،امروزه همه بر اين باورند كه نقل و انتقال طيور و انواع واكسنهاي I B V بين مناطق مختلف موجب تلفيق ويژگيهاي سروتيپ هاي I B V شده است.
گزارش هاي جديد مطالب جالب و غيرقابل انتظاري در بر دارند مثلا Esorcia از مكزيك از سويهء متفاوت I B V گزارش داده است كه به واكسن 4 /91 پاسخ نداده است و در گزارش ديگري از مكزيك Gelb و همكارانش خبر از شيوع يك سويه منحصر بفرد مكزيكي I B V داده اند . اين سويه از نوع ژنوتيپي BL_56 است در حالي كه ديگر همه گيري ها منشاء سروتيپي CONN داشته اند. در گزارش قيد شده علي رغم آنكه بسياري از گله ها با واكسن MASS_CONN I B V مايه كوبي شده اند ، اما مبتلا به برونشيت شده اند.
نمونه هاي بدست آمده از بسياري فارمهاي گوشتي آلوده به I BV در مي سي سي پي جهش هايي را در سويه ARK نشان مي دهند. اين سويه ها قرابت هاي ژنتيكي بسياري با نوع ARK_I B V دارند ، علاوه بر آن علايم آن نيز بسيار شبيه به همه گيري گزارش شده در جرجيا توسط Shi و همكارانش است.لازم به ذكر است همه گيري I B V در جرجيا از نوع ARK بود.بر اساس همين گزارش اين نوع ARK_I B V ظرف مدت يكسال در تمام ايالت شيوع پيدا كرده است. علت گسترش سريع آن وجود ايمني زيستي ضعيف ذكر شده است. Nix و همكارانش از شيوع I B V نوع ARK در فارمهاي گوشتي Delmarva خبر داده اند.مبتلايان برخي آلوده به نوع معمول اين سروتيپ بوده و بعضي نيز آلوده به ARK_DPI ,ARK 99 وانواع شبيه به واريته ديده شده در جرجيا بوده اند.

احتمالا دليل به وجود آمدن جمعيتهاي جديد ويروسي در ايالات متحده بكارگيري فصلي (در ماه هاي اكتبر و آوريل) واكسن نوع ARK است. به نظر مي رسد پس از توقف واكسيناسيون ، واكسن بجا مانده در فارم و يا ويروسهاي موجود در محيط ،گله هاي واكسينه نشده را مستعد و حساس يافته،تكثير شده ،و در نهايت باعث آلودگي فارم مي شوند.در تكميل عوامل فوق N ix و همكارانش به ضعف حفظ بهداشت سالن هاي مرغداري و عدم استفاده كافي از مواد ضدعفوني كننده نيز اشاره كردهاند. در برخي از مرغداري هاي گوشتي از بسترهاي بجا مانده از يك و يا حتي دو سال قبل نيز استفاده ميشود.
بر اساس تحقيقات چيني ها (Yu و همكارانش) بيست و چهار نمونهء شناسا يي شدهء I B V را مي توان در سه گروه ژنتيكي امريكايي ؛ اروپايي ‍، و آسيايي طبقه بندي كرد.بر اساس گفته هاي اين محققين تلفيق ژنتيكي مرتبا به خاطر تنوع ويروس I B V به وقوع مي پيوندد.
I BV توانايي زيادي در جهش ژنتيكي و تغييرات سروتيپي دارد و لذا بصورت خطري بالقوه براي صنعت پرورش طيور باقي خواهد ماند. به همين لحاظ پيش بيني ميشود واكسن آن نيز پيوسته تكامل يابد و همواره بازار گرمي داشته باشد ، هر چند كه ايمني كامل آن جاي سوال خواهد داشت. رفتار ويژه اين ويروس را مي توان قابل مقايسه با ويروس نيوكاسل دانست كه با گذشت شصت سال از تاريخ كشف آن هيچ تغيير سروتيپي نداشته است.
لذا به جهت آنكه جوجه ها را نمي توان در مقابل سروتيپ هاي گوناگون I B V واكسينه كرد ، بهتر است از واكسنهايي استفاده شود كه بهترين مقاومت را در برابر سويه هاي شايع در منطقه ايجاد مي كنند. براي انجام اين مهم بررسي سرولوژيك سويه هاي موجود در منطقه ، نمونه برداري و ايزولاسيون ويروس ها و در نهايت انجام مطالعات ايمني وحفاظتي ضروري است.در پايان بايد اضافه كرد كه جلوگيري از بيماريهاي تضعيف كننده دستگاه ايمني و عفونتهاي باكتريايي به همراه شرايط مساعد محيطي مقاومت پرنده را در مقابل اين بيماري افزايش داده و از عكس العمل منفي در مقابل واكسن مي كاهد ، همچنين تلفات ناشي از بيماريهاي تنفسي و هزينه هاي دامپزشكي وجود بيماري در فارم نيز به حد اقل مي رسند.
ترجمه مهندس وحيد حقي
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

توضيحاتي پيرامون بيماري نيوكاسل :

طبقه بندی عامل این بیماری :
خانواده ویروس :Paramyxo Viridae,Genus Rubula Virus

دما : عامل این بیماری در مدت سی دقیقه در دمای شصت درجه سانتی گراد و در مدت زمان سه ساعت در پنجاه و شش درجه سانتی گراد غیر فعال میشود .

PH: عامل این بیماری در PH اسیدی توانایی مقاومت ندارد و غیر فعال میشود .
عامل این بیماری همچنین در موادی مانند فرمالین و فنول ها غیر فعال میشود .
لازم به ذکر است که عامل این بیماری برای مدت زمان نسبتا طولانی در دماهای بالا بخصوص در مدفوع زنده می ماند .

همه گیر شناسی :

میزبانان :
• بسیاری از گونه های پرندگان ( هم وحشی و هم اهلی ).
• مرغها آسیب پذیرترین و مستعد ترین پرندگان در برابر این بیماری هستند و اردک و بوقلمون کمترین آسیب پذیری را در برابر این بیماری دارند .
• یک نوع از عوامل انتقال این نوع بیماری در برخی از پرندگان وحشی یافت میشود .
بایستی به این مورد توجه کرد که میزان مرگ و میر در دوران این بیماری در میان بسیاری از پرندگان به کشش ویروس بستگی دارد .

اشاعه :
• ارتباط مستقیم با ترشحات و بخصوص مدفوع پرندگان درگیر با بیماری .
• غذای آلوده .
• آب آلوده .
• وسایل آلوده .
• محیط و محوطه آلوده .
• لباسهای آلوده افراد مرتبط با پرندگان .
• و......

منابع ویروس :
• ترشحات چرکین از دستگاه تنفسی .
• مدفوع آلوده .
• تمامی قسمتهای لاشه پرنده بیمار .
ویروس این بیماری در خلال دوران بیماری و در دوره ایی محدود و در طول دوران نقاهت میتواند پخش شود .
همچنین برخی از پرندگان قادر هستند که ویروس نیوکاسل را برای مدت یکسال با خود حمل کرده و در محیط پخش کنند .

نحوه بروز بیماری :
بیماری نیوکاسل در بسیاری از کشورهای جهان ، بومی و خاص همان مناطق میباشد . برخی از کشورهای اروپایی نیز برای سالهای دراز عاری از این بیماری کشنده و ویروس هولناک بودند .
دوره بروز این بیماری با توجه به نوع آن بین چهار تا شش روز میباشد .

ضایعات کلینیکی :
نشانه های تنفسی و عصبی :
• سرفه کردن و نفس نفس زدن .
• بالهای افتاده و آویزان .
• پاهای کشیده .
• پیچیدگی سر و گردن .
• افسردگی و عدم انجام فعالیتهای عادی .
• فلج شدن کامل پرنده .
• تخم مرغهای پرندگان آلوده ، پوسته های زبر و یا نازک دارند و همچنین آلبومین آنها میتواند حالت آبکی داشته باشد .
• تولید تخم مرغ کم شده و در برخی مواقع نیز تولید قطع میشود .
• مدفوع پرندگان مبتلا اسهالی بوده و سبز رنگ است .
• همچنین تورم در بافتهای اطراف چشم و گردن پرندگان درگیر با این بیماری دیده میشود .

میزان مرگ و میر:
میزان مرگ و میر در دوران این بیماری به عوامل زیر بستگی دارد :
• میزان کشندگی ویروس مورد نظر .
• کشش ویروس .
• چگونگی پاسخ دادن به ایمنی واکسن .
• وضعیت محیطی .
• وضعیت گله .

ضایعات :
پرندگان زیادی را بایستی مورد آزمایش قرار داد تا ضایعات خاصی را در یک جمعیت مورد توجه قرار داد .
تشخیص این بیماری را بایستی تا پس از جداسازی ویروس و شناسایی کامل آن به تعویق انداخت .
ضایعاتی که در این بیماری ممکن است یافت شود عبارتند از :
• دیده شدن پرخونی و در برخی از مواقع خونریزی در مخاط نای .
• ادم ، خونریزی و یا نکروزیز و التهاب در بافتهای لنفاوی و یا موکوس دیواره روده .
• ادم ، خونریزی و یا حتی از بین رفتن و فساد تخمدانها .
• ادم در اطراف بافتهای پیش از نای در گردن و بخصوص در محل ورودی نای .

این بیماری ممکن است که با برخی از بیماریها اشتباه گرفته شود . این بیماریها عبارتند از :
• Fowl Cholera .
• Avian Influenza .
• Laryngotracheitis .
• Fowl Pox ( Diphteritic Form ).
• Psittacosis ( Chlamydiosis ) (Psittacosis Birds ).
• Mycoplasmosis .
• Infectious Bronchitis .
• Pacheco’s Parrot Disease (Psittacosis Birds ).
همچنین ممکن است به اشتباه برخی از اختلالات مدیریتی مانند فقر آب ، غذا یا هوا تشخیص داده شود .

تشخیص در لابراتوار :
روال انجام این کار :
شناسایی عامل بیماری :
گرفتن آزمایش بوسیله واکسیناسیون جنین جوجه های نه تا یازده روزه در درون تخم مرغ توسط :
• آزمایش فعالیت Haemagglutination .
• جلوگیری از فعالیت Haemagglutination بوسیله آنتی سرم اختصاصی ویروس نیوکاسل .

برآوردهای پاتوژنسیتی :
• آزمایش نشان گذاری در فیبروبلاست جنین کشت داده شده .
• برآورد میانگین زمان مرگ در جنین جوجه .
• ( ICPI ) در جوجه های یکروزه .
• (IVPI ) در جوجه های شش هفته ایی .

آزمایشهای سرولوژیک :
• Elisa ..
• نمونه خون .
• نمونه سرم .

نمونه گیری :
نمونه های لازم برای تشخیص این بیماری از کلوآک ، نای یا مدفوع پرندگان زنده گرفته میشود . همچنین میتوان نمونه گیری از مدفوع و یا ارگانهای مشترک پرندگان مرده را صورت داد .

پیشگیری و کنترل :
باید توجه کرد که این بیماری متاسفانه هیچگونه درمانی ندارد .

اقدامات بهداشتی :
• جداسازی مطلق و شدید در هنگام بروز این بیماری( Isolation ) .
• نابودی تمامی پرندگان مبتلا و همچنین پرندگانی که در معرض ارتباط مستقیم با این بیماری قرار داشته اند .
• ضدعفونی کامل و دقیق محوطه های درگیر و غیر درگیر .
• انهدام درس و صحیح لاشه ها .
• کنترل میزان آفتها در گله .
• پرهیز و اجتناب از تماس با پرندگانی که وضعیت سلامتی مشخصی ندارند .
• کنترل میزان رفت و آمد افراد .
• بهتر است که تمامی طیور موجود در فارم همسن باشند .

اقدامات درمانی :
واکسیناسیون با واکسنهای امولوسیون روغنی و همچنین واکسنهای زنده میتواند بصورت چشمگیری سبب کاهش تلفات در گله های طیور بشود .
واکسن B1 زنده و لاتوسا بایستی در آب آشامیدنی محلول شود و یا بصورت اسپری دانه درشت استفاده شود . این واکسنها را گاهی نیز در داخل بینی استفاده می کنند .
جوجه های سالم بایستی هرچه زودتر بین روزهای یکم تا چهارم زندگی واکسینه بشوند ، ولی تاخیر در واکسیناسیون اثرات واکسن را در هفته های دوم یا سوم کاهش می دهد .
برخی از عفونتها مانند مایکوپلاسما ممکن است واکنش واکسن را شدیدتر کند . در این موارد میتوان از واکسنهای با ویروس کشته شده استفاده کرد .
تهیه ، تنظیم و ترجمه :

علیرضا گائینی ، دانشجوی رشته دکترای دامپزشکی ، دانشگاه آزاد اسلامی ، واحد گرمسار .

نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

آفلاتوكسين در طيور :

آفلاتوکسین یکی از مهمترین بیماریهای مخرب و وسیع الطیف غیر مسری میباشد که توانایی بیمار کردن تمامی گونه های طیور را دارد .
آفلاتوکسینها محصول ثانویه متابولیک قارچ Aspergillus’s Flavus میباشند . انگلی که تقریبا در همه جای طبیعت وجود دارد . بصورت طبیعی غلات ، اجزای غذای آماده شده و غذاهای مخلوط شده میتوانند بوسیله این قارچ آلوده شوند . در این حالت قارچها توکسینها را در غلات یا سایر اجزاء غذای آماده شده گسترش میدهند . این عمل بخاطر متابولیسم سریع درون Phialide میباشد که ناشی از فرم Conidia میباشد .
آسپرژیلوس چهار توکسین بنامهای :
• B1
• B2
• G1
• G2
میسازد . در میان این توکسینها B1 در طیور یک مورد نگران کننده است . این توکسینها متعلق به گروه ترکیبات (( Difurano Coumarin )) میباشد . با نفوذ توکسینها در بدن در برخی از سیستمها مانند گنادها مشکلاتی پدید می آید . همچنین در سیستم تنفسی نیز مشکلاتی دیده خواهد شد . آفلاتوکسین به برخی از علتها سبب خسارات شدید اقتصادی در کشورهای پیشرفته میشود . برخی از این علل عبارتند از :
• آب و هوای شدیدا گرم .
• خرمن کردن محصولات در شرایط نامطلوب .
• انبارکردن محصولات در شرایط نامناسب .
• نحوه انتقال نامناسب غلات .
• و...

انواع فاکتورهای تاثیرگذار آفلاتوکسین بر تولید :
فاکتورهای بیولوژیکی ، شیمیایی و فیزیکی متنوعی بروی محصول Toxin در غذاهای ترکیبی و عناصر تشکیل دهنده غذا تاثیر می گذارد .

فاکتورهای فیزیکی :
• سرعت خشک شدن .
• دما .
• دوره انبار کردن .
• آسیبهای مکانیکی .
• و...
آفلاتوکسین عموما وابسته به ذرات غلات شدیدا آسیب دیده میباشند . میتوان گفت که بجود آمدن آفلاتوکسین در غذا بعلت دمای بالای پنجاه و پنج درجه سانتی گراد میباشد . همچنین رطوبت نسبی هشتاد و پنج درصد یا بیشتر در محیط و رطوبت بالای سیزده درصد در ذرات غلات میتواند سبب بروز آن شود . پراکندگی زباله در محیط مرطوب نیز میتواند سبب اشاعه آفلاتوکسین شود .

فاکتورهای شیمیایی :
• هجوم حشرات .
• رفتار و فشردگی قارچهای حمله کرده .
• میزان وجود هاگها .
تقریبا تمامی غلات و ذرات غذا برای رشد این قارچ مستعد میباشند . مهمترین منابع آفلاتوکسین در صنعت مرغداری دانه های ذرت ، سورگوم و دانه های پودر شده میباشند که در حال حاضر میتوان آنها را از مهمترین اجزای تشکیل دهنده غذا بشمار آورد . در شرایط ایده آل آفلاتوکسین فقط به چند ساعت زمان برای آلوده کردن غذا نیاز دارد . پودر ماهی و پودر گوشت نیز بصورت موضعی در برخی از موارد حاوی درجات بالایی از مایکوتوکسین میباشد .

درجه رطوبت مناسب برای رشد آفلاتوکسین در اجزای مختلف سازنده غذا :

رطوبت ذرات غذایی
11 - 12 غلات
10 - 11 سبوس برنج و سبوس گندم
9 - 10 پودر ماهی

تاثیرات آفلاتوکسین وابسته به میزان خوراک میباشد . تغییرات ناشی از آفلاتوکسین در برخی از بافتها مانند کبد ، طحال رخ میدهد و در برخی مواقع حتی سبب زخم مثانه میشود .
بیشتری آسیبهای ناشی از آفلاتوکسین عبارتند از :
• کاهش وزن بدن و کاهش میزان تخم مرغ .
• تضعیف ایمنی بدن و همچنین تضعیف سیستم طبیعی دفاعی بدن .
• آسیبهای هپاتیک بعلت تضعیف مکانیسم Clotting .
• آفلاتوکسین همچنین میتواند کارسینوژیک و موتاژنیک باشد .

تاثیرات ایجاد شده بر وزن بدن :
از دست دادن وزن بدن معمولترین تاثیر بیولوژیک در طیور میباشد . این تاثیر زمانی بروز میکند که میزان آفلاتوکسین کم باشد و میزان آن در حدی باشد که از نظر کلینیکی غیر قابل تشخیص باشد . مصرف آفلاتوکسین و ایجاد مسمومیتهای خفیف که غالبا غیر قابل تشخیص است ، سبب بوجود آمدن خسارتهای مالی فراوانی در صنعت طیور میشود .

تاثیرات ایجاد شده بر تولیدات تخم مرغ :
بعلت مسمومیت ناشی از آفلاتوکسین ، گنادها و Infandibulum ملتهب شده و نتیجه آن کاهش تولید تخم مرغ میباشد . از اثرات دیگر این ضایعه ، بوجود آمدن مشکلات متعدد در پوسته تخم مرغ و بوجود آمدن تعداد زیادی تخم مرغهای کوچک میباشد . همچنین در مواردی نیز کاهش قابلیت هچ در تخم مرغها دیده شده است .

تهیه ، تنظیم و ترجمه :

علیرضا گائینی ، دانشجوی رشته دکترای دامپزشکی ، دانشگاه آزاد اسلامی ، واحد گرمسار .

مردادماه یکهزار و سیصد و هشتاد و چهار
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

چالشهلي مديريت طيور در شرايط استرس

مقدمه :
پیشرفتهای ژنتیکی در پرندگان صنعتی برای ما پرندگانی را با بیشترین رشد و پتانسیل بالای تولیدی فراهم کرده است . این تولیدات حساس ، بدون غذای مناسب و کافی و همچنین بدون شرایط زندگی ایده آل توانایی بروز پتانسیلشان را ندارند . فاکتورهای فیزیکی زیادی مانند :
هوا ، اجتماع ، دما ، رطوبت ، نور ، آب ، ذرات معلق در هوا ، صداها ، فضولات و... میتوانند باری محیط زندگی طیور نگران کننده بوده و حتی شرایط زندگی برای طیور را لحظه به لحظه سخت و سخت تر نماید . این شرایط استرس زا بصورت تک به تک و یا حتی گروهی اثرات خود را بر روی عملکرد فیزیولوژیکی طیور نشان میدهد .
این اثرات میتوانند بر روی : پذیرش غذا ، رشد ، بازده تولید و توانایی زنده ماندن پرندگان تاثیر بسزایی داشته باشند . این چالشها میتوانند با راه ها و فاکتورهایی که توسط مدیران فارمها ویا تولید کنندگان اعمال میشوند بهبود یابند . کاربرد این فاکتورها و راه ها در این مقاله مورد بحث و بررسی قرار خواهد گرفت .

معرفی :
تاثیرات مشترک تمامی وضعیتهای محیطی و خارجی بر روی رشد ، تولید محصولات ، رفتار و واکنشهای فیزیولوژیکی حیوانات به تاثیرات محیطی باز می گردند . با گذشت زمان ، پیشرفتهای ژنتیکی این امکان را فراهم آورده است تا رشد و پتانسیل تولید در طیور برای رسیدن به بالاترین سطح مورد بررسی قرار بگیرند . برای رشد و پیشرفتهای ژنتیکی فرصت کمی وجود دارد .
با تلاش متخصصان تغذیه ، نیازهای تغذیه ایی این دامهای از لحاظ ژنتیکی بی نظیر با دقت کامل برای حفظ بیشترین میزان رشد و تولید مشخص گردیده است . بهرحال ، در تعادل و تعامل ژنتیک ، محیط و تغذیه تنها تدارک و تهیه محیط ایده آل برای این پرندگان حساس توسط تولید کنندگان این امکان را به آنها میدهد که از امکانات ژنتیکی بهره مند شده و بهترین بهره را از غذایی که به طیور میدهند ببرند . ولی متاسفانه محیط توسط اکثر تولید کنندگان ( همان کسانی که بطور جدی به توصیه متخصصان گوش فرا نداده و جامه عمل نمی پوشانند ) نادیده گرفته میشود .
در صنعت طیور محیط ، نزدیکترین محلی است که میتوان در اطراف طیور یافت . این محیط شامل فاکتورهایی نظیر اجتماع ، هوا ، دما ، رطوبت ، نور ، آب ، غذا ، ذرات معلق در هوا ، صدا و فضولات میباشد . تمامی این فاکتورها دقیقا مورد تحقیقات قرار گرفته اند ، به بحث و مناظره گذاشته شده اند و پیشنهادهایی برای بهترین ترکیب ممکن بمنظور فراهم نمودن یک محیط زندگی ایده آل داده شده است .
در کشورهای گرمسیری مشکل فارم هایی که از اطراف باز میباشند ، عموما تغییرات و نوسانات دائمی میباشد . در محیطهایی که بخوبی محصور نشده باشند ، مدیریت ایده آل فاکتورهای یک گانه یا چندگانه نمی توانند راه حلی برای برخی از مشکلات بوجود آمده باشد زیرا ، در اینگونه محیطها مدیریت بصورت ایده آل امکانپذیر نیست . بعبارت دیگر این شرایط استرس زا ، شرایط زندگی پرندگان را سخت و طاقت فرسا کرده و برای رشد ، ضریب تبدیل غذایی ، بازده تولید و توانایی بقای آنها زیان بخش میباشد .
برخی از این فاکتورها مانند جامعه ، نور ، صدا ، میزان ذرات گرد و غبار در هوا ، فضولات و میزان هوا در درجه پائین تری از اهمیت قرار داشته و با تنظیمات جزئی قابل اصلاح میباشند .
بهرحال ، دما و رطوبت در درجات بالایی از اهمیت قرار دارند که برای جلوگیری از وارد کردن خسارتهای عظیم اقتصادی از جانب آنها بایستی بصورت مناسبی مدیریت شوند . شناسایی این فاکتورها و اتخاذ یک استراتژی مناسب برای حداقل کردن ضررهای اقتصادی تحت این استرسها همیشه کار پرچالشی برای تولید کنندگان و مدیران بوده است .

استرس مربوط به جمعیت :
استرس جمعیت در نتیجه جمعیت بیش از حد و عدم رشد همگانی گله میباشد که سبب کمبود غذا و آب به میزان مورد نیاز میشود . این استرس ، یکی از استرسهایی است که اغلب نادیده گرفته میشوند و برای همین سبب تاثیر زیادی بر روی بازده تولید و پاسخ فیزیولوژیکی میشود . این استرس ممکن است در لایرهایی که در قفسهای چندگانه پرندگان مسکن داده شده اند و یا در برویلرهایی که در آغلهای محدود و کوچک بصورت فشرده جاداده شده اند دیده شود .
با کاهش فضا به ازای هر پرنده و یا افزایش جمعیت به ازای فضای مشخص ، قدرت و میزان بهره وری تولید پائین می آید . مهمترین پاسخ پرندگان نسبت به استرس جمعیت ، جریان یافتن یک مکانیسم دفاعی است که طی آن ترشح کورتیکوسترون از غده آدرنال افزایش می یابد . کوئلبک و کین در سال 1984 دریافتند که تولید تخم مرغ ، توانایی بقا و میزان وزن بدن پرندگانی که در طبقات نگهداری میشوند در مقایسه با پرندگانی که در قفس نگهداری میشوند کاهش می یابد .
کوآباسیلار و آکسای نیز در سال2004 میلادی دریافتند که نگهداری پنج پرنده در هر قفس میزان تولید را کاهش میدهد ، ولی تفاوتی در پارامترهای استرس میان شرایطی که سه مرغ در هر قفس قرار می گیرند ، یا شرایطی که یک مرغ در یک قفس قرار می گیرد وجود ندارد .
بدین ترتیب تعداد مرغهایی که در هر قفس نگهداری میشوند و نوع محیط پرورش ( استفاده از قفس یا طبقه ) بر میزان تولید و پاسخ فیزیولوژیکی به عامل استرس تاثیر گذار میباشد . در نتیجه در فعالیتهای تجاری نبایستی جمعیت داخل قفسها زیاد باشد و همچنین بایستی با توجه به جمعیت ، آب و غذای کافی در اختیار طیور قرار گیرد .

استرس مربوط به نور :
میزان نور مناسب در محل نگهداری طیور ، یکی از ابزارهای مدیریتی میباشد که در کشور ما اغلب مورد توجه قرار نمیگیرد . مدیریت مناسب نور محیط پرندگان میتواند سبب رشد میزان تولید تخم مرغ در مرغهای تخم مرغ و همچنین سبب افزایش رشد برویلرها و بوقلمون شود .
بعبارت دیگر ، تحریک نامناسب نور سبب توقف تولید تخم مرغ و رشد میشود . معمولترین تاثیر فیزیولوژیک نور بر روی رشد پولتها و همچنین بلوغ جنسی میباشد . بلوغ جنسی در پولتهای لگهورن و برویلرها با افزایش طول روز بهبود می یابد . خاموشیهای ناگهانی و نابه جا سبب بروز مشکلاتی در لایرها میشود . اگر طول روز کم شود ، بلوغ در پولتها به تعویق می افتد .
عملا تحت کاهش دوره نوردهی و یا نوردهی دائم بلوغ پولتها کاهش می یابد . علاوه بر طول دوره نور ، شدت نور نیز مهم است . شدت زیاد نور ممکن است سبب پرریزی و سایر مشکلات وابسته در پولتها ، تخم گذارها ، برویلرها و بوقلمونهای بالغ در شرایط نور کنترل نشده شود . شدت نور زیاد در محل زندگی جوجه ها سبب ایجاد مشکلاتی در بقای جوجه ها در روزهای اول زندگی آنها میشود . همچنین بازده تولید و پاسخهای فیزیولوژیکی طیور بشدت تحت تاثیر نور و برنامه های نوری قرار دارد .
در صورت امکان ، استفاده از امکانات کنترل میزان نور مفید خواهد بود . پرورش دهندگان برویلر ، در صورت استفاده از تجهیزات کنترل نور به مزیتهایی مانند : کنترل بهتر بلوغ جنسی ، کاهش مصرف غذا ، یکدست بودن گله دست یافته و از این طریق میتوانند صرفه جویی های اقتصادی زیادی بکنند .
در برخی بخشهای نگهداری برویلرها نور بصورت ممتد و در یک دوره طولانی 23 تا 24 ساعته روشن میباشد . پرندگان به استراحت نیاز دارند . نوردهی طولانی سبب وارد آمدن استرس در شرایط خرابی نور میشود ، زیرا در این شرایط پرندگان عصبی میشوند و این استرس سبب افزایش سطح کورتیکوسترون در خون شده و این شرایط سبب تلفات بالایی میشود . نوردهی متناوب ( نه پشت سرهم ) مورد آزمایش قرار گرفته است و مشخص شده است که این شرایط نوردهی بازده تولید را بالا برده و آرامش و آسایش پرندگان را بهتر فراهم میکند .
جنبه دیگر تحقیقات اخیر ، تاثیر نوع رنگی نورها بر عملکرد و آسایش طیور بوده است . علت گسترش استفاده از لامپهای رنگی تنها صرفه جویی در مصرف میزان برق نبوده است ، بلکه بهبود بازده تولید و آسایش پرندگان سبب این امر شده است .
رودنبرگ در سال 2004 گزارش داده است که نور زرد سدیمی و همچنین نور آبی – سبز سبب کاهش چربی سینه میشود . همچنین از دیگر اثرات مثبت این نور میتوان تاثیرات مثبت آن بر روی زخمهای پا و در نتیجه بهبود عمل راه رفتن را ذکر کرد . همچنین تحت نور قرمز بوقلمونها و مرغها رشد کمتری خواهند داشت ، فعالیت بیشتری خواهند داشت و همچنین رفتار ستیزه گری آنها در این نور نسبت به نورهای آبی و سبز بیشتر میباشد . نور قرمز سبب تحریک جنسی بیشتر میشود ، در حالی که نور آبی اثرات آرامش بخش دارد .
دالیوال و نگرا در سال 2004 میلادی هیچگونه تاثیر بامعنایی را در نورهای رنگی در رشد و FCR بلدرچین مشاهده نکردند ، ولی میزان تولید تخم مرغ و وزن تخم مرغ با نور سفید فلورسنت بیشتر بود و همچنین تولید تخم مرغهای بارور نیز در روشنایی نور زرد بیشتر بود .

استرس مربوط به آب :
آب ورودی به بدن بستگی به غذای ورودی به بدن دارد . هرگونه کاهش در میزان مصرف آب ، بدلیل عدم تامین آب و یا کمبود فضای آبخوری بوجود می آید . تغییر اندازه یا محل غذاخوری و آبخوری بستگی به سن ، نوع مرغها ، فصل و میزان محدودیت آب دارد .
آب بایستی از محل سالمی تهیه شده ، بهداشتی و تازه باشد . بنابراین آب از مواردی است که به رسیدگی زیادی نیاز دارد . بخصوص دمای آب در تابستان از اهمیت ویژه ایی برخوردار است . هرگونه آلودگی در آب برروی بازده تولید تاثیرگذار میباشد .
برای بهبود ضریب تبدیل غذایی ، سیستمهای بسته آب پیشنهاد میشود . در این سیستمها ، آب از آلودگیهای باکتریایی و سایر آلودگیها ، نظیر گرد و غبار ، پس مانده های غذا و ذرات مدفوع در امان میباشد . موارد ذکر شده فاکتورهای اساسی میباشند که رعایت آنها سبب کاهش شیوع بیماریهای اسهالی میشود .
ممکن است که تلاش و رسیدگی بیشتری برای نگهداری مناسب سیستم آب نیاز باشد ، ولی باید توجه کرد که این رسیدگی ها در بازده غذایی تاثیر بسزایی دارد .

استرس ناشی از صدا :
همیشه پیشنهاد شده است که محل پرورش طیور بایستی دور از نواحی پرسروصدا مانند جاده های اصلی و صنایع مکانیکی سنگین برپا شود . ولی میتوان تعداد زیادی از فارمها را دید که این پیشنهاد را نادیده گرفته اند .
نصب ژنراتور برق در یک محل نامناسب در فارم میتواند منبع بسیار بزرگی از ایجاد سروصدا باشد . مدارکی وجود دارد که نشان میدهد مرغها در مکانهای پرسروصدا غذای کمتری را مصرف میکنند که نتیجه آن کاهش میزان وزن و همچنین کاهش بازده غذایی میباشد .
این اثرات بعنوان واسطه ایی برای تغییراتی عملی در سیستم خارجی بدن طیور میشود . برخی از این تغییرات در سیستم خارجی بدن عبارتند از : تغییرات در اعصاب ، اندوکرین و سیستم گاسترواینتستینال میباشد . این تغییرات سبب تسکین استرس بوجود آمده می شوند .
در فارمهای کوچک که محیط پرورش ، یک فاکتور محدودکننده است کاهش استرس صدا ممکن است که یک رویکرد عملی نباشد . در اینگونه موارد نصب صداگیر و یا قراردادن وسایل صداساز در خارج از محیط قابل بررسی خواهد بود .

تهیه ، تنظیم و ترجمه :

علیرضا گائینی ، دانشجوی رشته دکترای دامپزشکی ، دانشگاه آزاد اسلامی ، واحد گرمسار .

شهریور ماه یکهزار و سیصد و هشتاد و چهار

نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

دستور العمل نحوه برخورد با گله هاي مشكوك و آلوده به آنفلوانز

دستور العمل نحوه برخورد با گله هاي مشكوك و آلوده به آنفلوانزاي فوق حاد طيور (H5,H7 )
لف: تعاريف
1- واحد مشكوك:
واحد مشكوك به واحدي اطلاق ميگردد كه داراي علائم ذيل باشد.
1-1. انتشار ناگهاني بيماري در گله
2-1. بيحالي شديد، پژمردگي و دور هم جمع شدن گله
3-1. كاهش شديد مصرف دان
4-1. افت ناگهاني و شديد توليد روزانه
5-1. شروع ناگهاني تلفات با روند افزايشي روزانه (در گله گوشتي تلفات بيش از 3%روزانه)
در اين صورت لازم است اداره كل دامپزشكي استان نسبت به گزارش و نمونه برداري و ارسال آن به سازمان دامپزشكي اقدام و عمليات بهداشتي – قرنطينه اي را برابر دستورالعمل هاي ارسالي اقدام نمايند.

2- كانون آلوده
كانون آلوده به كانوني اطلاق ميگردد كه نمونه هاي ارسالي با يكي از آزمايشات ذيل مورد تأييد قرار گيرد
1-2. جداسازي ويروس
2-2RT-PCR .
3-2 . HI در صورت لزوم با دو نوبت نمونه گيري و آزمايش سرمي با فاصله 14-10 روز
بديهي است در اولين كانون، جداسازي ويروس ضروري است و در موارد بعدي كانون، مثبت بودن در RT-PCR يا HI كفايت ميكند

3- منطقه آلوده
به منطقه اي اطلاق ميگردد كه حداقل يك كانون آلوده به تشخيص قطعي رسيده باشد در صورتيكه مرغداريهاي موجود (طيور صنعتي، سنتي) در اين منطقه دچار تلفات فزاينده و يا افت توليد ناگهاني باشد. بدون انجام آزمايشات مربوطه همراه با نمونه گيري تا شعاع 1 كيلومتري معدوم و تا شعاع 5 كيلومتري قرنطينه و در صورت وجود علائم معدوم خواهند شد و منطقه آلوده اعلام ميگردد .بديهي است در مرغداريها تا شعاع فوق بسته به شرايط نسبت به تخليه يا معدوم سازي اقدام ميگردد.

ب: اصول كلي
1- تشكيل اكيپ مراقبت فعال يا بيماريابي شامل دكتر دامپزشك و كاردان دامپزشك جهت بررسي و مراقبت بيماري و اخذ نمونه
2- تشكيل اكيپ امحاء و معدوم سازي ويژه در هر شهرستان شامل دكتر دامپزشك، كاردان دامپزشك و چند كارگر( ترجيحاً از كارگرهاي همان مرغداري بكار گرفته شوند)
3- تجهيز اكيپ مراقبت و امحاء و معدوم سازي به وسائل ايمني شخصي از قبيل ماسك، عينك، چكمه، كلاه، لباس و ...)
4- توقف وسائط نقليه در 500 متري كانون بيماري
5- قرنطينه كامل فارم و منع خروج از فارم بدون مجوز دكتر دامپزشك اكيپ امحاء و معدوم سازي
6- منع ورود افراد متفرقه به فارم
7- نصب تابلوي "منطقه مشكوك به آلودگي با ويروس آنفلوانزاي مرغي" درموارد مشكوك و نصب تابلوي " منطقه آلوده به ويروس آنفلوانزاي مرغي" در موارد تأييد شده در فاصله 500 و 100 متري جاده منتهي به مرغداري و همچنين نصب تابلو مبني بر "واحد تحت كنترل قرنطينه " در درب ورودي به مرغداري
8- معدوم و امحاء طيور گله آلوده، ضايعات و دان مصرفي در محوطه فارم و در عمق حداقل 5/2 متري سطح زمين و حداقل يك متر بالاتر از سطح آب زيرزميني بايد باشد
9-سطح بستر قبل از سوزاندن يا كمپوست كردن، بايد ضدعفوني شود
10- ويروس آنفلوانزا نسبت به بسياري از ضدعفوني كننده ها خصوصاً نسبت به تركيبات پراكسيد ، فنلي، تركيبات چهارتايي، گلوتارآلدئيدها و مواد قليايي حساس است. كه بسته به موارد مصرف انتخاب گردد.
11 - جلوگيري از جوجه ريزي تا شعاع 5 كيلومتري از مركز كانون آلوده تا اطلاع ثانويه و رفع ممنوعيت كانون

ج:‌آمادگي قبل از وقوع بيماري:
1- تمام مواد و وسايل لازم بويژه وسائل حفاظت شخصي از قبيل لباس سراسري، ماسك مخصوص، وسائل حفاظت چشم، دستكش و چكمه لاستيكي (يا پوشش پلاستيكي براي كفش) بايد از قبل آماده باشد.
2- تهيه مواد ضدعفوني كننده مؤثر
3- نيروي انساني آموزش ديده در حداقل ممكن (از ورود افراد متفرقه به محوطه عمليات جلوگيري شود)

د: شيوه هاي اجرايي حذف گله آلوده:
1- ابتدا با شيوه مناسب بايد كليه طيور موجود را حتي المقدور در داخل سالن از بين برد. شيوه كشتن طيور با توجه به تعداد موجود گله صورت ميگيرد. در مورد طيور بومي و تعداد كم با جابجايي گردن ميتوان پرنده ها را كشت. در مقياس بيشتر ميتوان از گاز CO2 و يا گاز خروجي از موتورهاي احتراقي و همچنين از فنوباربيتال سديم استفاده كرد.
2- استفاده از گاز فرمالين پرمنگنات به نسبت 1:2 (20گرم پر منگنات + 40 سي سي فرمالين) همزمان با افزايش دماي سالن و جمع كردن جوجه ها در محوطه محدود داخل سالن اقدام گردد.
- گاز CO2 به ميزان 5/17 كيلوگرم در يكهزار متر مكعب در مدت زمان 30 دقيقه محيط را اشباع و در مدت زمان 15 دقيقه مرگ براي طيور اتفاق مي افتد
- فنوباربيتال سديم (80 ميلي گرم در 55 ميلي ليتر) در طي چهار ساعت باعث عدم هوشياري شده و با قرار دادن در كيسه هاي پلاستيكي خفه ميشوند.
3- در حين كشتار گله بمنظور جلوگيري از پراكنده شدن ضايعات، تمام درها و پنجره ها بايد مسدود و تهويه ها خاموش شود.
4- از دسترسي پرندگان وحشي و جانوران موذي و همچنين حيواناتي نظير سگ و گربه و ... در حين عمليات به فارم بايد جلوگيري شود.
5- از بين بردن مؤثر و فوري كليه موادي كه قابل ضدعفوني كردن نيستند از قبيل پرنده هاي مرده، تخم مرغ، بستر، كود، لاشه هاي تازه و منجمد، ابزار وسايل پس از قرار دادن آنها در كيسه هاي پلاستيكي غير قابل نفوذ ضروري است.
6- از بين بردن ضايعات با شيوه هاي دفن كردن، كمپوست كردن و يا سوزاندن صورت ميگيرد. بهترين شيوه براي كود و بستر و دان كمپوست كردن بهمراه هيدروكسيد كلسيم (آهك زنده) است فبل از جابجايي كود و دان جهت كمپوست يا دفن كردن بايد سطح بستر را ضدعفوني و آنها را در كيسه هاي پلاستيكي غير قابل نفوذ قرار داد.
ارزانترين شيوه براي معدوم نمودن و امحاء لاشه طيور و دفن كردن آنها پس از قرار دادن در كيسه پلاستيكي غير قابل نفوذ فاصله در عمق حداقل 5/2 متري از سطح زمين و حداقل يك متر بالاتر از سطح آب ميباشد در اين خصوص حداقل حمل و نقل بايد انجام شده و در نزديكترين فاصله به آشيانه ها در داخل مرغداري دفن شوند.. بديهي است براي لايه زير لاشه ها و لايه روي لاشه ها از آهك زنده استفاده ميشود. بعد از دفن يا كمپوست مواد دفعي بايد بگونه اي پوشانده شوند كه هيچ حيواني اعم از پرندگان و سگ و ... به آن دسترسي نداشته باشد. در صورت امكان سوزاندن لاشه ها در گودالهاي حفر شده صورت گيرد.
7- بستر و دان كمپوست شده حداقل تا 60 روز و لاشه هاي دفن شده حداقل 4 ماه دستكاري نشود.
8- پس از دفن لاشه ها و ساير وسايل غير قابل ضدعفوني مثل لوازم كاغذي و چوبي، و نيز كمپوست كردن بستر، شستشو و ضدعفوني كردن ساختمان و وسائل موجود با ضدعفوني كننده هاي وسيع الطيف مؤثر الزامي است قبل از ضدعفوني كردن، برس زدن، شستشو با مواد پاك كننده بمنظور حذف مواد آلي از سطوح آشيانه، لوازم وسائط نقليه بايد انجام شود. توجه ويژه اي به رفع آلودگي سالن از بستر مبذول گردد. بخاطر داشته باشيد كه ويروس آنفلوانزا 35 روز در 4 درجه سانتيگراد و 104 روز در كود زنده ميماند.
9- ويروس آنفلوانزا ممكن است از طريق لباس، كفش، قفس حمل طيور، شانه تخم مرغ، كيسه دان منتقل شود لذا 0وسائل فوق بايد ضدعفوني شود و در صورتيكه قابل ضدعفوني نيست معدوم شود استفاده از ضدعفوني كننده هاي مؤثر بشكل آئروسل بويژه براي ضدعفوني كردن هواكش ها و ابزارهاي مشابه مناسب است براي ضدعفوني كردن لوازم برقي بايد از گاز فرمالدئيد استفاده شود.

و: ساير اقدامات:
- اكيپ مذكور بايد از وسائل محافظت كننده مثل ماسك هاي تنفسي، عينك، لباس سرتاسري، دستكش و چكمه لاستيكي استفاده كند و لوازم و وسائل در صورت آلودگي شديد معدوم شوند در غير اينصورت در پايان عمليات ضدعفوني شود.
- تعويض كامل پوشش كليه افراد اعم از پرسنل اكيپ، پرسنل فارم در محل فارم همراه با شستشوي مناطقي از بدن كه فاقد پوشش ميباشد با آب و مواد ضدعفوني و پاك كننده و دوش گرفتن افراد مزبور در اولين فرصت
- ضدعفوني وسيله نقليه مرغدار- اكيپ و ...
- ضدعفوني خانه هاي كارگري، دفتر فارم و ...
- تهيه صورتجلسه مربوط به معدوم سازي و دفع لاشه و ضايعات آن بطور كامل
- اخذ تعهد كتبي مبني بر عدم تماس كليه افراديكه در تماس با فارم آلوده بوده اند حداقل بمدت 3 روز با كليه واحدهاي غير آلوده مرتبط با صنعت طيور
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

مروري بر بيماري كوريزا

این بیماری ، نوعی بیماری حاد باکتریایی است . عامل ایجاد این بیماری در مرغها باکتری Haemophilus Paraglinarum میباشد . بزرگترین زیان و خسارت اقتصادی این بیماری ، کاهش میزان رشد پرندگان مبتلا به این بیماری میباشد که در پرندگانی که رشد بالا در آنها مدنظر میباشد ایجاد مشکل می نماید . کاهش ده تا چهل درصدی تولید تخم مرغ در مرغهای لایرز از دیگر زیانهای چشمگیر این بیماری میباشد .

نحوه انتقال :
پرندگانی که بصورت مزمن به این بیماری مبتلا میشوند و یا پرندگان سالمی که ناقل عامل ایجاد کننده این بیماری میباشند ، از عوامل اصلی سرایت این بیماری توسط هوا به سایر پرندگان میباشد .

نشانه ها :
نکته ) دوره نمو این بیماری کوتاه بوده و در حدود 24 تا 48 ساعت میباشد .
 ترشح موکوس ، سروز و چرک از بینی .
 ادم در برخی از نواحی صورت .
 تورم تاج پرندگان .
 Conjuctivities .
 اسهال .
 کاهش خوردن آب و غذا توسط پرنده .
 کاهش ده تا چهل درصدی در میزان تولید تخم مرغ .
 وجود پرندگان بیمار زیاد و در عین حال ، میزان مرگ و میر کم پرندگان .

ضایعات آشکار این بیماری :
 تورم برخی از نواحی صورت .
 ایجاد تورم در تاج پرنده .
 اسهال .
 عملکرد نامناسب کیسه های هوایی در بیشتر مواقع .
 در برخی مواقع نیز در سینوسهای بینی و راه های تنفسی پرنده ترشحات چرکی دیده میشود .

نحوه تشخیص این بیماری :
 تشخیص از طریق نشانه های اولیه ایی که در بالا به آنها اشاره شد .
 جدا سازی ( Isolation ) و شناسایی عامل بیماری .
 استفاده از آزمایشات سرولوژیک مانند : Tube Agglutination و Hi .

روشهای درمانی :
 Lixen از داروهایی است که میتوان در مورد این بیماری از آن استفاده کرد .

پیشگیری و کنترل این بیماری :
 برقراری یک محیط پرورش مناسب ، با امنیت زیستی ( Bio Security ) کامل .
 ایمن سازی پرندگان قبل از ابتلا به این بیماری .

منبع :
Featured Poultry Articles At Poulvet.com

تهیه ، تنظیم و ترجمه :

علیرضا گائینی . دانشجوی رشته دکترای دامپزشکی . دانشگاه آزاد اسلامی واحد گرمسار .
شهریور ماه یکهزار و سیصد و هشتاد و چهار خورشیدی
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

خصوصيات عمومي پرندگان ( قسمت اول )

همگی ما تا حدودی با پرندگان آشنایی داریم . ممکن است ، این آشنایی ناشی از برخورد هر روز ما با پرندگان و مشاهده آنها در محیط زندگیمان باشد .
هریک از ما ممکن است که این دسته از جانوران را بعلت مشخصی پرنده بنامیم . برخی بعلت داشتن بال و پر آنها را پرنده می نامیم . برخی از ما بعلت پرواز این جانوران و برخی نیز بدلیل داشتن منقار . اما سوالی که دراینجا مطرح میشود اینست که به راستی از نظر علمی به چه جانورانی پرنده اطلاق میشود ؟

خصوصیات پرندگان :
 پرندگان از لحاظ رده بندی در کلاس Aves و در Kingdom انیمالیا قرار می گیرند . دانشمندان کلاس Aves را به بیست و پنج تا سی Order تقسیم کرده اند . همچنین هر Order نیز ، به Families ، Generals و Species تقسیم میشوند . بایستی توجه کرد که دانشمندان این رده بندی را با توجه به ساختمان معمول ، ویژگیهای معمول ، آناتومی پرندگان و همچنین شباهتهای ژنتیکی پرندگان انجام میدهند .
 اندامهای جلویی در پرندگان بصورت بال درآمده است . اما نظر شما در مورد اندامهای جلویی پنگوئن ها چیست ؟ بنظر شما این اندامها باله های پنگوئن است و یا بالهای آن .
در واقع ، بسیاری از افراد تصور میکنند که پنگوئن فاقد بال است و دو اندام پسین این جانور ، باله های این جانور است که برای شنا کردن سازش یافته است . اما حقیقت موضوع این است که این اندامها نیز بال میباشند . تنها تفاوت این بالها با بالهای پرندگان دیگر در نحوه استفاده از آنهاست . در حقیقت ، این بالها برای حرکت بهتر پنگوئن در آب سازش یافته است .
 خصوصیت دیگر پرندگان که میتواند سبب متمایز شدن آنها از سایر جانوران شود ، فاقد دندان بودن این دسته از جانوران است . در حقیقت ، پرندگان برای خوردن غذا و یا تکه تکه کردن آن از منقار خود استفاده می کنند . بایستی توجه کرد که منقار ، در هر پرنده ایی برای نیازهای آن پرنده سازش یافته است .
 اما وجه تمایز دیگری که در پرندگان وجود دارد قلب چهار قسمتی آنها میباشد .
 پرندگان تخم گذار هستند و بر روی تخم خود میخوابند . بنظر میرسد که این خصوصیت نتواند سبب تمایز کامل پرندگان از سایر جانداران شود زیرا برخی دیگر از جانداران مانند خزندگان نیز تخمگذار هستند .
 پرندگان خونگرم هستند .
 بدن پرندگان از پر پوشیده شده است . در واقع تنها ، بدن پرندگان از پر پوشیده شده است و تمامی پرندگان نیز پر دارند . میتوان از این خصوصیت بعنوان وجه تمایزی مناسب میان پرندگان و سایر جانداران استفاده نمود .
در اغلب موارد با توجه به این هفت خصوصیت میتوان جانوری را پرنده نامید و آنرا طبقه بندی نمود . اما ، در مواردی که با توجه به این خصوصیت نتوان جانوری را طبقه بندی نمود دانشمندان با اسفاده از خصوصیات ژنتیکی جانور ، آنرا طبقه بندی مینمایند .

آیا خفاشها پرنده هستند ؟
بسیاری از افراد به اشتباه تصور میکنند که خفاشها در دسته پرندگان دسته بندی میشوند . خفاشها مانند پرندگان پرواز نموده و خونگرم نیز هستند . اما باید توجه کرد که این جانوران واجد دندان بوده و بدنشان از مو پوشیده شده است .
در واقع ، خفاشها تنها پستانداران پرنده میباشند .
خفاشها زمانی که جوان هستند با شیر تغذیه میشوند و پس از آن نیز گوشتخوارند . اغلب خفاشها در شب فعالیت میکنند و در طول روز بصورت وارونه میخوابند . این پستانداران را میتوان در هر محیطی یافت .
در حال حاضر ، نزدیک به نهصد گونه خفاش وجود دارد .
کوچکترین خفاش شناسایی شده خفاشی است موسوم به Bumble Bee که طول دو بال آن از هم شانزده اینچ میباشد و وزن آن کمتر از یک پنی است .
اما ، طول دو بال بزرگترین خفاش شناسایی شده از هم یک متر و هشتاد سانتیمتر بوده و وزن آن نیز به دو پوند ( یک کیلوگرم ) میرسد .
محل زندگی پرندگان :
بعلت قابلیت پرواز در بسیاری از پرندگان ، این جانوران را در همه جای دنیا میتوان یافت . پرندگان شمال پنج هزار مایل در سال پرواز میکنند تا به جنوب بروند و برعکس .
بسیاری از پرندگان توانایی پرواز ندارند . بیشتر ما ممکن است که معدودی از پرندگان ( که اغلب از انواع پرندگان صنعتی هستند ) را بشناسیم که این توانایی را ندارند . اما جالب است که بدانید ، بسیاری از طوطیها نیز توانایی پرواز ندارند .

تعداد گونه های پرندگان :
حشرات با هشتصدهزار گونه ( Species ) متنوع ترین جانداران هستند . پس از حشرات ، پرندگان با نه هزار گونه ( Species ) در رتبه دوم قرار دارند .
تعداد سایر گونه ها نیز بشرح جدول زیر میباشد :


نام گونه

حشرات

پرندگان

خزندگان

پستانداران

ماهی ها


تعداد گونه

هشتصد هزار

نه هزار گونه

شش هزار گونه

چهار هزار و ششصد گونه

سه هزار گونه

بزرگترین و کوچکترین پرندگان :
کوچکترین پرنده ایی که تاکنون شناسایی شده است ، Bee Humming Bird میباشد . این پرنده دو و نیم اینچ طول دارد و هشت صدم اونس وزن آن میباشد .
اما ، غول پیکر ترین پرنده یافت شده نیز ، پرنده ایی موسوم به Albatross میباشد که طول هر دو بال آن باهم یازده فوت میباشد .

در مقاله بعدی سعی خواهیم کرد که برخی اطلاعات عمومی در مورد طیور صنعتی در اختیار شما قرار دهیم .

نویسنده :
علیرضا گائینی . دانشجوی رشته دکترای دامپزشکی . دانشگاه آزاد اسلامی . واحد گرمسار .
مهرماه یکهزار و سیصد و هشتاد و چهار خورشیدی .


تغییر آنگاه شروع می شود که فردی پله بعدی را ببیند.

ویلیام درایتن
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

نحوه انتقال آنفلوآنزاي طيور به گربه ها

بر اساس اخبار منتشره در هفته اخیر در مجله Science ، گربه ها مستعد بیماری توسط ویروس H5N1 آنفلوآنزای طیور میباشند . گربه هاهمچنین میتوانند این ویروس را در میان یکدیگر منتشر کنند .
ولی کارشناسان معتقدند که با توجه به آزمایشات صورت گرفته ، خطری در مورد ابتلای انسان از طریق گربه ها وجود ندارد .
تیم تحقیقاتی Thijus Kuiken در مرکز بهداشتی Erasmus در روتردام طی گزارشی بیان نمودند که برخی از گربه ها از نوعی ویروس غیر طبیعی آنفلوآنزا کشته شده اند . بر اساس تحقیقات این گروه ، گربه ها بحالت عادی مستعد بیمار شدن با ویروس نوع A این بیماری نمیباشند .
این در حالی است که بر اساس گزارشات رسیده ، در ناحیه ایی که طیور با ویروس H5N1 بیمار شده بودند ، پانزده گربه خانگی آلوده به همین ویروس شناسایی شدند . بر طبق گزارشات رسیده ، یکی از گربه ها با چند مرغ تغذیه شده بود . این گزارش در پایان اضافه میکند که چهارده عدد از این گربه ها مرده اند .
تیم تحقیقاتی Kuiken در آزمایشی ، شرایط بیماری را در آزمایشگاه شبیه سازی کردند . این گروه ، این شبیه سازی را با تغذیه گربه ها توسط مرغهای بیمار انجام دادند .تمامی گربه ها پس از تغذیه بیماری را در ریه های خود گسترش دادند . این التهاب در برخی از گربه ها شدیدتر و در برخی نیز کمتر بود . پس از شش روز یکی از گربه ها در اثر این بیماری مرد .
پس از اثبات انتقال ویروس بیماری زای H5N1 از پرندگان به گربه ها ، گروه تحقیقاتی Kuiken در صدد برآمدند تا امکان انتقال این بیماری در میان گربه ها را نیز مورد بررسی قرار دهند .
مسئولین این گروه تحقیقاتی لزوم انجام این تحقیقات را سلامتی گربه ها بیان کردند . به گفته مسئولین این گروه گربه ها در معرض خطر ابتلا به ویروس H5N1 هستند . آنها با این ویروس بیمار میشوند و سپس می میرند .
دومین دلیل لزوم انجام این تحقیقات از نظر مسئولین این گروه ، بازنگری مبانی همه گیرشناسی ویروس H5N1 در این منطقه میباشد . دلیل این کار نیز عدم بررسی ویروس H5N1 تا این زمان در گربه ها بوده است . زیرا تاکنون گربه ها ، خطری برای ابتلای انسان به بیماری آنفلوآنزای طیور نبوده است .
در واقع نگرانی اصلی این است که ، این ویروس ممکن است برای انتقال به انسان خود را سازگار نماید . پس از آن ممکن است براحتی از انسانی به انسان دیگر منتقل شود و در نهایت در انسان گسترش یابد .
مسئولین تیم تحقیقاتی Kuiken بیان نمودند که :
حقیقت اینست که ویروسی که سبب بیماری در گربه ها شده است ، فرصت مناسبی را یافته است تا برای تکثیر در میان پستانداران به سازگاری برسد . این سازگاری خطری جدی در جهت بحالت پاندمیک درآمدن بیماری آنفلوآنزا در میان انسانهاست .
اخبار رسیده ، مبنی بر این است که در ماه گذشته مواردی از ابتلای خوکها به این ویروس در WHO ثبت شده است .
یکی از مسئولین بخش نظارت و واکنش در برابر بیماریهای قابل انتقال WHO گفت :
دستاوردهای اخیر مسلما موضوع را پیچیده تر میکند . یافته های اخیر نشان میدهد که ویروس شناسایی شده نوعی ویروس غیرعادی است .
وی خاطرنشان کرد که این ویروس نه تنها هر روزه میزبان جدیدی پیدا میکند ، بلکه روز به روز بر قدرت بیماری زایی آن افزوده میشود .
وی همچنین اضافه نمود که :
ویروسهایی با بیماری زایی بالاتر اخیرا در اردک اهلی آبزی جدا شده است ( Isolation ) . در وضعیت عادی ، اردکها بعنوان نوعی از پرندگان آبزی با سروتیپهایی از این ویروس با قدرت بیماری زایی کمتر آلوده میشوند ، ولی اطلاعات مخابره شده از چین بوضوح بیان میکند که ردپای نوعی دیگر از این ویروس در اردکها یافت شده است . بنابراین ، ویروس فوق سرشار از موارد غیر عادی است .
Richard Webby که همواره با گروه خود در ساخت واکسن آنفلوآنزای طیور فعالیت میکنند به مجله Scientist گفت :
ما نمیتوانیم نشانه های دقیق این بیماری را با اطمینان بیان کنیم . اگر موضوع بیمار شدن گربه ها با این ویروس صحت داشته باشد ، بنظر میرسد که مهمترین موضوع نگران کننده را های دیگر انتشار ویروس در اطراف باشد . Webby در بخش بیماریهای عفونی بیمارستان کودکان St . Jude گفت :
نگرانی اصلی انتشار این خبر ، مستعد بودن گربه ها در گرفتن این بیماری نبوده است . حقیقت اینست که این ویروس میتواند میزبانان مختلفی را آلوده کند . این آلودگیهای مختلف میتواند سبب تکامل این ژنها و انتقال موثرتر آنها به انسان شوند .
بنابراین ، اطلاعات دریافت شده از مطالعه گربه ها ، نبایستی نادیده گرفته شود . اگرچه مقایسه پتانسیل ایجاد اپیدمی در خوکها و انسانها ، مشخص میسازد که در حال حاضر نمیتوان زنگ خطری را در جهت آلودگی شدید انسانها به صدا درآورد

تهیه ، تنظیم و ترجمه :
علیرضا گائینی . دانشجوی رشته دکترای دامپزشکی . دانشگاه آزاد اسلامی . واحد گرمسار .



با تشکر از :
دکتر مهرداد اسحاق حسینی .
دكتر سيد وحيد موسوي پور .

مهرماه یکهزار و سیصد و شتاد و چهار .

تغییر آنگاه شروع میشود که فردی پله بعدی را ببیند .

نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

مروري بر بيماريهاي دستگاه تنفسي طيور 3


نام مقاله :
مروری بر بیماریهای دستگاه تنفسی طیور ( بخش سوم ) .

تهیه ، تنظیم و ترجمه :
علیرضا گائینی . دانشجوی رشته دکترای دامپزشکی . دانشگاه آزاد اسلامی . واحد گرمسار .

تاریخ :
آذرماه یکهزار و سیصد و هشتاد و چهار خورشیدی .

متن مقاله :
مروری بر بیماری برونشیت عفونی :
دوره کمون این بیماری بین هفده تا سی و شش روز میباشد . دوره بیماری نیز بین ده تا چهارده روز میباشد .
این بیماری ، نوعی بیماری حاد ویروسی است که دستگاه تنفس طیور را مورد حمله قرار می دهد . ویروس این بیماری در شاخه CoronaVirus طبقه بندی می شود . این بیماری فقط در مرغها دیده میشود و تمامی مرغها مستعد این بیماری میباشند مگر آنکه قبل از مواجه شدن با بیماری واکسینه شده باشند .
پرندگانی که به این بیماری مبتلا شده و سپس بهبود یافته اند ، برای ماه های طولانی در برابر این بیماری مصون خواهند بود . بر اساس تحقیقات صورت گرفته این بیماری ، مسری ترین بیماری شناخته شده طیور میباشد .
این بیماری به روشهای مختلفی در مزرعه اشاعه میابد . برخی از این روشها عبارتند از :
 از طریق هوا .
 از طریق بسته های غذا .
 لاشه پرندگان مرده بر اثر بیماری .
 پرورش طیور در مکانهای آلوده شده به ویروس این بیماری .
 حمل ویروس این بیماری توسط جوندگان .
پرندگانی که از لحاظ کلینیکی بهبود یافته اند ، برای هفته های متعدد ویروس را از طریق مدفوع خود دفع می کنند .
بایستی توجه داشت که نشانه های کلینیکی این بیماری ناگهان بروز می کنند . اما شدت و سرعت بروز نشانه های کلینیکی به برخی از عوامل مانند :
 سن گله .
 سلامت عمومی گله .
 وضعیت ایمنی گله .
بستگی دارد .
برخی از نشانه های این بیماری عبارتند از :
 کم شدن مصرف آب و غذا .
 ترس پرندگان .
 وجود چرکهای آبکی در چشم ها و بینی پرنده .
 سختی تنفس در پرندگان جوان .
 شنیدن صدای نفس نفس زدن مرغها در سالن .
 تولید تخم مرغ در این بیماری میتواند به نصف کاهش یابد .
در این بیماری هیچگونه ضایعه عصبی ، شبیه آنچه که در بیماری نیوکاسل می بینیم ، نخواهیم داشت . بایستی توجه داشت که ضایعات این بیماری بیشتر در دستگاه تنفسی طیور بروز میکند .
از نکات دیگری که بایستی به آن توجه کرد اینست که جنین های آلوده به این ویروس در دوران جنینی و قبل از هچ ، خواهند مرد .
ضایعات اولیه در پرندگان جوان ، التهاب چشمهاست که پس از گذشت مدت زمان کوتاهی با ترشح چرک از چشمها و بخصوص بینی شدت می یابد و در نهایت نیز ، ترشحات موجود در نای ( Trachea ) پرنده افزایش میابد .
این بیماری هیچگونه درمان مشخصی ندارد . استفاده از آنتی بیوتیک ها در این بیماری ، ممکن است که بمدت سه تا پنج روز در نبرد ثانویه بر علیه باکتریها به کمک پرنده بیاید . مدیریت بهداشتی صحیح و مناسب میتواند از بروز این بیماری جلوگیری نماید .

مروری بر بیماری لارینگوتراکئیت :
دوره کمون این بیماری بین دو تا دوازده روز میباشد . دوره بیماری نیز بین هفت تا چهارده روز میباشد .
این بیماری نیز ، نوعی بیماری ویروسی مسری است که بیشتر در قرقاول ها و مرغها دیده میشود . مشخصه بسیار مهم این بیماری :
 پرنده در نای خود احساس ناراحتی میکند .
 در نای پرنده خونریزی مشاهده میشود .
در ابتلا به این بیماری ، پرندگانی با سن چهارده هفته و یا بیشتر مستعد تر از پرندگان جوان میباشند . در واقع ، بیشترین میزان شیوع این بیماری در پرندگان پیر روی میدهد .
مرغهای بهبود یافته از این بیماری تا مدتها ناقل بیماری باقی خواهند ماند . بنابراین ، مزارع پرورش طیور تا مدت ها پس از بروز این بیماری آلوده باقی خواند ماند .
انتقال این بیماری از یک پرنده به پرنده دیگر بطور مستقیم میباشد . ارتباط پرنده با لاشه پرندگان مرده بر اثر این بیماری و یا با بافتهای آلوده به ویروس این بیماری میتواند راه دیگر انتقال این بیماری به پرندگان سالم باشد .
واکسیناسیون نامناسب نیز میتواند از عوامل خطر زا در زمینه ابتلای طیور به این بیماری باشد . ویروس این بیماری میتواند از طریق کفش ، لباس و یا لاستیک خودروها به مزرعه راه یابد . مرغهای بهبود یافته از این بیماری نیز تا 24 ماه ناقل باقی خواهند ماند .
نشانه های کلینیکی اولیه این بیماری شامل :
 چشمان پر از آب .
 ساکت بودن پرنده ( بدلیل آنکه نفس کشیدن برای پرنده سخت میباشد ) .
 سرفه و عطسه
نکته :
پرندگان بدلیل عدم داشتن دیافراگم قادر به سرفه و یا عطسه کردن نیستند و در واقع سرفه و عطسه در Text ها و مقالات علمی تنها بعنوان یک اصطلاح استفاده میشوند .
 سوت کشیدن پرنده .
 پرنده سر خود را برای بیرون دادن ترشحات از بینی خود تکانهای شدیدی میدهد .
نکته :
پرندگانی که نشانه سوت کشیدن را بروز می دهند در اصطلاح Callers نامیده میشوند .
 از نای پرنده بیمار ، خون آمیخته با سرم لخته شده ترشح می شود .
 بسیاری از پرندگان نیز بدلیل Fixation می میرند .
 افت شدید تولید تخم مرغ .
ضایعات این بیماری ، اغلب در دستگاه تنفسی بروز میکند و در این بیماری نیز هیچگونه نشانه عصبی را نخواهیم داشت .
در این بیماری خونریزی در نای از نخستین نشانه هایی میباشد که با توجه به آن تا حدودی میتوان به بروز این بیماری در گله شک کرد .
درمان این بیماری بسیار سخت است . بنابر این رعایت برخی از نکات قبل از شیوع این بیماری در گله پیشنهاد می گردد . برخی از این نکات عبارتند از :
 ایجاد شرایط قرنطینه مناسب در مزرعه .
 مراقبت و حفاظت شدید از مزرعه .
 داشت پرسنلی جداگانه برای بررسی وضعیت پرندگان بیمار موجود در گله ها .
 مدیریت واکسیناسیون و همچنین استفاده از آنتی بیوتیک در گله های بیمار .
پیشنهاد می گردد که انجام عمل واکسیناسیون را در گله های طیور تا رسیدن گله به سن شش هفتگی به تاخیر انداخت .
استفاده از واکسن به روش LT روشی موفق برای سایر بیماریها نیست . اما در مناطقی که این بیماری بصورت اپیدمیک درآمده است پیشنهاد می گردد .

ادامه خواهد داشت ...
نام مقاله :
مروری بر بیماریهای دستگاه تنفسی طیور ( بخش سوم ) .

تهیه ، تنظیم و ترجمه :
علیرضا گائینی . دانشجوی رشته دکترای دامپزشکی . دانشگاه آزاد اسلامی . واحد گرمسار .

تاریخ :
آذرماه یکهزار و سیصد و هشتاد و چهار خورشیدی .

متن مقاله :
مروری بر بیماری برونشیت عفونی :
دوره کمون این بیماری بین هفده تا سی و شش روز میباشد . دوره بیماری نیز بین ده تا چهارده روز میباشد .
این بیماری ، نوعی بیماری حاد ویروسی است که دستگاه تنفس طیور را مورد حمله قرار می دهد . ویروس این بیماری در شاخه CoronaVirus طبقه بندی می شود . این بیماری فقط در مرغها دیده میشود و تمامی مرغها مستعد این بیماری میباشند مگر آنکه قبل از مواجه شدن با بیماری واکسینه شده باشند .
پرندگانی که به این بیماری مبتلا شده و سپس بهبود یافته اند ، برای ماه های طولانی در برابر این بیماری مصون خواهند بود . بر اساس تحقیقات صورت گرفته این بیماری ، مسری ترین بیماری شناخته شده طیور میباشد .
این بیماری به روشهای مختلفی در مزرعه اشاعه میابد . برخی از این روشها عبارتند از :
 از طریق هوا .
 از طریق بسته های غذا .
 لاشه پرندگان مرده بر اثر بیماری .
 پرورش طیور در مکانهای آلوده شده به ویروس این بیماری .
 حمل ویروس این بیماری توسط جوندگان .
پرندگانی که از لحاظ کلینیکی بهبود یافته اند ، برای هفته های متعدد ویروس را از طریق مدفوع خود دفع می کنند .
بایستی توجه داشت که نشانه های کلینیکی این بیماری ناگهان بروز می کنند . اما شدت و سرعت بروز نشانه های کلینیکی به برخی از عوامل مانند :
 سن گله .
 سلامت عمومی گله .
 وضعیت ایمنی گله .
بستگی دارد .
برخی از نشانه های این بیماری عبارتند از :
 کم شدن مصرف آب و غذا .
 ترس پرندگان .
 وجود چرکهای آبکی در چشم ها و بینی پرنده .
 سختی تنفس در پرندگان جوان .
 شنیدن صدای نفس نفس زدن مرغها در سالن .
 تولید تخم مرغ در این بیماری میتواند به نصف کاهش یابد .
در این بیماری هیچگونه ضایعه عصبی ، شبیه آنچه که در بیماری نیوکاسل می بینیم ، نخواهیم داشت . بایستی توجه داشت که ضایعات این بیماری بیشتر در دستگاه تنفسی طیور بروز میکند .
از نکات دیگری که بایستی به آن توجه کرد اینست که جنین های آلوده به این ویروس در دوران جنینی و قبل از هچ ، خواهند مرد .
ضایعات اولیه در پرندگان جوان ، التهاب چشمهاست که پس از گذشت مدت زمان کوتاهی با ترشح چرک از چشمها و بخصوص بینی شدت می یابد و در نهایت نیز ، ترشحات موجود در نای ( Trachea ) پرنده افزایش میابد .
این بیماری هیچگونه درمان مشخصی ندارد . استفاده از آنتی بیوتیک ها در این بیماری ، ممکن است که بمدت سه تا پنج روز در نبرد ثانویه بر علیه باکتریها به کمک پرنده بیاید . مدیریت بهداشتی صحیح و مناسب میتواند از بروز این بیماری جلوگیری نماید .

مروری بر بیماری لارینگوتراکئیت :
دوره کمون این بیماری بین دو تا دوازده روز میباشد . دوره بیماری نیز بین هفت تا چهارده روز میباشد .
این بیماری نیز ، نوعی بیماری ویروسی مسری است که بیشتر در قرقاول ها و مرغها دیده میشود . مشخصه بسیار مهم این بیماری :
 پرنده در نای خود احساس ناراحتی میکند .
 در نای پرنده خونریزی مشاهده میشود .
در ابتلا به این بیماری ، پرندگانی با سن چهارده هفته و یا بیشتر مستعد تر از پرندگان جوان میباشند . در واقع ، بیشترین میزان شیوع این بیماری در پرندگان پیر روی میدهد .
مرغهای بهبود یافته از این بیماری تا مدتها ناقل بیماری باقی خواهند ماند . بنابراین ، مزارع پرورش طیور تا مدت ها پس از بروز این بیماری آلوده باقی خواند ماند .
انتقال این بیماری از یک پرنده به پرنده دیگر بطور مستقیم میباشد . ارتباط پرنده با لاشه پرندگان مرده بر اثر این بیماری و یا با بافتهای آلوده به ویروس این بیماری میتواند راه دیگر انتقال این بیماری به پرندگان سالم باشد .
واکسیناسیون نامناسب نیز میتواند از عوامل خطر زا در زمینه ابتلای طیور به این بیماری باشد . ویروس این بیماری میتواند از طریق کفش ، لباس و یا لاستیک خودروها به مزرعه راه یابد . مرغهای بهبود یافته از این بیماری نیز تا 24 ماه ناقل باقی خواهند ماند .
نشانه های کلینیکی اولیه این بیماری شامل :
 چشمان پر از آب .
 ساکت بودن پرنده ( بدلیل آنکه نفس کشیدن برای پرنده سخت میباشد ) .
 سرفه و عطسه
نکته :
پرندگان بدلیل عدم داشتن دیافراگم قادر به سرفه و یا عطسه کردن نیستند و در واقع سرفه و عطسه در Text ها و مقالات علمی تنها بعنوان یک اصطلاح استفاده میشوند .
 سوت کشیدن پرنده .
 پرنده سر خود را برای بیرون دادن ترشحات از بینی خود تکانهای شدیدی میدهد .
نکته :
پرندگانی که نشانه سوت کشیدن را بروز می دهند در اصطلاح Callers نامیده میشوند .
 از نای پرنده بیمار ، خون آمیخته با سرم لخته شده ترشح می شود .
 بسیاری از پرندگان نیز بدلیل Fixation می میرند .
 افت شدید تولید تخم مرغ .
ضایعات این بیماری ، اغلب در دستگاه تنفسی بروز میکند و در این بیماری نیز هیچگونه نشانه عصبی را نخواهیم داشت .
در این بیماری خونریزی در نای از نخستین نشانه هایی میباشد که با توجه به آن تا حدودی میتوان به بروز این بیماری در گله شک کرد .
درمان این بیماری بسیار سخت است . بنابر این رعایت برخی از نکات قبل از شیوع این بیماری در گله پیشنهاد می گردد . برخی از این نکات عبارتند از :
 ایجاد شرایط قرنطینه مناسب در مزرعه .
 مراقبت و حفاظت شدید از مزرعه .
 داشت پرسنلی جداگانه برای بررسی وضعیت پرندگان بیمار موجود در گله ها .
 مدیریت واکسیناسیون و همچنین استفاده از آنتی بیوتیک در گله های بیمار .
پیشنهاد می گردد که انجام عمل واکسیناسیون را در گله های طیور تا رسیدن گله به سن شش هفتگی به تاخیر انداخت .
استفاده از واکسن به روش LT روشی موفق برای سایر بیماریها نیست . اما در مناطقی که این بیماری بصورت اپیدمیک درآمده است پیشنهاد می گردد .

ادامه خواهد داشت ...
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

مروري بر بيماريهاي تنفسي طيور 2

بیماری کوریزا :دوره کمون این بیماری بین یک ساعت تا چند روز میباشد . کل دوره این بیماری نیز بین یک روز تا سه ماه است .
این بیماری ، نوعی بیماری حاد و یا عفونتی کرونیک است که دستگاه تنفسی مرغها ، قرقاولها و یا پرندگان آزمایشگاهی را با نوعی باکتری مورد حمله قرار می دهد . این بیماری اغلب در پرندگان با سن های 14 هفتگی و یا بالاتر رخ میدهد . در واقع هرچه سن پرنده بالاتر باشد ، برای این بیماری مستعدتر خواهد بود .
علائم این بیماری شامل :
 Conjunctivitis .
 Catarrhal .
 التهاب در بخشهای فوقانی غشای موکوسی مجاری تنفسی ( مانند سینوسها ) .
 عطسه .
 تورم صورت .
 کاهش تولید تخم مرغ .
 توقف رشد در گله های گوشتی .
میباشند .
در محدوده یک گله ، انتقال این بیماری بصورت پرنده به پرنده صورت می گیرد . بایستی توجه داشت ، پرندگانی که از این بیماری جان سالم بدر می برند ، ناقل بیماری باقی خواهند ماند .
در میان یک گله بیمار ، آب و غذای آلوده احتمالا عامل پخش بیماری میباشد .
نشانه های کلینیکی این بیماری نیز شامل :
 تورم در ناحیه صورت .
 تورم در ریش .
 ترشح عفونتی غلیظ از بینی ( همراه با بوی ناخوشایند ) .
 تنفس سخت پرنده .
در این بیماری ، مصرف غذا و تولید تخم مرغ پرنده کاهش میابد . این بیماری ، میتواند همچنین سبب اسهال شده و رشد پرنده را متوقف نماید .

نکته :
اگر این بیماری با بیماری دیگری مانند MG بطور همزمان روی دهد تا چندین هفته ، گله بیمار باقی خواهد ماند .
در اغلب موارد درمان این بیماری با Sulfadimetox ( Albon ) صورت می گیرد . در مواردی که Albon بخوبی جواب نمی دهد و یا این دارو در دسترس نیست ، استفاده از Sulfamerazine و Erythromycin ( Gallymycin ) بصورت متناوب پیشنهاد میشود .
در صورت شیوع این بیماری در یک مزرعه ، پیشنهاد میشود که پرندگان را با توجه به سن آنها از یکدیگر تفکیک نمائید و همچنین لاشه پرندگان را با عمل سوزاندن نابود نمائید .
همچنین در صورتی که بیماری کوریزا در مزرعه بحالت آندمیک درآمده است ، پرندگان جایگزین بایستی صد در صد واکسینه شوند و سپس جایگزین شوند .

Localized Pasteurellosis :دوره کمون این بیماری بین سه تا پنج روز است . روند درگیر شدن این بیماری با گله نیز بسیار آهسته و طولانی است .
این بیماری نوعی بیماری عفونی کرونیک در مرغهاست و عامل ایجاد آن نیز نوعی باکتری است .
این بیماری را میتوان با نشانه هایی مانند :
 التهاب صورت .
 التهاب تاج .
شناسایی نمود .
این بیماری میتواند تمامی پرندگان را در سنین مختلف درگیر کند ولی ، هرچه سن پرنده بیشتر باشد در برابر عامل بیماری زا مستعدتر خواهد بود .
انتقال این بیماری بصورت پرنده به پرنده ( از پرنده بیمار و یا ناقل به پرنده مستعد ) میباشد .
محل زندگی آلوده به باکتری عامل این بیماری نیز میتواند عامل انتقال این بیماری به پرندگان باشد .
عامل این بیماری بطور معمول ، از خلال غشای موکوسی Pharynx و یا مجاری فوقانی دستگاه تنفس وارد بافت پرندگان میشود . تحقیقات نشان داده است که عامل این بیماری ، از طریق زخم های سطحی نیز میتواند وارد بدن پرندگان شود .
گربه های وحشی ، راکونها و سایر حیوانات وحشی کوچک میتوانند عامل این بیماری را از طریق مخاط دهان خود به پرندگان وحشی منتقل نمایند . بایستی توجه داشت که پاسترولیز کرونیک میتواند سبب شیوع Fowl Cholera شود .
نشانه های کلینیکی این بیماری در پرندگان و همچنین ، گله های درگیر با این بیماری غیر محسوس است . اگر روند شیوع این بیماری آهسته باشد تلفات کمی خواهیم داشت و کاهش ناچیزی نیز در تخم مرغ تولیدی خواهیم داشت .
اما در کل ، پرندگان درگیر با این بیماری ، تورم و همچنین زخمهایی را در صورت داشته ، و ترشح چرک از بینی دارند .

نکته :
در مواردی که بیماری به گوش میانی سرایت کرده است ، عدم تعادل در پرنده را خواهیم داشت .
درمان این بیماری نیز ، توسط Sulfadimethoxine ( SDM ) صورت می گیرد ، ولی سایر سولفاتها نیز در درمان این بیماری موثر میباشند .
درمان سریع این بیماری میتواند سبب برگشت مجدد ( عود ) بیماری شود .
درمان دراز مدت از طریق آب آشامیدنی نیز میتواند سبب مسمومیت دارویی شود . اما درمان از طریق تغذیه امن ترین و موثرترین راه درمان میباشد .
در درمان این بیماری ، Sufamerazine ، Sulfamethazine و همچنین Sulfaquinoxaline موثر خواهد بود .

ادامه دارد ...
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

مروري بر بيماريهاي تنفسي طيور 1

مقدمه :
طیور سرما نمی خورند . بیماریهای تنفسی بوسیله عوامل بیماری زای مشخصی ایجاد میشوند . در طی این مقاله و سه مقاله بعد سعی خواهیم کرد که مروری را بر بیماریهای مهم دستگاه تنفسی طیور داشته باشیم .

آنفلوآنزای طیور :دوره کمون این بیماری بین سه تا پنج روز میباشد و کل دوره بیماری نیز بین ده تا چهارده روز است .
آنفلوآنزای طیور ، نوعی بیماری ویروسی است که سبب بیماری در پرندگان وحشی ، ماکیان و بوقلمونها می شود . این ویروس در تمامی نقاط دنیا اشاعه پیدا کرده است . این ویروس براحتی از طریق :
• جریان هوا .
• مدفوع .
• انسان .
• وسایل نقلیه .
• مگسها .
• زباله ها .
• حشرات .
• لاشه پرندگان مرده بر اثر این بیماری .
• زباله های آلوده .
انتشار می یابد .
در کل ، این بیماری یا از طریق دستگاه تنفس و یا از طریق ارتباط مستقیم پرندگان با هم منتقل میشود . برخی از پرندگان بهبود یافته ، برای هفته های متعدد بصورت حامل این بیماری باقی می مانند .
نشانه های کلینیکی این بیماری شامل :
• ناراحتی در دستگاه تنفسی پرنده .
• بی حالی .
• اسهال .
• تورم سطحی حاد .
• سیانوزیس .
• دهیدراسیون .
• استرسهای تنفسی .
هیچگونه درمان مشخصی برای آنفلوآنزای طیور وجود ندارد .
رعایت امنیت زیستی ، تفکیک پرندگان هم سن و هم رده ، ذخیره و انبار سازی با رعایت موازین بهداشتی ، بهترین اقدامات پیشگیرانه در برابر این بیماری میباشد .
گله های آلوده شده به این بیماری نیز بایستی توسط مقامات مسئول محلی قرنطینه شوند .

آبله طیور :
دوره کمون این بیماری چهار تا ده روز و دوره بیماری آن نیز بسیار طولانی است .
آبله طیور عفونتی است ویروسی که با رشدی آهسته و در تمامی سنین در طیور بروز میکند . تقریبا تمامی پرندگان ، در تمامی سنین به این بیماری دچار میشوند . آبله کبوتران میتواند سبب بیماری مرغها و کبوترها شود .
آبله طیور دز تمامی نقاط جهان شایع میباشد . این بیماری اغلب در طیور ، بصورت مجزا رشد یافته است . این بیماری یکی از قدیمیترین بیماریهای شناخته شده در طیور میباشد . ویروس این بیماری در سال 1902 شناسایی شد .
این بیماری از طریق
• ذرات هوا .
• پشه های ناقل .
• خوردن مواد آلوده منتقل میشود .
ویروس این بیماری میتواند از طریق خون ، چشم ، پوست و یا دستگاه تنفسی وارد بدن شود . پشه ها با تغذیه از پرندگان بیمار و یا آلوده به این ویروس ، آلوده میشوند . برخی از محققین بر این اعتقادند که پشه ها تا آخر عمر آلوده باقی می مانند .
نشانه های کلینیکی این بیماری عبارتند از :
• زخمهای زگیل مانند در نقاط فاقد پر ( سر ، پاها و ... ) .
• عقب ماندن از برنامه رشد .
• شیوع کند بیماری در گله .
این ضایعات ممکن است که ظرف دو هفته بعد بهبود یابد . اگر زخمهای ایجاد شده بر اثر این بیماری قبل از بهبود کامل کنده شوند سبب خونریزی خواهند شد .
در این بیماری دو نوع ضایعه وجود دارد : خشک و مرطوب .
ضایعات خشک معمولا در سطح پوست بروز میکند و ضایعات مرطوب این بیماری بصورت دیفتریک میباشد .
برای متوقف ساختن این بیماری ، شما میتوانید طیور را با واکسن آبله واکسینه نمائید . برای واکسینه کردن مرغها بایستی از روشهای سطحی بال ( ww ) و در بوقلمونها از روش فولیکول – پر استفاده نمائید .
اگر این ضایع در پرندگان خانگی دیده شد میتوان زخمها را با نیترات نقره ماساژ داده و برای 2 تا 3 روز آنتی بیوتیک در آب بکار برد .
شیوع این بیماری اگر محدود به پرندگان خانگی است میتوان آن را با اسپری کردن حشرات در جهت مرگ پشه ها کنترل کرد .
اگر بیماری آبله در ناحیه ایی آندمیک است ، مرغهای ورودی به مزرعه را بایستی واکسینه نمود .

پایان بخش اول .
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

مروري بر بيماريهاي تنفسي طيور . بخش آخر

نام مقاله :
مروری بر بیماریهای دستگاه تنفسی طیور ( بخش پایانی ) .

تهیه ، تنظیم و ترجمه :
علیرضا گائینی . دانشجوی رشته دکترای دامپزشکی . دانشگاه آزاد اسلامی . واحد گرمسار .

تاریخ :
آذرماه یکهزار و سیصد و هشتاد و چهار خورشیدی .

متن مقاله :
مروری بر بیماری نیوکاسل :

دوره کمون این بیماری بین پنج تا هفت روز و طول کل دوره این بیماری بین ده تا چهارده روز میباشد .
این بیماری ، نوعی بیماری حاد دستگاه تنفسی طیور است که در تمامی سنین در طیور بروز می کند . از ویژگیهای شاخص این بیماری سرعت پخش بالای آن میباشد . این بیماری سبب تلفات بسیار بالایی ، بخصوص در پرندگان جوان میشود .
اما این بیماری نه تنها در تمامی سنین در پرندگان بروز می کند ، بلکه سبب بیماری انسان و سایر پستانداران نیز میشود . این بیماری ممکن است که سبب بروز عفونت چشم در افرادی که در آزمایشگاه های تشخیصی کار میکنند و یا کسانی که در تیمهای واکسیناسیون فعالیت میکنند شود .
ورود این بیماری به مزرعه ، میتواند از طریق :
 جریان هوا .
 کفش آلوده .
 کارمندان مزرعه .
 کسانی که وظیفه غذادهی به طیور را بر عهده دارند .
 بازدیدکنندگان مزرعه .
 چرخهای وسایل نقلیه .
 تجهیزات آلوده .
 پرندگان وحشی .
صورت بگیرد .
بیماری نیوکاسل میتواند از طریق تخم مرغ به جوجه ها منتقل شود . اما بایستی به این نکته توجه کرد که جنین های آلوده به این ویروس قبل از هچ شدن می میرند .
نشانه های کلینیکی این بیماری شامل :
 شیوع ناگهانی این بیماری در گله .
 پخش سریع این بیماری در میان پرندگان گله .
 بروز ناراحتی در گله .
 شنیدن صدای خشن از پرندگان .
 بروز حالتهای ترس غیرعادی در پرندگان .
 ترشح چرک از بینی .
 تنفس سخت پرنده .
 شنیدن صدای نفس نفس در سالنها .
 تورم موضعی .
 فلجی .
 لرزش بدن پرندگان .
 پیچیدگی گردن پرنده .
 احتقان و خونریزی در تمامی بافتها .
 کدر شدن کیسه های هوایی .
 ایجاد حالت اکسیداتیو در ریه ها .
 التهاب حاد مجاری تنفسی .
میباشد .
این بیماری هیچ درمان خاصی ندارد ، ولی استفاده از آنتی بیوتیکها به مدت سه تا پنج روز ، میتواند از عفونت باکتریایی ثانویه ( مانند عفونت های حاصل از E.Coli ) در پرنده جلوگیری کند .
پیشگیری از این بیماری نیز توسط واکسیناسین صورت می گیرد .

مروری بر بیماری میکوپلاسما گالی سپتیکوم ( MG ) :
دوره کمون این بیماری ، بین سه تا ده روز میباشد . بایستی توجه داشت که این بیماری در گله بحالت کرونیک میباشد .
این بیماری ، نوعی بیماری مسری است که در :
 طیور صنعتی .
 پرندگان زینتی .
 Passerine .
 کبوترها .
و در تمامی سنین رخ میدهد . اما با این حال پرندگان جوان برای این بیماری بیشتر مستعد میباشند .
امروزه کارشناسان ضعف های مدیریتی و همچنین عدم رعایت کامل موازین امنیت زیستی را عامل اصلی بروز این بیماری میدانند .
این بیماری هم به صورت مستقیم و هم بصورت غیر مستقیم منتقل میشود .
نشانه های کلینیکی این بیماری تا بروز کامل آن به سختی شناسایی میشوند . اما نشانه های کلینیکی آن :
 ترشحات چسبناک از بینی .
 وجود ترشحاتی شبیه به خامه در چشمها .
 تورم سینوسها .
 AirSacculitis .
 ترشحات زردرنگ در کیسه های هوایی .
 عطسه .
 پرت کردن سر در جهت بیرون راندن ترشحات از بینی .
این بیماری میتواند به آرامی و یا حتی بصورت حاد در یک گله گسترش یابد . پرندگان مبتلا به این بیماری معمولا از الگوی رشد باز می مانند .
پرندگان بهبود یافته از این بیماری ، برای مدت قابل توجهی ناقل باقی می مانند .
درمان این بیماری نیز از طریق داروهایی مانند :
 اریترومایسین .
 تایلوسین .
 Spectinomycin .
 لینکومایسین .
صورت می گیرد .
از میان داروهای فوق ، تایلوسین نتایج خوبی خواهد داشت .
تجویز بیشتر این داروها نیز از طریق :
 آب مصرفی .
 غذا .
 و یا تزریق .
میباشند .

مروری بر بیماری Avian Tuberculosis :
دوره کمون این بیماری ، هفته ها طول می کشد و دوره کامل این بیماری نیز ، ادامه دار خواهد بود .
این بیماری ، نوعی بیماری کرونیک عفونی است که به آرامی در پرندگانی با سن بالا با عامل Bacterium پخش میشود .
این عفونت ، بیشتر در مرغهایی با سن یک سال و یا بیشتر رخ میدهد . بایستی توجه داشت که این بیماری در پرندگان جوان نیز رخ می دهد .
این بیماری در اکثر موارد بر اثر آلودگی محیط روی میدهد . پرندگان بیمار ، ارگانیسم بیماری را از طریق مدفوع خود دفع میکنند .
این بیماری میتواند از پرنده به پرنده و یا از پرنده به حیواناتی مانند جوندگان و یا از جوندگان به پرندگان منتقل شود . در واقع ، لاشه پرندگان تلف شده بر اثر این بیماری ، ممکن است که سبب آلودگی جوندگان شود .
از علائم کلینیکی این بیماری میتوان به کاهش وزن پرندگان اشاره کرد .
این بیماری گله را به سویی پیش خواهد برد که گله با Lameness مواجه میشود .
هیچ درمان موثری برای این بیماری شناخته نشده است . راه های پیشگیری از این بیماری نیز عبارتند از :
 رعایت تعداد قطعه مرغ به ازای هر سالن .
 کنترل جوندگان و مبارزه با آنها .
 رعایت سخت موازین بهداشتی در تجهیزات و ساختمان .

نتیجه گیری :
بطور مسلم بروز بیماریهای تنفسی در صنعت طیور مدرن امری اجتناب ناپذیر است . ولی بایستی توجه داشت که شناسایی به موقع بیماری و کنترل آن در مراحل اولیه میتواند از بروز بسیاری از زیانهای اقتصادی جلوگیری کند . زیانهایی که بنابر اعلام سازمانهای بین المللی بسیار بیشتر از زیانهای ناشی از آنفلوآنزای طیور بوده است . در واقع بیماریهای تنفسی در طیور یک مشکل اساسی است . مشکلی که اگر درصدد شناخت صحیح و رفع آن بر نیاییم خسارتهایی جبران ناپذیر را به صنعت طیور کشور وارد خواهد آورد .
در نهایت امیدوارم که در طول این چهار مقاله ، توانسته باشم کاری هرچند اندک را در شرح و توصیف هرچه بهتر بیماریهای تنفسی موجود در طیور صنعتی انجام داده باشم .

پایان .
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 

ضدعفوني منابع آب در سالنهاي مرغداري

نام مقاله :
ضدعفونی آب و منابع آن در سالنهای مرغداری .

تهیه ، تنظیم و ترجمه :علیرضا گائینی . دانشجوی رشته دکترای دامپزشکی . دانشگاه آزاد اسلامی . واحد گرمسار .

تاریخ :
آذرماه یکهزار و سیصد و هشتاد و چهار خورشیدی .

متن مقاله :
بدلیل استفاده های مکرر از منابع آب ، پس از مدتی آلودگی این منابع اتفاق خواهد افتاد . این آلودگیها میتوانند شامل :
 ته نشین شدن آهک در منابع و مجاری آب .
 زنگ زدن مجاری و منابع آبی .
 ته نشین شدن گل و لای در منابع آب .
 جمع شدن جلبک در سیستم آب سالنها .
باشند .
این آلودگیها میتوانند عملکرد سیستم را تحت تاثیر قرار دهند . ایجاد اینگونه رسوبها و آلودگیها در سطوح داخلی سیستمهای آب رسانی میتواند مکان خوبی را برای رشد و تکثیر میکروبهایی مانند E.Coli فراهم نماید . در واقع هر زمانی که پرنده در معرض اینگونه آلودگیها قرار بگیرد عوارض بدی را متحمل خواهد شد . این عوارض و پیامدها میتوانند شامل :
 کاهش کیفیت لاشه پس از کشتار .
 افزایش میزان مرگ و میر در گله .
 افزایش ضریب تبدیل غذایی .
باشند .
افزایش اینگونه مواد ارگانیک در سیستمهای آبی ، همچنین میتواند تاثیری منفی بر درمان و همچنین واکسنهای استفاده شده در آب آشامیدنی داشته باشند .
پیشنهاد میشود که در جهت نگهداری سیستمهای آبی در شرایط مطلوب :
 نظارتهای مکرر .
 اجرای برنامه های پاکسازی .
 اجرای برنامه های ضدعفونی .
بکار برده شود .
بخش حفاظت محیط USDA استفاده از میزان 5000 ، Coliform ماده ضدعفونی کننده را به ازای یکصد میلی لیتر آب مجاز میداند . سایر منابع مطالعه شده در این زمینه غیر قابل قبول میباشند .
اطلاعات ارائه شده در این قسمت به خواننده کمک خواهد کرد تا با انتخاب یکی از روشهای ضدعفونی گامی موثر را در سلامتی گله بردارد . با مطالعه این بخش شما قادر خواهید بود تا روشهای مختلف ضدعفونی سیستمهای آبی را بخوبی فرا گرفته و در شرایط مقتضی بکار بندید .

پاکسازی و ضدعفونی مجاری آب :

الف ) پاکسازی مجاری آب در بین دو دوره ( ضد عفونی شدید ) :
به عقیده بسیاری از متخصصان ، بهترین زمان برای ضدعفونی و پاکسازی سیستمهای آبی بین دو دوره است . در واقع ضدعفونی مجاری آبی بایستی از بخشهای مهم یک برنامه ضدعفونی خوب باشد .
و اما مراحل مختلف ضدعفونی منابع آب عبارتند از :
 پاکسازی لوله ها و مجاری مختلف آب با فشار قوی آب .

سوال :
علت استفاده از آب با فشار قوی چیست ؟
جواب :
بسیاری از اجرام موجود در سیستمهای آبی بعلت چسبندگی و همچنین وزن زیاد با روشهای معمول از بین نخواهند رفت . تنها راه از بین بردن این مواد استفاده از آب با فشار قوی میباشد .

 پس از پایان پذیرفن مرحله قبلی ، انتهای تمامی مجاری آب را بخوبی ببندید .
 حالا مجاری آب را با مواد پاک کننده پر کرده و سه تا شش ساعت ضد عفونی مجاری را متوقف نمائید .
 فیلترهای استفاده شده موجود در مجاری را تعویض کنید .
 حالا مجاری آب را باز کنید .
 داخل مجاری را بخوبی با آب شسشتشو دهید .
 بایستی دقت کندکه تمامی آبخوریها به دقت ضدعفونی شده باشند .

جدول شماره یک :
میزان غلظت مجاز پاک کننده ها برای استفاده میان دوره :

میزان استفاده در مقادیر بالا میزان استفاده در مقادیر کم نام ماده ضدعفونی کننده

800 تا 1000 گرم در 500 لیتر آب 800 تا 1000 گرم در 500 لیتر آب اسید سیتریک
4 لیتر در 500 لیتر آب 4 لیتر در 500 لیتر آب سرکه
400 گرم در 500 لیتر آب 400 گرم در 500 لیتر آب آمونیاک
350 گرم در 500 لیتر آب 350 گرم در 500 لیتر آب کلر

نکته :
از این غلظت ها زمانی که پرندگان در سالن حاضر هستند استفاده نکنید .

ب ) پاکسازی مجاری آب در زمان حضور پرندگان :
در این بخش تصمیم داریم تا با هم با روشهای ضدعفونی سیستمهای آبرسانی در زمان حضور پرندگان در سالن آشنا شویم . اینکار به ما کمک میکند تا از رشد و تکثیر عوامل زنده در مجاری آب جلوگیری کنیم .
و اما خصوصیات اینگونه ضدعفونی ها :
 رقیق سازی بیشتری در این روش بایستی اعمال شود .
 پاکسازی مجاری آب تا دو روز پس از واکسیناسیون و درمان بایستی متوقف شود .
 زمانیکه این برنامه را آغاز می کنید ، رفتار پرندگان را بخوبی تحت نظارت داشته باشید تا مطمئن شوید که پرندگان آب مینوشند .

جدول شماره دو :
میزان غلظت مجاز پاک کننده ها برای استفاده در طول دوره :
میزان استفاده در مقادیر بالا میزان استفاده در مقادیر کم نام ماده ضدعفونی کننده
200 گرم در 500 لیتر آب 200 گرم در 500 لیتر آب اسید سیتریک
2 لیتر در 500 لیتر آب 2 لیتر در 500 لیتر آب سرکه
150 گرم در 500 لیتر آب 150 گرم در 500 لیتر آب آمونیاک

ضدعفونی مجاری آب :
هدف از ضدعفونی مجاری آب ، کاهش میزان میکرو ارگانیسمها ( باکتریها و ویروسها ) در مجاری آب میباشد . ضدعفونی کننده ها در سیستم آبرسانی ، تنها میزان میکروبها را کاهش نمی دهد . ضدعفونی سبب می شود که رشد جلبکها خزه ها ، رسوب مواد معدنی و رسوب لجنها به حداقل برسد .

نکاتی که در هنگام ضدعفونی مجاری آب بایستی به خاطر داشته باشید عبارتند از :
 استفاده از کلر در مجاری آب ، اکسیداسیون آهن را کاهش میدهد . کاهش اکسیداسیون آهن نیز سبب کاهش زنگ زدگیها در تجهیزات آب میشود .
 به خاطر داشته باشید که مواد ضدعفونی کننده نبایستی 24 تا 48 ساعت پس از واکسیناسیون استفاده شوند .
 برخی از مواد ضدعفونی کننده در مواقعی که پرندگان تحت درمان هستند ، میتوانند در روند درمان تاثیرگذار باشند .
 استفاده از آمونیاک در سطوح پائین حلالیت داروهای Sulfa را افزایش می دهد .
 اسید سیتریک ، میزان حل شدن تتراسایکلین را افزایش می دهد .
 استفاده از اسید سیتریک در ضدعفونی مجاری سیستم آب میتواند به کاهش میزان لجن ها کمک شایانی بکند .
 اسید سیتریک میتواند بعنوان حاملی برای ویتامینها و مواد معدنی باشد .
 پراکسید هیدروژن در غلظت بسیار بالا میتواند سبب آسیب بافتی شود .
 ید به استیل گالوانیزه شده و لاتکس حساس است .
 اسید سیتریک به استیل گالوانیزه شده حساس میباشد .
 مقادیر بالای کلر به انواع فلزات مانند استیل حساس میباشد .
 کلر ، آمونیاک و برخی دیگر از ضدعفونی کننده ها نبایستی با هم تکریب شوند . ترکیب این مواد با هم میتواند سبب تولید گازهای بسیار خطرناک شود .

نتیجه گیری :تحقیقات نشان داده است که کیفیت و محتوای آب ، بعنوان یکی از مهمترین اجزای تغذیه طیور بایستی مورد بررسی قرار بگیرد . بنابراین اجرای مکرر برنامه های ضدعفونی و پاکسازی امری ضروری به نظر میرسد . اجرای اینگونه برنامه ها مطمئنا در پارامترهای مختلف تولید موثر میباشد .

پایان ...
نوشته شده توسط MMD bostani در |  لینک ثابت   • 
مطالب قدیمی‌تر