نام مقاله :
مروری بر بیماریهای دستگاه تنفسی طیور ( بخش سوم ) .

تهیه ، تنظیم و ترجمه :
علیرضا گائینی . دانشجوی رشته دکترای دامپزشکی . دانشگاه آزاد اسلامی . واحد گرمسار .

تاریخ :
آذرماه یکهزار و سیصد و هشتاد و چهار خورشیدی .

متن مقاله :
مروری بر بیماری برونشیت عفونی :
دوره کمون این بیماری بین هفده تا سی و شش روز میباشد . دوره بیماری نیز بین ده تا چهارده روز میباشد .
این بیماری ، نوعی بیماری حاد ویروسی است که دستگاه تنفس طیور را مورد حمله قرار می دهد . ویروس این بیماری در شاخه CoronaVirus طبقه بندی می شود . این بیماری فقط در مرغها دیده میشود و تمامی مرغها مستعد این بیماری میباشند مگر آنکه قبل از مواجه شدن با بیماری واکسینه شده باشند .
پرندگانی که به این بیماری مبتلا شده و سپس بهبود یافته اند ، برای ماه های طولانی در برابر این بیماری مصون خواهند بود . بر اساس تحقیقات صورت گرفته این بیماری ، مسری ترین بیماری شناخته شده طیور میباشد .
این بیماری به روشهای مختلفی در مزرعه اشاعه میابد . برخی از این روشها عبارتند از :
 از طریق هوا .
 از طریق بسته های غذا .
 لاشه پرندگان مرده بر اثر بیماری .
 پرورش طیور در مکانهای آلوده شده به ویروس این بیماری .
 حمل ویروس این بیماری توسط جوندگان .
پرندگانی که از لحاظ کلینیکی بهبود یافته اند ، برای هفته های متعدد ویروس را از طریق مدفوع خود دفع می کنند .
بایستی توجه داشت که نشانه های کلینیکی این بیماری ناگهان بروز می کنند . اما شدت و سرعت بروز نشانه های کلینیکی به برخی از عوامل مانند :
 سن گله .
 سلامت عمومی گله .
 وضعیت ایمنی گله .
بستگی دارد .
برخی از نشانه های این بیماری عبارتند از :
 کم شدن مصرف آب و غذا .
 ترس پرندگان .
 وجود چرکهای آبکی در چشم ها و بینی پرنده .
 سختی تنفس در پرندگان جوان .
 شنیدن صدای نفس نفس زدن مرغها در سالن .
 تولید تخم مرغ در این بیماری میتواند به نصف کاهش یابد .
در این بیماری هیچگونه ضایعه عصبی ، شبیه آنچه که در بیماری نیوکاسل می بینیم ، نخواهیم داشت . بایستی توجه داشت که ضایعات این بیماری بیشتر در دستگاه تنفسی طیور بروز میکند .
از نکات دیگری که بایستی به آن توجه کرد اینست که جنین های آلوده به این ویروس در دوران جنینی و قبل از هچ ، خواهند مرد .
ضایعات اولیه در پرندگان جوان ، التهاب چشمهاست که پس از گذشت مدت زمان کوتاهی با ترشح چرک از چشمها و بخصوص بینی شدت می یابد و در نهایت نیز ، ترشحات موجود در نای ( Trachea ) پرنده افزایش میابد .
این بیماری هیچگونه درمان مشخصی ندارد . استفاده از آنتی بیوتیک ها در این بیماری ، ممکن است که بمدت سه تا پنج روز در نبرد ثانویه بر علیه باکتریها به کمک پرنده بیاید . مدیریت بهداشتی صحیح و مناسب میتواند از بروز این بیماری جلوگیری نماید .

مروری بر بیماری لارینگوتراکئیت :
دوره کمون این بیماری بین دو تا دوازده روز میباشد . دوره بیماری نیز بین هفت تا چهارده روز میباشد .
این بیماری نیز ، نوعی بیماری ویروسی مسری است که بیشتر در قرقاول ها و مرغها دیده میشود . مشخصه بسیار مهم این بیماری :
 پرنده در نای خود احساس ناراحتی میکند .
 در نای پرنده خونریزی مشاهده میشود .
در ابتلا به این بیماری ، پرندگانی با سن چهارده هفته و یا بیشتر مستعد تر از پرندگان جوان میباشند . در واقع ، بیشترین میزان شیوع این بیماری در پرندگان پیر روی میدهد .
مرغهای بهبود یافته از این بیماری تا مدتها ناقل بیماری باقی خواهند ماند . بنابراین ، مزارع پرورش طیور تا مدت ها پس از بروز این بیماری آلوده باقی خواند ماند .
انتقال این بیماری از یک پرنده به پرنده دیگر بطور مستقیم میباشد . ارتباط پرنده با لاشه پرندگان مرده بر اثر این بیماری و یا با بافتهای آلوده به ویروس این بیماری میتواند راه دیگر انتقال این بیماری به پرندگان سالم باشد .
واکسیناسیون نامناسب نیز میتواند از عوامل خطر زا در زمینه ابتلای طیور به این بیماری باشد . ویروس این بیماری میتواند از طریق کفش ، لباس و یا لاستیک خودروها به مزرعه راه یابد . مرغهای بهبود یافته از این بیماری نیز تا 24 ماه ناقل باقی خواهند ماند .
نشانه های کلینیکی اولیه این بیماری شامل :
 چشمان پر از آب .
 ساکت بودن پرنده ( بدلیل آنکه نفس کشیدن برای پرنده سخت میباشد ) .
 سرفه و عطسه
نکته :
پرندگان بدلیل عدم داشتن دیافراگم قادر به سرفه و یا عطسه کردن نیستند و در واقع سرفه و عطسه در Text ها و مقالات علمی تنها بعنوان یک اصطلاح استفاده میشوند .
 سوت کشیدن پرنده .
 پرنده سر خود را برای بیرون دادن ترشحات از بینی خود تکانهای شدیدی میدهد .
نکته :
پرندگانی که نشانه سوت کشیدن را بروز می دهند در اصطلاح Callers نامیده میشوند .
 از نای پرنده بیمار ، خون آمیخته با سرم لخته شده ترشح می شود .
 بسیاری از پرندگان نیز بدلیل Fixation می میرند .
 افت شدید تولید تخم مرغ .
ضایعات این بیماری ، اغلب در دستگاه تنفسی بروز میکند و در این بیماری نیز هیچگونه نشانه عصبی را نخواهیم داشت .
در این بیماری خونریزی در نای از نخستین نشانه هایی میباشد که با توجه به آن تا حدودی میتوان به بروز این بیماری در گله شک کرد .
درمان این بیماری بسیار سخت است . بنابر این رعایت برخی از نکات قبل از شیوع این بیماری در گله پیشنهاد می گردد . برخی از این نکات عبارتند از :
 ایجاد شرایط قرنطینه مناسب در مزرعه .
 مراقبت و حفاظت شدید از مزرعه .
 داشت پرسنلی جداگانه برای بررسی وضعیت پرندگان بیمار موجود در گله ها .
 مدیریت واکسیناسیون و همچنین استفاده از آنتی بیوتیک در گله های بیمار .
پیشنهاد می گردد که انجام عمل واکسیناسیون را در گله های طیور تا رسیدن گله به سن شش هفتگی به تاخیر انداخت .
استفاده از واکسن به روش LT روشی موفق برای سایر بیماریها نیست . اما در مناطقی که این بیماری بصورت اپیدمیک درآمده است پیشنهاد می گردد .

ادامه خواهد داشت ...
نام مقاله :
مروری بر بیماریهای دستگاه تنفسی طیور ( بخش سوم ) .

تهیه ، تنظیم و ترجمه :
علیرضا گائینی . دانشجوی رشته دکترای دامپزشکی . دانشگاه آزاد اسلامی . واحد گرمسار .

تاریخ :
آذرماه یکهزار و سیصد و هشتاد و چهار خورشیدی .

متن مقاله :
مروری بر بیماری برونشیت عفونی :
دوره کمون این بیماری بین هفده تا سی و شش روز میباشد . دوره بیماری نیز بین ده تا چهارده روز میباشد .
این بیماری ، نوعی بیماری حاد ویروسی است که دستگاه تنفس طیور را مورد حمله قرار می دهد . ویروس این بیماری در شاخه CoronaVirus طبقه بندی می شود . این بیماری فقط در مرغها دیده میشود و تمامی مرغها مستعد این بیماری میباشند مگر آنکه قبل از مواجه شدن با بیماری واکسینه شده باشند .
پرندگانی که به این بیماری مبتلا شده و سپس بهبود یافته اند ، برای ماه های طولانی در برابر این بیماری مصون خواهند بود . بر اساس تحقیقات صورت گرفته این بیماری ، مسری ترین بیماری شناخته شده طیور میباشد .
این بیماری به روشهای مختلفی در مزرعه اشاعه میابد . برخی از این روشها عبارتند از :
 از طریق هوا .
 از طریق بسته های غذا .
 لاشه پرندگان مرده بر اثر بیماری .
 پرورش طیور در مکانهای آلوده شده به ویروس این بیماری .
 حمل ویروس این بیماری توسط جوندگان .
پرندگانی که از لحاظ کلینیکی بهبود یافته اند ، برای هفته های متعدد ویروس را از طریق مدفوع خود دفع می کنند .
بایستی توجه داشت که نشانه های کلینیکی این بیماری ناگهان بروز می کنند . اما شدت و سرعت بروز نشانه های کلینیکی به برخی از عوامل مانند :
 سن گله .
 سلامت عمومی گله .
 وضعیت ایمنی گله .
بستگی دارد .
برخی از نشانه های این بیماری عبارتند از :
 کم شدن مصرف آب و غذا .
 ترس پرندگان .
 وجود چرکهای آبکی در چشم ها و بینی پرنده .
 سختی تنفس در پرندگان جوان .
 شنیدن صدای نفس نفس زدن مرغها در سالن .
 تولید تخم مرغ در این بیماری میتواند به نصف کاهش یابد .
در این بیماری هیچگونه ضایعه عصبی ، شبیه آنچه که در بیماری نیوکاسل می بینیم ، نخواهیم داشت . بایستی توجه داشت که ضایعات این بیماری بیشتر در دستگاه تنفسی طیور بروز میکند .
از نکات دیگری که بایستی به آن توجه کرد اینست که جنین های آلوده به این ویروس در دوران جنینی و قبل از هچ ، خواهند مرد .
ضایعات اولیه در پرندگان جوان ، التهاب چشمهاست که پس از گذشت مدت زمان کوتاهی با ترشح چرک از چشمها و بخصوص بینی شدت می یابد و در نهایت نیز ، ترشحات موجود در نای ( Trachea ) پرنده افزایش میابد .
این بیماری هیچگونه درمان مشخصی ندارد . استفاده از آنتی بیوتیک ها در این بیماری ، ممکن است که بمدت سه تا پنج روز در نبرد ثانویه بر علیه باکتریها به کمک پرنده بیاید . مدیریت بهداشتی صحیح و مناسب میتواند از بروز این بیماری جلوگیری نماید .

مروری بر بیماری لارینگوتراکئیت :
دوره کمون این بیماری بین دو تا دوازده روز میباشد . دوره بیماری نیز بین هفت تا چهارده روز میباشد .
این بیماری نیز ، نوعی بیماری ویروسی مسری است که بیشتر در قرقاول ها و مرغها دیده میشود . مشخصه بسیار مهم این بیماری :
 پرنده در نای خود احساس ناراحتی میکند .
 در نای پرنده خونریزی مشاهده میشود .
در ابتلا به این بیماری ، پرندگانی با سن چهارده هفته و یا بیشتر مستعد تر از پرندگان جوان میباشند . در واقع ، بیشترین میزان شیوع این بیماری در پرندگان پیر روی میدهد .
مرغهای بهبود یافته از این بیماری تا مدتها ناقل بیماری باقی خواهند ماند . بنابراین ، مزارع پرورش طیور تا مدت ها پس از بروز این بیماری آلوده باقی خواند ماند .
انتقال این بیماری از یک پرنده به پرنده دیگر بطور مستقیم میباشد . ارتباط پرنده با لاشه پرندگان مرده بر اثر این بیماری و یا با بافتهای آلوده به ویروس این بیماری میتواند راه دیگر انتقال این بیماری به پرندگان سالم باشد .
واکسیناسیون نامناسب نیز میتواند از عوامل خطر زا در زمینه ابتلای طیور به این بیماری باشد . ویروس این بیماری میتواند از طریق کفش ، لباس و یا لاستیک خودروها به مزرعه راه یابد . مرغهای بهبود یافته از این بیماری نیز تا 24 ماه ناقل باقی خواهند ماند .
نشانه های کلینیکی اولیه این بیماری شامل :
 چشمان پر از آب .
 ساکت بودن پرنده ( بدلیل آنکه نفس کشیدن برای پرنده سخت میباشد ) .
 سرفه و عطسه
نکته :
پرندگان بدلیل عدم داشتن دیافراگم قادر به سرفه و یا عطسه کردن نیستند و در واقع سرفه و عطسه در Text ها و مقالات علمی تنها بعنوان یک اصطلاح استفاده میشوند .
 سوت کشیدن پرنده .
 پرنده سر خود را برای بیرون دادن ترشحات از بینی خود تکانهای شدیدی میدهد .
نکته :
پرندگانی که نشانه سوت کشیدن را بروز می دهند در اصطلاح Callers نامیده میشوند .
 از نای پرنده بیمار ، خون آمیخته با سرم لخته شده ترشح می شود .
 بسیاری از پرندگان نیز بدلیل Fixation می میرند .
 افت شدید تولید تخم مرغ .
ضایعات این بیماری ، اغلب در دستگاه تنفسی بروز میکند و در این بیماری نیز هیچگونه نشانه عصبی را نخواهیم داشت .
در این بیماری خونریزی در نای از نخستین نشانه هایی میباشد که با توجه به آن تا حدودی میتوان به بروز این بیماری در گله شک کرد .
درمان این بیماری بسیار سخت است . بنابر این رعایت برخی از نکات قبل از شیوع این بیماری در گله پیشنهاد می گردد . برخی از این نکات عبارتند از :
 ایجاد شرایط قرنطینه مناسب در مزرعه .
 مراقبت و حفاظت شدید از مزرعه .
 داشت پرسنلی جداگانه برای بررسی وضعیت پرندگان بیمار موجود در گله ها .
 مدیریت واکسیناسیون و همچنین استفاده از آنتی بیوتیک در گله های بیمار .
پیشنهاد می گردد که انجام عمل واکسیناسیون را در گله های طیور تا رسیدن گله به سن شش هفتگی به تاخیر انداخت .
استفاده از واکسن به روش LT روشی موفق برای سایر بیماریها نیست . اما در مناطقی که این بیماری بصورت اپیدمیک درآمده است پیشنهاد می گردد .

ادامه خواهد داشت ...